Σήμερα μπήκαμε στη φάση της υπεροχής του «ΜΙΑ ΜΑΧΗ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΑΛΛΗ» , ξεφευγοντας σύμφωνα με τις ενδείξεις από τη χθεσινή «ισοπαλία» με το «Αμαρτωλοί»

Περί Σωματείων ο τίτλος, όπως θα καταλάβατε. Και πριν προχωρήσω στα επιμέρους για το τι εννοώ, η γενική ματιά δηλώνει ότι ως προς  το «Sinners» δεν υπάρχει Σωματείο που να το αφήνει απέξω.

Καλωσορίζουμε την νέα κατηγορία της «ΔΙΑΝΟΜΗΣ ΡΟΛΩΝ», τη γνωστή ως casting. Η κατηγορία είναι καινούργια ως προς τα OSCAR, που από φετος την έχουν κάνει βραβείο, αγαλματάκι, κανονικό , με πεντάδες όπως και στις άλλες κατηγορίες. Στα Oscar είναι καινούργια, όχι όμως και στην κινηματογραφική βιομηχανία και στα όσα συναποτελούν μια ταινία

Πρώτη ένσταση, η λέξη «ειδος». Είναι ειδος οι ταινίες με σχέσεις ομοφυλόφιλων ή είναι μια συγκεκριμένη θεματική , που εμπνέεται από κοινωνική βάση, όπως συμβαίνει και με άλλα έργα, διαφορετικής θεματολογίας; Όχι, δεν είναι «είδος»!!!

Και θα τα παρω με τη σειρά, και θα αρχίσω από το πρώτο, με τη σειρά που ανακοινώθηκαν, διότι το «πρώτο», εκτός των άλλων, συμπτωματικά προσφέρει κι ένα μάθημα που σπάνια δίνεται η ευκαιρία αλλά χρειάζεται να το ξέρει ο καλλιεργημένος θεατής για να εντοπίζει ή να κατανοεί διαφορές.

Φέτος είναι απολύτως ξεκάθαρο, αυτό που λέω από χρόνια στα γραψίματα μου, για το πως εχει δρομολογηθεί ή αλλοιωθεί ο θεσμός της Βρετανικης Ακαδημίας, στο ότι εχει γίνει προάγγελος των Oscar, αποκλειστικά για αυτό δουλεύει, το βρετανικό σινεμά το έχει βάλει στην άκρη, είναι η μόνη Ακαδημία του κόσμου που δεν κάνει απολογισμό για τα δικά της.

Και στους δυο φορείς έχουμε αναμενόμενα αποτελεσματα, έχουμε όμως και ξεκαθαρίσματα και το μεγαλύτερο συμβαίνει στους set decorators

Το φετινό ΜΑΚΙΓΙΑΖ, η οσκαρική 5άδα δηλαδή, έχει κάποια πολύ ενδιαφεροντα μαθηματάκια να μας δώσει-κι αυτή!!!

Με ενθουσίασε, θα τολμήσω να πω, η ταινία. Κι ο πρώτος και κύριος λόγος είναι ότι απηχεί, εκφράζει, αυτά που έχω διδαχθεί περί σεναριακής μεταφοράς, περι διασκευής βιβλίων. Και  βρήκα την ΕΜΕΡΑΛΝΤ ΦΕΝΕΛ να κάνει τις παρεμβάσεις της , προσαρμόζοντας κάποιες καταστάσεις σε ένα «σήμερα» (το οποίο είναι σχετικό) και συγχρόνως να κρατά αλώβητο το ρομαντισμό και το δράμα των ηρώων. Και φυσικά το πνεύμα της ΕΜΙΛΥ ΜΠΡΟΝΤΕ, το οποίο όμως το έχει μετατρέψει σε ταινία κι όχι σε φιλμάρισμα βιβλίου που έτσι κι αλλιώς δεν μπορεί να γίνει, είναι ανόητο αίτημα.

Το λάθος που γίνεται κατ’επαναληψη από πολλούς είναι να κρίνουν ένα φίλμ με βαση το βιβλίο από το οποίο προέρχεται (ή κι από το θεατρικό, επίσης) κι όχι από το Σεναριο που προέκυψε εξ αυτών. Διότι εδώ εχουμε σεναριο κι όχι βιβλίο, στο βιβλίο περιγραφονται σκεψεις ηρωων, στο σεναριο οι σκέψεις πρεπει να μετατραπούν σε πράξεις κι οφειλει επίσης ο διασκευαστης να πεταξει, ή να αλλάξει, πολλά πράγματα επί το κινηματογραφικότερον. Στο να λειτουργήσουν κινηματογραφικά, που αν μείνουν όπως ήταν γραμμένα στο βιβλίο δεν θα εχουν κινηματογραφικά κανένα νόημα.