Από την άλλη, «αριστοτελικά» μιλώντας και με βάση το ΕΡΓΟ κι όχι το ποιος και τι είναι ή δεν είναι ο δημιουργός, με κριτήρια ΕΡΓΟΚΕΝΤΡΙΚΑ, με άλλα λόγια, η κατάσταση βαίνει αντιστροφα. Ενα έργο, που όπως το βλέπεις, διαπιστωνεις ότι δεν λειτουργεί όταν σε οδηγεί στην ανία και στην αποτελμάτωση της παρακολούθησης.
Ο τρόπος αφηγησης που εχει υιοθετηθεί είναι για γερα νευρα. Είναι αργή, ως εκεί που δεν παίρνει, δεν παρουσιάζει εξελιξιμότητα σε επίπεδο δράσης (μι εννοώ κι εσωτερικής δράσης για το ποιον, το βαθος και το χαρακτήρα του Μαγγελάνου- μόνο κάποιες νυξεις, περιορισμένες κι αυτές), ο σκηνοθέτης σαν να ανακαλυψε συγκεκριμένη περιοδο του Αγγελόπουλου (που κι ο ίδιος με τα χρόνια απομακρύνθκε από αυτήν) , επιλέγει να τους κινηματογραφει από χιλιομετρική αποσταση, αδυνατείς να παρακολουθήσεις τον πρωταγωνιστή ΓΚΑΕΛ ΓΚΑΡΣΙΑ ΜΠΕΡΝΑΛ (χωρις να φταίει το μακιγιαζ) κι εκτός των άλλων πέρα από τον υπναλέο ρυθμό κι αυτην την «απόσταση, υπαρχει και κάτι άλλο; Μια αφόρητα σκοτεινή και θαμπή φωτογραφία η οποία έρχεται κι επιτείνει τη σύγχυση.
Αν όλα αυτά, κατά την εξέταση ενός έργο με βάση τον «ποιητοκεντρισμό» ανακαλύπτονται ως «προσόντα, καθως αναλύουν ποιητη κι όχι ποιημα, τότε τι θεμα να μπει στο τραπέζι προς συζήτηση; Οι υπερασπιστικοί μηχανισμοί του auteur δηλώνουν ως σημαία θριάμβου το ότι απέφυγε τη δράση, δεν ακολούθησε αφήγηση, πιθανώς να θελησε να αποδώσει τη θολούρα της ατμόσφαρας εκείνων των θαλασσών (αν κι ο μύθος τοποθετείται στη στεριά), μόνο που αν ηταν αυτος ο σκοπός, το ότι δεν βλέπαμε , οδηγησε και μας σε ναυαγιο όπως θα οδηγούσε προφανως και το θαλασσοπόρο.
Η ιστορία ξεκινα από το 1519, όταν ξεκινά να βρει οδό για τα Νησια των Μπαχαριών κι αποβιβάζεται στη Μαλαισία κοντά, στη χερσόνησο Μαλάκας, την οποία τόσο ο υποτιτλισμός όσο και το σχολικό βιβλίο φοβόνταν να την αναφερουν με το ονομα της. Στο σχολείο ο μεν χαρτης που κρεμούσαν στον πινακα την ανεγραφε ως «Μαλάκκας» και καταλαβαίνετε τι γινόταν, το δε σχολικό βιβλίο την μετέτρεπε σε «μαλαϊκή» ώστε να αποφευγεται ο κανιβαλισμός κατά την αποστήθιση (αλλωστε είναι και στη Μαλαισία). Ο δε υποτιτλισμός, ενώ εσχατως ακολουθούνται εως και δουλοπρεπως οι προφορες όταν είναι στα ΑΓΓΛΙΚΑ, εδώ, «Μαλάκκας» ακούμε αλλά «Μάλακα» (αναβιβασμένο τον τόνο ) διαβάζουμε. Ενπάση περιπτωσει εκει και τοτε τοποθετείται η ιστορία αλλά αυτά που θα συμβούν στον Μαγγελάνο δεν δίνονται με τον τρόπο που θα εκανε την ταινία συναρπαστική παρα δνιονται με ένα τρόπο αρεστό στους κριτικούς των Φεστιβαλ,ο οποίος τελικά ούτε τον auteur ωφελησε μια μι η διεθνης συγκομιδή ήταν περιορισμένη. Πλην της Φιλιππινέζικης Ενωσης των Κριτικών όπου εκτός των άλλων έδωσε διαπιστευτηρια και στη φωτογραφάι, στη βαση , όπως τα βλέπουν οι κριιτκοί οι οποίοι, ως γνωστόν, δεν κάνουν σινεμά και δεν διέπονται από εργοκεντρικά κριτήρια, ότι η θολούρα της εικόνας κι η εξ αυτης ασαφεια, ενίσχυσαν τα υπερασπιστικά επιχειρήματα υπερ της auter-ιστικης διάθεσης, δηλαδή σαν να αναπαριστουσε την σκοτεινότητα της εκεί ατμόσφαιρας. Μάλιστα! Πάντως τη βραδύτητα του ρυθμού, δεν την ειδαν ουτε οι εκεί υπερασπιστές κριτικοί ως άποψη, το μοντάζ έμεινε εξω από τις επισημάνσεις τους, ο ήχος όχι….