Από εδώ ξεκινώ την κριτική, διότι πρέπει πρώτα να εντοπίζουμε πού κεντράρει ένα φιλμ, ποια είναι η αφετηρία του, να την επισημαίνουμε, που είναι και το αντικειμενικό στοιχείο και κατόπιν αναλύοντας να προχωράμε στις υποκειμενικές εκτιμήσεις, χωρις να ξεχνάμε ότι τα έργα γίνονται με κάποιους κανόνες. Και για να τα κρίνουμε, οφείλουμε τους κανόνες , με τους οποίους έγιναν, να τους γνωρίζουμε
Υπάρχει μια πολύ κακιά, από τα παλιά, διαπίστωση, που δεν μας τιμά και πολύ ,ότι στην Ελλάδα οι ταινίες με μαύρους δεν πιάνουν. Κι ότι γενικά οι διανομείς το φοβούνται. Θύμα αυτής της «διαπίστωσης» είχε πέσει και τούτη η ταινία, που την έβγαλαν εκεί κατά το Πάσχα κι αμφιβάλω αν συμπλήρωσε 7ήμερο στις αιθουσες.. Σήμερα, έχει γίνει μια παγκόσμια επιτυχία που καταλήγει κι εμπορικά σε διεθνές επίπεδο διότι, για τον απλούστατο λόγο δηλαδή, ανακαλύπτεται και θεωρείται πλέον ότι θα είναι καθοριστική στα Oscar του ερχόμενου Μάρτη. Δεν θα είναι απλώς συμμετέχουσα αλλά μπορεί να είναι κι απειλητική, ακόμα και σε απρόβλεπτες κατηγορίες.
Προσθέτω και τους ΔΙΕΥΘΥΝΤΕΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑΣ που «μου ήρθαν», την τελευταία στιγμή, «επί του πιεστηρίου» που λέγαμε στην κλασική δημοσιογραφία.
‘Η, όπως λένε οι φίλοι μας στην.. «Αγρια Δύση» (χαχαχα) : «at the end of the day, the movie works». Και με αυτό το «επιγραμματικό», θα μπορούσα να έχω ολοκληρώσει με την ταινία «Καποδίστριας». Εχω όμως να προσθέσω κάποια πραγματάκια, ξεκινώντας πάντως από αυτό το ότι ως έργο «λειτουργεί»
Το ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΗΘΟΠΟΙΩΝ ανακοίνωσε τις υποψηφιότητες κι είναι το Σωματείο που αξίζει φετος να σταθούμε ξεχωριστά (με τους casting directors και των σκηνοθετών) διότι, με την παρουσία των casting θα επηρεαστούν κι αυτοί, θα ξεκαθαρίσουν ή θα μπερδέψουν πράγματα.
Εδώ πραγματικά την κριτική θα ήθελα να την αφιερώσω στην αίθουσα «IMAX» με τους εξελιγμένους τεχνικούς εξοπλισμούς και τα γυαλιά τριών διαστάσεων στην καλύτερη αποτελεσματική εκδοχή τους.
Αν το πας με την υπόθεση, αυτήν καθαυτήν, και προσπαθήσεις μέσα από εκεί να εξάγεις ένα μήνυμα, ένα περιεχόμενο, ίσως αναρωτηθείς ποια είναι η σπουδαιότητα αυτής της ταινίας και της έδωσαν «Χρυσό Λιοντάρι» στη Βενετία. Αν το γενικεύσεις, αν δηλαδή κατοπτεύσεις το σύνολο της παραγωγής του ΤΖΙΜ ΤΖΑΡΜΟΥΣ , ισως αναρωτηθείς το αυτό, εφ΄όλης ης ύλης.. Οπότε, τι γίνεται εδώ; Εδώ απλώς η αξία βρίσκεται στις λεπτομέρειες. Κι οι λεπτομέρειες, έτσι όπως είναι επιλεγμένες και σκηνοθετημένες είναι που κάνουν τη διαφορά, μεταβάλλουν σε ξεχωριστό κι όχι απλά σε ειδικο, σαν να λέγαμε «ειδικές αναγκες» , ένα φιλμ. Αυτό θεωρώ ότι πάνω-κάτω είναι και το μυστικό του Τζιμ Τζαρμους και σε αυτή την ταινία το βρίσκω κι ωριμότερο από κάθε άλλη φορά
Το «ΘΕΑΤΡΟ ΤΟΥ ΡΕΣΙΤΑΛ» είναι αυτό που λέγεται «VANYA», το έγραψε ο Βρετανός (με ιρλανδικές ρίζες ) ΣΑΪΜΟΝ ΣΤΗΒΕΝΣ, με ένα στοχασμό πάνω στον «Θείο Βάνια» του Τσέχωφ και τον μετέβαλε σε έργο του ενός προσώπου. Δεν διάλεξε όμως τον θείο Βάνια ή τον γιατρό Αστροφ από το τσεχωφικό έργο, για να τον μετατρέψει σε μονόλογο. Πήρε ΟΛΟ το τσεχωφικό έργο, το συγκεκριμένο τσεχωφικό έργο, και το ξανάγραψε, στη βάση ενός ρεσιταλ , για να παιχθεί από ΕΝΑ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΗΘΟΠΟΙΟ. Και στην ελληνική παράσταση, ο «κλήρος» έπεσε στον ΓΙΩΡΓΟ ΚΑΡΑΜΙΧΟ κι ήταν πραγματικά ΠΡΩΤΟΣ ΑΡΙΘΜΟΣ ΤΟΥ ΛΑΧΕΙΟΥ, τόσο για τον ίδιο όσο και για το έργο αλλά και για το «θέατρο- ρεσιταλ»
Αυτή ήταν φράση που εκστόμισε ένα παιδάκι, θα ήταν δεν θα ήταν 2 ή 3 χρονών, μια προ-γλωσσική αντίδραση όταν αντίκρυσε την εικόνα της. Σε φωτογραφίες, σε εξώφυλλα, στα περίπτερα. Στο σινεμά ακόμα δεν την είχε δει. Μίλησε όμως ένα ένστικτο που υπαγορευόταν από την εικόνα. Δεν θα την αναλύσω την εικόνα, η αντίδραση του μικρού τα λέει από μόνη της. Τι είδε, τι ένιωσε, ποια ήταν!! Το εν λόγω παιδάκι είναι ο σημερινός υποφαινόμενος. Και το «Μπριζιτ Μπαρντό και τα μαλλιά γυναίκα» έγινε φράση που τη χρησιμοποιούσε όλη η οικογένεια στα υπόλοιπα , μετέπειτα πολλά χρόνια, μέχρι γήρατος..
Είναι το υπέροχο έργο που ξέρουμε αλλά με άλλο, εντελώς διαφορετικό περιτύλιγμα