Και δεν θα μπορούσε να γίνει διότι είναι ένα έργο, που εμπνέεται από το θέατρο «ΚΑΜΠΟΥΚΙ» της Ιαπωνίας, το οποίο είναι μια ολόκληρη κουλτούρα (εξου κι «Εθνικός Θησαυρός»  του ελληνικού τίτλου), δεν είναι μια ιστορία εκεί μεσα, είναι μια εμβάθυνση σε αυτό. Μόνο που ο σκηνοθέτης του φιλμ ΣΑΝΓΚ-ΙΛ ΛΙ, καταφέρνει να κάνει μια ταινία ΑΠΟΛΑΥΣΗΣ, που μέσα από την παρακολούθηση της ιστορίας, μας βάζει στα μυστικά του «Καμπούκι» τη στιγμή που εμείς οι θεατές απολαμβάνουμε το φιλμ.

Και σε αυτό, το μακιγιάζ αναλαμβάνει πρωταγωνιστικό ρόλο, ο σκηνοθέτης ακουμπά πάνω του διότι μέσα από εκεί θα ζωντανέψουν τόσο ο χωρος που διαδραματίζεται η ιστορία, και το αντικείμενο,  όσο κι η ίδια η Ιστορία που θα του οφειλει το σασπένς της παρακολούθησης

Ουσιαστικά είναι ένα έργο για το ΚΑΜΠΟΥΚΙ, όπου επέλεξαν τη  οδό της Μυθοπλασιας (Με αφρμή ένα μυθιστορημα που εδωσε την έμπνευση) για να το αφηγηθούν. ΚΙ είναι από τις σπάνιες φορές, που γνωρίζει στο πλατυ κοινό τα του συγκεκριμένου θεατρου . Βασικά το διεθνές κοινό, δεν μπορω να ξερω και για το συνολο της ιαπωνικής φιλμογραφίας μέσα στη χωρα της, πόσες άλλες φορές εχει ασχοληθεί με την κουλτουρα του συγκεριμένου θεάτρου.  Και βέβαια, το ασυνήθιστο του πράγματος και της διεύρυνσης των ορίων είναι που εδωσε στην ταινία την υποψηφιοτα για το Oscar Μακιγιαζ-Κομμωσεων, ως πρωτη ευκαιρία να συμπεριληφθεί κι αυτό το κεφαλαιο στο ρεπερτοριο της Κινηματογραφίας.

Λοιπόν, η ιστορία, το story δηλαδή, εχει ως εξης. Ο ανήλικος γιός ενός «Γιακούζα», ιαπωνική μαφία, στο έτος 1964 που διαδραματιζεται το σεναριο, στο Ναγκασάκι, μετά τη δολοφονία του πατέρα του «υιοθετείται» από ηθοποιό του Καμπούκι. Τον αναλαμβάνει υπο την προστασία του και τον έχει ως γιό, τον μεγαλώνει μαζί με το φυσικό του γιο, τα δυο παιδιά σαν αδελφια. Όμως ο ήρωας της ιστορίας μας, ο γιος του Μαφιόζου, είναι ένα ντελικάτο παιδί, και συγχρόνως με φωνή που αγγίζει τις λεπτες, υψηλές νότες, στα όρια της θηλυπρέπειας.

Πάμε στην Ιστορία ως «History».Το Καμπούκι ιδρυθηκε στις αρχες του 17ου αιώνα. Η ειρωνεία είναι ότι ιδρύθηκε από γυναίκα. Κάτι σαν χοροδραμα, κάτι σαν Πινα Μπαους αιωνων πίσω, κάτι σαν χορευτικά εξεζητημένων κινήσεων. Και που είναι η εν λόγω «ειρωνεία»; Στο ότι πολύ συντομα, ένα φυλαρχος ή κατιι τετοιο της ιαπωνικής πολεμικής παραδοσης .πολέμαρχοσς, αυστηρων ηθων,  κατελαβε την εξουσία και μαζί  το θεατρο, απαγορεψε στις γυναίκες να μπαίνουν εκεί μέσα, και σταδιακά, σε σύντομο διαστημα, το Καμπουκι έγινε θέατρο ανδρών ηθοποιών , που επαιζαν και τους γυναικείους ρόλους

Πως παντρευονται στο σεναριο, ο επινοημένο μύθος με τα του ιστορικού περι «Καμπούκι»;  Μέσα από την εξελιξη λοιπόν αυτή, το «Καμπουκι» δαορφωσε και ρόλους κι απαιτήσεις και κατηγορίες ανδρων ηθοποιών για κατηγορίες συγκεκριμένων ρόλων. Τοσο ανδρικών όσο και γυναικείων. Ο ήρωας μας, ο γιος του δολοφονημένου Μαφιόζου, διαθετει τρομερα προσόντα για γυναικείους ρόλους. Αυτος είναι κι ο λόγος που ο «μέντορας» τον υιοθέτησε. Το παιδί εξελίσσεται θεαματικά ως «γυναίκα» της Σκηνής, παίρνει πανω όλο το ενδιαφέρον, κατι που δεν συμβαίνει με το φυσικό γιό του μέντορα, ο οποίος περιοριστηκε σε ρόλους αντρικούς. Κι αυτο θα οδηγήσει σταδιακά σε μια αποστασιοποιηση τα δυο αγορια, στα όρια της ρήξης, και στο πατερα σε αμηχανη διαιτησία.  Εκείνο που παρακολοθεί η ταινία είναι η «καταβύθιση» στην «Ονογκάτα», όπως λέγεται το είδος των συγκεκριένων γυναικειων ρολων που θα παιχθούν από άνδρες και βασικά «ονογκάτα» λένε τους άνδρες ηθοποιούς που διακρίνονται σε αυτου του ειδους τους γυναικείους ρόλους

Η ταινία, λοιπόν, μεσα από αυτό μας οδηγει σε γνωριμία με το θεατρο «Καμπουκι» , με μια υποθεση ανταγωνισμού, σασπενς και συγκρουσεων, όπου χωρίς το μακιγιαζ πολύ απλά αυτό δεν μπορει να γίνει. Διότι το μακιγιαζ στο Καμπουκι εχει και πολλές εξειδικεύσεις. Κι εχει το τμηματου μακιγιαζ να αναλάβει ρολους ,ηθοποιούς και ρεπερτόριο. Ως να μπουμε στην ατμόσφαιρα του και ναπαρακολοθήσυμε την ιστορία. Μια ιστορία, που, επαναλαμβάνω, παρακολουθείται με πολύ ενδιαφέρον, ως κάτι διαφορετικό αλλά κι ελκυστικό, ταυτοχρονα, τσιγκλίζει, κάπου θα θυμίσει το  κινεζικό «Αντίο παλλακίδα μου», απλά εδω λείπει το ιστορικο-πολιτικο στοιχείο ώστε να δωσει στην ταινία μια διαφορετικού τυπου υπόσταση. Μένει ως ταινία απολαυσης, που σάρωσε τα ταμεία στην Ιαπωνία, σαρωσε και τα βραβεια της Ιαπωνικής Ακαδημίας, το υπεβαλαν για το Διεθες Oscar αλλά από το σύνολο των κινηματογραφιστων εκείνοι που αναγνώρισαν επίτευγμα ηταν οι ΜΑΚΙΓΙΕΡ-ΚΟΜΜΩΤΕΣ, στο ότι χωρις αυτή την ειδικότητα η ταινία δεν θα μορουσε να γίνει. Ότι είναι πάνω και από τους ηθοποιούς ακόμα, αφού μεσα από το μακιγιαζ παραμολουθούμε τους ρόλους ,τόσο του «ονογκάτα» ΡΙΟ ΓΙΟΣΙΖΑΒΑ με την ντελικάτη φυσιογνωμία, όσο και του άλλου, του ΡΟΥΣΕΙ ΓΙΟΚΟΧΑΜΑ, με την πιο αρρενωπή, κατά βάση πιο γήινη.  Εξαιρεση βεβαια ο βετεράνος ΚΕΝ ΓΟΥΑΤΑΝΑΜΠΙ με το επιβεβλημένο κύρος ο οποίος είναι ό,τι πρεπει για το … θεσμικό κομμάτι.