‘Η, όπως λένε οι φίλοι μας στην.. «Αγρια Δύση» (χαχαχα) : «at the end of the day, the movie works». Και με αυτό το «επιγραμματικό», θα μπορούσα να έχω ολοκληρώσει με την ταινία «Καποδίστριας». Εχω όμως να προσθέσω κάποια πραγματάκια, ξεκινώντας πάντως από αυτό το ότι ως έργο «λειτουργεί»
Το ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΗΘΟΠΟΙΩΝ ανακοίνωσε τις υποψηφιότητες κι είναι το Σωματείο που αξίζει φετος να σταθούμε ξεχωριστά (με τους casting directors και των σκηνοθετών) διότι, με την παρουσία των casting θα επηρεαστούν κι αυτοί, θα ξεκαθαρίσουν ή θα μπερδέψουν πράγματα.
Εδώ πραγματικά την κριτική θα ήθελα να την αφιερώσω στην αίθουσα «IMAX» με τους εξελιγμένους τεχνικούς εξοπλισμούς και τα γυαλιά τριών διαστάσεων στην καλύτερη αποτελεσματική εκδοχή τους.
Αν το πας με την υπόθεση, αυτήν καθαυτήν, και προσπαθήσεις μέσα από εκεί να εξάγεις ένα μήνυμα, ένα περιεχόμενο, ίσως αναρωτηθείς ποια είναι η σπουδαιότητα αυτής της ταινίας και της έδωσαν «Χρυσό Λιοντάρι» στη Βενετία. Αν το γενικεύσεις, αν δηλαδή κατοπτεύσεις το σύνολο της παραγωγής του ΤΖΙΜ ΤΖΑΡΜΟΥΣ , ισως αναρωτηθείς το αυτό, εφ΄όλης ης ύλης.. Οπότε, τι γίνεται εδώ; Εδώ απλώς η αξία βρίσκεται στις λεπτομέρειες. Κι οι λεπτομέρειες, έτσι όπως είναι επιλεγμένες και σκηνοθετημένες είναι που κάνουν τη διαφορά, μεταβάλλουν σε ξεχωριστό κι όχι απλά σε ειδικο, σαν να λέγαμε «ειδικές αναγκες» , ένα φιλμ. Αυτό θεωρώ ότι πάνω-κάτω είναι και το μυστικό του Τζιμ Τζαρμους και σε αυτή την ταινία το βρίσκω κι ωριμότερο από κάθε άλλη φορά
Το «ΘΕΑΤΡΟ ΤΟΥ ΡΕΣΙΤΑΛ» είναι αυτό που λέγεται «VANYA», το έγραψε ο Βρετανός (με ιρλανδικές ρίζες ) ΣΑΪΜΟΝ ΣΤΗΒΕΝΣ, με ένα στοχασμό πάνω στον «Θείο Βάνια» του Τσέχωφ και τον μετέβαλε σε έργο του ενός προσώπου. Δεν διάλεξε όμως τον θείο Βάνια ή τον γιατρό Αστροφ από το τσεχωφικό έργο, για να τον μετατρέψει σε μονόλογο. Πήρε ΟΛΟ το τσεχωφικό έργο, το συγκεκριμένο τσεχωφικό έργο, και το ξανάγραψε, στη βάση ενός ρεσιταλ , για να παιχθεί από ΕΝΑ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΗΘΟΠΟΙΟ. Και στην ελληνική παράσταση, ο «κλήρος» έπεσε στον ΓΙΩΡΓΟ ΚΑΡΑΜΙΧΟ κι ήταν πραγματικά ΠΡΩΤΟΣ ΑΡΙΘΜΟΣ ΤΟΥ ΛΑΧΕΙΟΥ, τόσο για τον ίδιο όσο και για το έργο αλλά και για το «θέατρο- ρεσιταλ»
Αυτή ήταν φράση που εκστόμισε ένα παιδάκι, θα ήταν δεν θα ήταν 2 ή 3 χρονών, μια προ-γλωσσική αντίδραση όταν αντίκρυσε την εικόνα της. Σε φωτογραφίες, σε εξώφυλλα, στα περίπτερα. Στο σινεμά ακόμα δεν την είχε δει. Μίλησε όμως ένα ένστικτο που υπαγορευόταν από την εικόνα. Δεν θα την αναλύσω την εικόνα, η αντίδραση του μικρού τα λέει από μόνη της. Τι είδε, τι ένιωσε, ποια ήταν!! Το εν λόγω παιδάκι είναι ο σημερινός υποφαινόμενος. Και το «Μπριζιτ Μπαρντό και τα μαλλιά γυναίκα» έγινε φράση που τη χρησιμοποιούσε όλη η οικογένεια στα υπόλοιπα , μετέπειτα πολλά χρόνια, μέχρι γήρατος..
Είναι το υπέροχο έργο που ξέρουμε αλλά με άλλο, εντελώς διαφορετικό περιτύλιγμα
Τι είναι αυτό που «κρύβουν»; Ότι είναι της ίδιας συνομοταξίας, επιρροής και σχεδόν πρώτου βαθμού συγγένειας με το «ΠΕΘΑΝΕ ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ» δηλαδή με το «ΜΙΑ ΓΥΝΑΙΚΑ ΕΞΟΜΟΛΟΓΕΊΤΑΙ» Των Κασαβέτη-Ρόουλαντς. Κανονικά ο τίτλος της κριτικής θα έπρεπε να είναι ότι πρόκειται για πρώτα ξαδέλφια . Όχι όμως αδέλφια!!. Διότι εδώ θα χωριστούν οι οικογένειες.
Ναι, θα καλούσα τα παιδιά να δουν πρώτη την ταινία του ΤΖΩΝ ΚΑΣΑΒΕΤΗ «ΜΙΑ ΓΥΝΑΊΚΑ ΕΞΟΜΟΛΟΓΕΙΤΑΙ» (A woman under the influence) με τον Πήτερ Φώλκ και βασικά την ΤΖΕΝΑ ΡΟΟΥΛΑΝΤΣ. ΚΙ ύστερα θα τους έδειχνα αυτό, της Βρεττανής ΛΥΝ ΡΑΜΣΕΫ με την ΤΖΕΝΙΦΕΡ ΛΟΡΕΝΣ και τον ΡΟΜΠΕΡΤ ΠΑΤΙΣΟΝ. Εννοείται , θα ήταν εκτός θέματος η οποιαδήποτε ευκολία κρίσης περί «αντιγραφής» και λοιπής , παρόμοιας τεμπελίτιδας.
Εντελώς ξεχωριστή, κινηματογραφική περίπτωση ο ΑΡΤΟΥΡ ΚΟΝ, που έφυγε στις 13 Δεκεμβρίου από αυτον τον κόσμο στα 98 του χρονια.