Όπως ξερει κι ο Αλμοδόβαρ, όπως ξέρει κι ο Κλιντ, όπως ξέρει κι ο Ταραντίνο…Με άλλα λόγια, όπως ξέρουν όλοι αυτοί που το σινεμά , τους είναι δημιουργία και μαζί χαρά κι απόλαυση. Κι αυτοί έχουν τον τρόπο να γλυκαίνουν την ψυχούλα του θεατή τους είτε με τη συγκίνηση είτε με την αφήγηση είτε με την επιστρατευμένη φαντασία. Κι αυτό είναι ταυτοτητα των ταινιων τους, ανεξαρτητως αν οι υπογραφες βρίσκονται σε μεγαλη ή σε μικρή ώρα. Ξερουν να αγγιζουν το θεατή τους όπως και να εχει
Και σίγουρα δεν είναι…. «paranormal activity»
Είναι το πρώτο που μπορείς να εντοπίσεις πάνω του. Παρακολουθώντας αναδρομικά, και στο διηνεκές πλέον οι ερχόμενοι κι οι επόμενοι από γενιά σε γενιά, τις παλιές του ταινίες. Βλέπεις μπροστα σου ένα κύριο, είναι ο πρώτος χαρακτηρισμός
Αν δεις την ταινία ως Ταινία… ‘Η αν δεις την ταινία ως ταινία του Αλμοδόβαρ…
Το λέω αυτό επειδή εδώ μέσα θα βρουν τι σημαίνει «ΑΝΑΝΕΩΣΗ», ανανέωση ΕΙΔΟΥΣ, μέσα από έναν καλλιτέχνη. Όχι νέα μόδα, νέο ρευμα, νέα τάση, μα το πως βγαινει ένας νέος άνθρωπος με ανανεωτική διαθεση πάνω σε ένα είδος.
Σαφέστατα είναι σε ανοδική πορεία ως είδος, όχι περιορισμένα κι αξιολογικά αλλά κυρίως ως εξάπλωση. Ως Εργοκεντρικός για το «HOKUM» θα γράψω, για το φιλμ καθαυτό, ωστόσο δεν μπορώ και δεν θέλω να αποφύγω ή να προσπεράσω ,έναν κατατοπιστικό πρόλογο. Κι αυτό εχει να κάνει με το είδος. Και καταλήγει στο φιλμ για το οποίο θα γράψω.
Το «Ο Διάβολος φοράει Prada No 2» είναι ενδεικτική περίπτωση του έργου που ξεκινάς τη σχέση μαζί του καχύποπτα αλλά στο τέλος βγαίνεις ανάλαφρος κι ευχαριστημένος. Είδες ένα έργο ΞΕΚΟΥΡΑΣΗΣ. Στα άλλα όμως, έχει θέμα. Όμως κάθε θέμα, έχει και την απάντηση του.
Είναι ταινία του ΒΑΣΙΛΗ ΜΑΖΩΜΕΝΟΥ του 2019 και με αφορμή την αφιερωματική φιλοξενία στο CINOBO, την πλατφόρμα, κάθισα και της έριξα μια επαναληπτική, καθοτι η επαναληψη είναι μητερα των σπουδων.
Διότι ένα Σύστημα για να επιβιώσει πρέπει να επιδέχεται αλλαγές. Διαφορετικά μαραίνεται και χάνεται. Η Νο 1 Ακαδημία του Κόσμου, που τρέχουν όλες οι άλλες από πίσω της, κάνει άλλη μια υπέρβαση, κι αποδεικνύει για πολλοστή φορά για ποιο λόγο σε δυο χρόνια έφτασε να κλείνει τα ΕΚΑΤΟ(100), και γιατι δεν τη σταματησαν ούτε ο Β’ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ ούτε η ΠΑΝΔΗΜΙΑ. Διότι για να θυμηθούμε και τον αείμνηστο Μάνο Κατράκη «ΒΑΘΙΕΣ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΡΙΖΕΣ»
Ως εκ τούτου δικαιολογούνται και τα αποτελέσματα κι η προσέλευση. Κι από την άλλη ακούγονται γκρίνιες και διαμαρτυρίες από κριτικούς επειδή το έργο δεν δείχνει τις σκοτεινές πλευρές του εν λόγω ειδώλου, του ΜΑΪΚΛ ΤΖΑΚΣΟΝ. Μόνο τις υπαινίσσεται ή εστω αμυδρά υποδεικνύει κάποιες. Κι αυτές «ανώδυνα».