Και τα τρία λοιπό αφορούν στο star performance του ΤΙΜΟΤΕ ΣΑΛΑΜΕ, ο οποίος ως ηθοποιός έχει αποδείξει ότι δουλεύει πάνω στη δική του ιδιοσυγκρασία. Διότι είναι ηθοποιός Ιδιοσυγκρασίας περισσότερο και γκάμας(για την ωρα) λιγότερο. Αυτή είναι κι διαφορά του από τον Ντι Κάπριο ο οποίος εγκολπώνεται τους ρόλους που παίζει, μπαίνε μέσα σε αυτούς κι ας διαφαίνεται κι η προσωπικότητα του. Ο Σαλαμέ κάνει άλλης κατηγορίας star performance: Προωθεί τον εαυτό του, την περσόνα του, μέσα από τους ρόλους. Όπως ακριβώς διαισθανόμαστε την ιδιοσυγκρασία του, από ταινία σε ταινία, πλην της πρωτης , το «Να με φωνάζεις με το όνομα σου» όπου εκεί ήταν ένα παιδί ταλαντούχο αλλά ακόμα υπό διαμόρφωση. Μετά αυτονομήθηκε. Και στην αυτονόμηση πρόβαλε την ιδιαίτερη καλλιτεχνική του «φιγούρα» ήτοι πείσμα , εργατικότητα πάνω από όλα, λυσσαλέα διάθεση για επιβολή όλου αυτού του πράγματος, φανερωσε δηλαδη την ιδιοσυγκρασία του. Αυτό αποκομίσαμε , τουλάχιστον ως εντύπωση. Αποκομίσαμε όμως και το άλλο. Ότι ακριβως επειδή είναι φιλόδοξος και πάρα πολύ πείσμων κι ακόμα περισσότερο άοκνος μέχρι να πετύχει, και ίσως και στη συνέχεια, αυτή την ιδιοσυγκρασία, την παρουσιάζει βελτιωμένη από ταινία σε ταινία.
Είναι άλλο πράγμα ο σταρ που εμπλουτίζει την προσωπικότητα του σταρ μέσα από ρόλους (λχ Ελίζαμπεθ Τέιλορ) και διαφορετικό όταν το κάθε τι έχει να κάει με τον εαυτό του και με την προβολή κι εξέλιξη του εαυτού του.
Αυτή , λοιπόν, είναι η ταυτότητα του
Και στο «Marty Supreme» αυτή η ταυτότητα βγαίνει καλύτερη από όλες τις φορές. Εχει νεύρο, έχει πείσμα, εχει δύναμη και την ακτινοβολία που θέλει και ξέρει ο φακός και παρουσιάζει όλα του τα στοιχεία απολύτως ωριμασμένα.
Και δουλευουν όλοι πάνω σε αυτόν, η επιλογή είτε δική του απευθειας είτε του ατζεντη, είναι εξαιρετική για αυτή την εξελικτική διαδρομή και το παρόν στάδιο.
Είναι ένας ρόλος πάνω σε αυτή την προσωπικότητα, ενός αθλητή του πινγκ πονγκ που στο ξεκίνημα ηττήθηκε ,από αδικία όπως πιστεύει και λυσσάει να κερδίσει το χαμένο έδαφος, να κάνει τα πάντα προκειμένου να πετύχει, να δώσει στον εαυτο του τη δευτερη ευκαιρία και να κερδίσει. Κι αυτό το κάνει μέσα από μυριάδες αντιξοότητες που προβάλλουν κι επισημαίνουν αυτό ακριβως: Το ασίγαστο πείσμα κάποιου που έβαλε κάτι στο μυαλό του.
Όμως ο ΤΖΟΣ ΣΑΦΝΤΙ, που ανέλαβε το εγχείρημα , είναι μια ανανεωτική περίπτωση. Και το σεναριο που συνυπέγραψε με τον ΡΟΝΑΛΝΤ ΜΠΡΟΝΣΤΑΪΝ (ή…Μπρόνστιν) ο οποίος είναι της στενής παρεας ,άνθρωπος του Τζος και του αδελφου του , του Μπένι Σαφντι, έφτιαξε ένα σεναριο εντελώς πρωτότυπο, το οποίο θα στηρίζεται στην ιδιοσυγκρασία του Σαλαμέ, θα τον περιγραφει όπως ακριβως, ,αλλά να είναι κι ένα διαφορετικού τύπου. Το σεναριο λοιπόν δεν εχει καμία σχέση με τις αθλητικές ταινίες που ξέρουμε, όπως τις ξέρουμε, και πολλοί τις βαριούνται. Δεν εχει τίποτε το «αθλητικό» η εξιστόρηση. Εχει μόνο τον τελικό σκοπό που καθοδόν, απασχολημένοι με τα άλλα που συμβαίνουν, ενίοτε και τον ξεχνάμε. Το σενάριο αφηγείται μια σειρά από περιπέτειες στις οποίες περνά ο ήρωας, κάποιες από αυτές μπορεί να μας φανούν και σαν ασύνδετα επεισόδια αν έχουμε κολλήσει-κι όχι άδικα- στο τι σχέση εχουν αυτά με το πινγκ πονγκ που θέλει να πάει να παίξει στην Ιαπωνία…Τι σχέση εχει το ερωτικό με τη σταρ, γιατι το φορτώνει με την ιστορία της γειτονοπουλας που θα την εξελίξει και σε ερωτική για να τη μεταβάλει σε τύου Αντριαν αλα Ρόκυ….Ομως όλα αυτά αφηγούνται μια ιστορια. Κι η ιστορία παρέχει του σταρ σκηνές και δυνατότητες κι ευκαιρίες να επιβάλει την προσωπικότητα του. Κι αρχίζουν όλα και παίρνουν ανάπτυξη. Οπότε, μας υποχρεώνει και μας να ξεκολλήσουμε ,υποσχόμενο μια επανασυγκόλληση που όλο κι αργεί διότι όλο και μεσολαβούν άλλα. Τα οποία αλλα , εκτός από τον Σαλαμέ, δίνουν δυνατοτητα και σε άλλους ηθοποιούς να φανούν. Χαρηκα πολύ για την ΓΚΟΥΙΝΕΘ ΠΑΛΤΡΟΟΥ, που είχε καιρό να παίξει ένα ώριμο ρόλο απορροφημένη από τα προσωπικά της κι είχε λείψει, χαρηκα με τη νεαρη ΟΝΤΕΣΑ Α’ ΖΙΟΝ,που παίζει την «Αντριαν» του πιγκ-πονγκιστα «Ρόκυ», χαρηκα με το συνολο της διανομής, επαναφέροντας φάτσες από τα 80ς, την υπεροχη πρόεδρο του Σωματειου Ηθοποιών ΦΡΑΝ ΝΤΡΕΣΕΡ στο ρόλο της μάνας του, την ΣΑΝΤΡΑ ΜΠΕΡΝΑΡΝΤ στο ρόλο της γειτονισσας της,και συγχρόνως είδα , μαζί με τη μελέτη του σεναρίου, και τις εντός αυτού δευτερευουσες αλλα ουσιαστικές λεπτομέρειες: Το πως απηχεί την εποχή, δεκαετία 50, χωρίς να δηλώνει ή να φωνασκεί το τι συνέβαινε τότε με τους Ιάπωνες και τη σχέση τους με την Αμερική, όπως επίσης και το αλα «Ροκυ» φινάλε, που δείχνει ακριβως τη διαφορετικότητα της ιδιοσυγκρασίας. Όχι, δεν εχει το συναίσθημα που είχε βαλει στο δικό του παιξιμο ο Σταλόνε, ο οποίος είναι ένας συναισθηματικός άνθρωπος. Ο Μάρτυ του Σαλαμε έχει τη λύσσα της επικρατησης και το θρίαμβο αυτής.
Ολο μαζί, έχει μια συνέπεια.
Και στην εποχή, θέλω να ενταξω τη θαυμασια σκηνογραφική εργασία του ΤΖΑΚ ΦΙΣΚ, με τους χωρους και τα χρωματα που επελεξε για να βγάλει ακριβως το περιβάλλον που κινείται ο Μάρτυ-Τιμοτέ και θέλω να εκφράσω και κάποιες σκέψεις για το ΜΟΝΤΑΖ, περιμένοντας και τις υποψηφιότητες των Oscar να διαπιστώσω τι από αυτά που είδα επικράτησε. Ναι, ειδα αφενος ένα εξαιρετικό μοντά ζπινγκ πονγκ (όχι τέννις!!!) κι η κάμερα που εχει βοηθήσει την αισθητική αποτυπωση της σκηνογραφιας εδώ βοηθά με τις κινήσεις την παρακολούθηση (πολύ διακριτικά) των χεριών μια κι εδώ η ρακέτα είναι μικρή, κι έχει σημασία…Είδα όμως κι από την άλλη, αυτό που ξαφνιάζει κατά την παρακολούθηση. Αυτό το «σαν ασυνδετα επεισόδια» (χωρις να είναι από σεναριακή άποψη), αυτή την υπερφόρτωση στοιχείων που ναι μεν διαφοροποιούν την ταινία από το αθλητικό πρότυπο αλλά επειδή δεν συναρπάζουν και το φιλμ χάνει από συναρπαστικότητα, μήπως κι αυτό οφειλόταν στο μοντάζ που δεν έλεγξε απολύτως την παρείσφρηση τόσων πολλών στοιχείων; Περιμένω με ανυπομονησία να μάθω τη γνώμη των Μοντερ για όλο αυτό.