Σαφέστατα είναι σε ανοδική πορεία ως είδος, όχι περιορισμένα κι αξιολογικά αλλά κυρίως ως εξάπλωση. Ως Εργοκεντρικός για το «HOKUM» θα γράψω, για το φιλμ καθαυτό, ωστόσο δεν μπορώ και δεν θέλω να αποφύγω ή να προσπεράσω ,έναν κατατοπιστικό πρόλογο. Κι αυτό εχει να κάνει με το είδος. Και καταλήγει στο φιλμ για το οποίο θα γράψω.
Το «Ο Διάβολος φοράει Prada No 2» είναι ενδεικτική περίπτωση του έργου που ξεκινάς τη σχέση μαζί του καχύποπτα αλλά στο τέλος βγαίνεις ανάλαφρος κι ευχαριστημένος. Είδες ένα έργο ΞΕΚΟΥΡΑΣΗΣ. Στα άλλα όμως, έχει θέμα. Όμως κάθε θέμα, έχει και την απάντηση του.
Είναι ταινία του ΒΑΣΙΛΗ ΜΑΖΩΜΕΝΟΥ του 2019 και με αφορμή την αφιερωματική φιλοξενία στο CINOBO, την πλατφόρμα, κάθισα και της έριξα μια επαναληπτική, καθοτι η επαναληψη είναι μητερα των σπουδων.
Διότι ένα Σύστημα για να επιβιώσει πρέπει να επιδέχεται αλλαγές. Διαφορετικά μαραίνεται και χάνεται. Η Νο 1 Ακαδημία του Κόσμου, που τρέχουν όλες οι άλλες από πίσω της, κάνει άλλη μια υπέρβαση, κι αποδεικνύει για πολλοστή φορά για ποιο λόγο σε δυο χρόνια έφτασε να κλείνει τα ΕΚΑΤΟ(100), και γιατι δεν τη σταματησαν ούτε ο Β’ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ ούτε η ΠΑΝΔΗΜΙΑ. Διότι για να θυμηθούμε και τον αείμνηστο Μάνο Κατράκη «ΒΑΘΙΕΣ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΡΙΖΕΣ»
Ως εκ τούτου δικαιολογούνται και τα αποτελέσματα κι η προσέλευση. Κι από την άλλη ακούγονται γκρίνιες και διαμαρτυρίες από κριτικούς επειδή το έργο δεν δείχνει τις σκοτεινές πλευρές του εν λόγω ειδώλου, του ΜΑΪΚΛ ΤΖΑΚΣΟΝ. Μόνο τις υπαινίσσεται ή εστω αμυδρά υποδεικνύει κάποιες. Κι αυτές «ανώδυνα».
Η τελευταία λέξη ήταν δική του, πως ήθελε τον εαυτό του, και την αποκαλυψε ο Τάσος Ιορδανιδης, αποχαιρετώντας τον. Είναι όμως κι η κατάληξη, το «εν κατακλείδι», καθως κοιτάζουμε τον κύκλο μιας ζωής και τον άνθρωπο που φευγει.
Με τη θεωρία του …auteur, αντιμετωπίστηκε αυτή η ταινία γύρω από την προσωπικότητα και τη δράση του Πορτογαλου θαλασσοπόρου Φερδινάνδου Μαγγελάνου (όπως τον μαθαιναμε στο σχολείο). Με τη θεωρία του auteur, όπου αρκετοι της διεθνούς κριτικής ξεκινούσαν να μιλήσουν για τον σκηνοθέτη ΛΑΒ ΝΤΙΑΖ, που είναι Φιλιππινέζος (διεθνής παραγωγή την οποία οι Φιλιππίνες έτρεξαν στα διεθνή fora , καθώς και για το Oscar, το διεθνές- εννοείται πως δεν πέρασε)και συνέχιζαν με το τι θελει να πει ο ποιητής και ποιες είναι οι προθέσεις του και κατέληγαν, αν όχι σε ύμνο, πάντως σε διάθεση επαίνου, επί των…προθέσεων
Το ιαπωνικό φιλμ «Kokuho» (Κοκούο- όπως το ακούμε) «ΕΘΝΙΚΟΣ ΘΗΣΑΥΡΟΣ» ως ελληνικός τίτλος, που καθρεφτίζει και περιεχόμενο, είναι ταινία, για να πεις άπειρα πράγματα γύρω από το σινεμά και την αξια των επι μερους ειδικοτήτων στις ταινίες, στη συγκριμένη ας πουμε, όπου χωρίς την πρωτοκαθεδρία του Μακιγιάζ, αυτό το έργο δεν θα μπορούσε να γίνει.
«Χρονια προσμένω τη στεριά/να ζαλιστώ» μας λεει ο ποιητής , αυτός που υπήρξε φάρος στη δική μου ζωή, ο ΝΙΚΟΣ ΚΑΒΒΑΔΙΑΣ. Και με αυτό εννοούν, όπως μου είχαν εξηγήσει ναυτικοί όταν δούλευα παιδάκι τα καλοκαίρια που καθόμουν από το Σχολείο, στο Γιαχνί Σοκάκι, στην Τρούμπα, σε επιχείρηση τροφοδοσιών, τη μακρά παραμονή στη θάλασσα.Ναι, αυτήν ακριβως. Κι όταν ο ναυτικός επιστρέφει και πιάνει λιμάνι, για ένα μεγάλο διάστημα δεν τον βαστούν στέρεα τα πόδια του όταν περπατά στο έδαφος ή κι όταν στέκεται. Λογω της μακρας παραμονής στο νερό, το βήμα έχει χάσει τη σταθερότητα του.
ΚΙ αυτή ήταν μια ευχή των ναυτικών «πεθύμησα λίγο τη ζάλη της στεριάς ».
Αν και το ντοκυμαντέρ το αποφεύγω για κριτική διότι ως «ΕΙΔΟΣ» δεν το κατέχω, δεν ξερω τους κανόνες του και ποια είναι τα στοιχεία στα οποία πρεπει να εδράζεται κανείς ώστε να φτάνει στο σημείο να του κάνει και κρτική…Εγώ τη Μυθοπλασία γνωρίζω, αυτην έχω σπουδάσει και με τα δικά της είδη ασχολούμαι ως κριτικός.