Και στους δυο φορείς έχουμε αναμενόμενα αποτελεσματα, έχουμε όμως και ξεκαθαρίσματα και το μεγαλύτερο συμβαίνει στους set decorators

Το φετινό ΜΑΚΙΓΙΑΖ, η οσκαρική 5άδα δηλαδή, έχει κάποια πολύ ενδιαφεροντα μαθηματάκια να μας δώσει-κι αυτή!!!

Με ενθουσίασε, θα τολμήσω να πω, η ταινία. Κι ο πρώτος και κύριος λόγος είναι ότι απηχεί, εκφράζει, αυτά που έχω διδαχθεί περί σεναριακής μεταφοράς, περι διασκευής βιβλίων. Και  βρήκα την ΕΜΕΡΑΛΝΤ ΦΕΝΕΛ να κάνει τις παρεμβάσεις της , προσαρμόζοντας κάποιες καταστάσεις σε ένα «σήμερα» (το οποίο είναι σχετικό) και συγχρόνως να κρατά αλώβητο το ρομαντισμό και το δράμα των ηρώων. Και φυσικά το πνεύμα της ΕΜΙΛΥ ΜΠΡΟΝΤΕ, το οποίο όμως το έχει μετατρέψει σε ταινία κι όχι σε φιλμάρισμα βιβλίου που έτσι κι αλλιώς δεν μπορεί να γίνει, είναι ανόητο αίτημα.

Το λάθος που γίνεται κατ’επαναληψη από πολλούς είναι να κρίνουν ένα φίλμ με βαση το βιβλίο από το οποίο προέρχεται (ή κι από το θεατρικό, επίσης) κι όχι από το Σεναριο που προέκυψε εξ αυτών. Διότι εδώ εχουμε σεναριο κι όχι βιβλίο, στο βιβλίο περιγραφονται σκεψεις ηρωων, στο σεναριο οι σκέψεις πρεπει να μετατραπούν σε πράξεις κι οφειλει επίσης ο διασκευαστης να πεταξει, ή να αλλάξει, πολλά πράγματα επί το κινηματογραφικότερον. Στο να λειτουργήσουν κινηματογραφικά, που αν μείνουν όπως ήταν γραμμένα στο βιβλίο δεν θα εχουν κινηματογραφικά κανένα νόημα.

Στα τελευταία χρόνια, παρατηρείται στην κινηματογραφική μουσική μια διαφοροποίηση ως προς την αντίληψη περί αυτής.. Σαν να «καταργείται» το «μουσικό θέμα», έτσι όπως το ξέραμε τουλάχιστον από τίτλους αρχής και η μουσική να διοχετεύεται μέσα σε όλη την ταινία, χωρίς να νοιάζεται αποκλειστικά για τον ένα και μόνο σκοπό. Σύμπτωση; Σύμπτωμα; Φαινόμενο; Η φετινή χρονιά πάντως απαρτίζεται από τέτοιες μουσικές που διαχέονται μέσα στη ταινία, την «υγροποιούν», τη συνοδεύουν, τη χαρακτηρίζουν, δεν μένει θέμα να ψιθυρίσουμε βγαίνοντας, ούτε «κομματάρα» για τους ραδιοφωνικούς παραγωγούς. Υπάρχουν όλα αυτά αλλά σε άλλη μορφή

Θα τα πάρουμε με τη σειρά και θα τα εξηγήσω όλα παρακάτω, αφορά στα παραπάνω  ΣΩΜΑΤΕΙΑ, που απένειμαν τα βραβεία τους και κατέληξαν  και τα δυο ΣΤΗΝ ΙΔΙΑ ΑΠΟΦΑΣΗ.  Κι η απόφαση τους ενισχύει οσκαρικά, ως προς τις δικες τους κατηγορίες τον «FRANKENSTEIN» που είναι υποψήφιος και για Κοστουμια και για Μακιγιαζ- Κομμώσεις .

Ωραία μαθηματάκια περιλαμβάνει η φετινή 5αδα της ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΤΑΙΝΙΑΣ.. Κυρίως μέσα από ορισμούς και ΤΑΥΤΟΤΗΤΕΣ  ταινιών . Αν μάλιστα λάβει υπόψη του κανείς ότι εκ των 5 τα 4 προέρχονται από την Ευρωπαϊκή Ακαδημία, παρόλο ότι δεν είναι όλα της ευρωπαϊκα αλλά είχαν ευρωπαϊκη χρηματοδότηση (Γαλλία που κατεβαίνει με ιρανικό, Τυνησία που κινεί παλαιστινιακό )(οι παλαιστινιακές περιοχές, όπως και το Ισραηλ και η Τουρκία ,στην Ευρωπαϊκή Ακαδημία Κινηματογράφου λαμβάνονται υπόψη ως να ηταν κανονικές ευρωπαϊκες χωρες κι οι συντελεστές τους ως Ευρωπαίοι πολίτες) καταλαβαινει κανείς τη σημασία που δίνει η διεθνοποιημένη Ακαδημία των Oscar στην Ευρωπαϊκή. Εξου κι η τελευταία, πολύ πρόθυμα, άλλαξε  και τις ημερομηνίες της, έχασε και μια χρονιά και πέρασε απευθείας στο 2026, για να αποδεχτεί την τιμητική θεση του προπομπού. Το αποτέλεσμα δεν δικαιώνει καν, ήταν δεδομένο, απλώς  επιβεβαιώνει.

Ταινία αφήγησης περισσότερο και λιγότερο «σεναρίου» είναι αυτή η βραζιλιάνικη ταινία  που εχει προταθεί για 4 Oscar,και για Ταινία εν γένει και για Διεθνή ταυτοχρόνως καθώς και για τον πρωταγωνιστή ΒΑΓΚΝΕΡ ΜΟΟΥΡΑ που έρχεται και με το βραβείο από τις Κάνες.

Αγριο πράγμα είναι η ενδοοικογενειακή βία…Αγριο πράγμα είναι κι ο φόνος…Αγριο πράγμα είναι κι η σιωπή του περίγυρου. Αγριο πράγμα είναι κι αυτό το μυστήριο «κάτι» και το άγνωστο που μεταβάλει τον άνθρωπο σε κτήνος και είναι ίσως το μόνο στοιχείο στο οποίο το έργο δεν κάνει σταση. Αυτό είναι και το πιο ανατριχιαστικό, αν στο συγκεκριμένο ερώτημα δεν υπάρχει απάντηση  αν όλοι οι άνθρωποι είμαστε εν δυνάμει κτήνη. Το έργο βεβαια, το τελευταιο συγκεκριμένο το θίγει αλλά με τον δικό του τρόπο διότι όλο αυτό που μας εκθέτει είναι ανατριχιαστικό, είναι η βία των θυμάτων της βίας, η εκδίκηση που μόνο δι αυτού του τρόπου μπορεί να λαμβάνεται. .Σύμφωνα με το έργο..

Πολύ βιαστηκαν οι Σκηνοθέτες φετος να δώσουν πρώτοι-πρωτοι Σωματειακό Βραβείο (μαζί με τους Μουσικούς) Ξαφνιαστήκαμε κι εμείς, στην αρχή τουλάχιστον, στη συνέχεια , όμως, ή άσκηση μνήμης υπενθύμισε ότι και πέρσι είχαν δωσει νωρίς το βραβείο τους πριν, από πολλούς άλλους κι είχαν δείξει την προτίμηση στην «ANORA»του ΣΩΝ ΜΠΕΗΚΕΡ, που κατέστη κι η μεγαλη νικήτρια έχοντας πάρει ήδη και τον «Χρυσό Φοίνικα» στο Φεστιβαλ Κανών.