Στο ξεκίνημα μαλιστα σε βάζει και σε ένα κλίμα, ή μάλλον σου συστήνεται ως «πρωινή περίπολος». Στη συνέχεια όμως ακολουθεί το δικό του δρομο.

Πάντως ο τρόπος με τον οποίο ο Ρίντλεη Σκωτ σε βάζει στο κλίμα της «πρωινής περιπόλου» ότι εδώ εχει γίνει μα καταστροφή κι έχουν ερημώσει οι πόλεις και τα κτήρια, είναι πετυχημένος. Μεγαλη η βοήθεια σε αυτό το εγχείρημα, σε αυτή την πρώτη σύσταση,  του παρέχεται από τον διευθυντή φωτογραφίας, τον ΕΡΙΚ ΜΕΣΕΡΣΜΙΝΤ, που είχε πάρει πάρει Oscar για το “Manc” του Ντέηβιντ Φίντσερ. Κι είναι καλό να μελετήσει κάποιος ενδιαφερόμενος  το πως δουλεύει αυτός ο  άνθρωπος, τη διαφορά της μαυρόασπρης φωτογραφίας  στο φιλμ του Φιντσερ και της έγχρωμης του Σκωτ. Τη σχέση Φωτογραφίας-Σκηνοθεσίας. Εδώ δουλεύει πολύ την κίνηση της κάμερας στα ανοιχτά τοπία, τις λήψεις τους, και σταδιακά μας παραδίδεται στους φωτισμούς και στη σκηνοθεσία. Ο Σκωτ κάνει ένα μετα-αποκαλυπτικό, όπως το λένε, φιλμ, όμως δεν πάει να μας τρομάξει. Η εισαγωγή με την εκπληκτική δουλειά στη φωτογραφία που ο πιλοτος ΤΖΕΙΚΟΜΠ ΕΛΟΡΝΤΙ με το ανεμοπλανάκι του περναει πάνω από ποταμια και λίμνες και βουνά και κάμπους  είναι κάτι σαν κι εκείνο στο «Πέρα από την Αφρική» αλλά δείτε τη διαφορά και την ομορφια του κινηματογραφου, στο πόσες δυνατότητες για διαφορετικές χρήσεις του ίδιου αντκειμένου παρέχει. Ο Σκωτ κάνει ένα γλυκό έργο πάνω στον εφιάλτη κι όχι ένα εφιαλτικό. Τα τοπία είναι υπεροχα αλλά εχουν μια γκριζάδα. Κι όταν φτάνει στον προορισμό ο πιλότος , εκεί το ντεκόρ ψελλίζει τα πρώτα σημάδια της καταστροφής.

Ο θεατής έχει μπει στο κλίμα αλλά με ένα τρόπο ήρεμο και γλυκό. Αυτός ο τρόπος συνεχίζεται και στη διάρκεια. Σε σημείο που εκείνοι οι οποίοι θα περίμεναν μια περιπετεια μελλοντολογικής καταστροφής,  κάπως να κάνουν πίσω. Γι αυτό καλό είναι ΝΑ ΜΗΝ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ ΔΙΚΑ ΜΑΣ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΑ ΕΡΓΑ ΑΛΛΑ ΝΑ τους ΑΦΗΝΟΜΑΣΤΕ , να μας ξεναγήσουν εκείνα στο βασίλειο τους

Και το βασιλειο του «αστερισμός του σκύλου» είναι γλυκό, είναι τρυφερό, έχει ένα πολύ ζεστό ήρωα, που τον κάνει ακόμα πιο ζεστό το αισθαντικό και μαζεμένο παίξιμο του Τζέικομπ Ελόρντι σε συνδυασμό και με την εξωτερική εμφάνιση και με το πως τον επιθυμεί ο φακός αλλά και με την τεχνική τής ερμηνευτικής του κατάρτισης. Σιγα σιγα μαθαίνουμε ότι ήταν πιλότος κι έχασε τη γυναίκα του από μια πανδημία, έτσι μαθαίνουμε κι ότι προυπήρξε μια πανδημία και το βιβλίο του Χέλερ στο οποίο βασιστηκε το σεναριο  του ΜΑΡΚ ΣΜΙΘ, είναι γραμμένο πριν από χρόνια αλλά τώρα κατέστη επίκαιρο. Εχασε λοιπόν στην πανδημία τη γυναίκα του που περίμενε να γεννήσει το παιδί τους και περιφερεται με το ανεμοπλάνο μήπως και μπορεί να βοηθήσει επιζήσαντες που κάτι θα χρειάζονται.. Με μοναδικό σύντροφο έναν προσγειωμένο ηλικιωμένο επιζήσαντα και με γνωριμία που θα φερει μια κοπέλα στη ζωη του η οποία πήγαινε για γιατρος αλλά την πρόλαβε η πανδημία και με ένα πατέρα στριμμένο από φόβο και άμυνα, το έργο θα πάρει την παραπέρα λειτουργία του.

Σεναριακά δεν εμπλουτίζεται, έχει να κάνει και με τη σκηνοθεσία του Σκωτ αυτό, ότι, σύμφωνα με το αποτέλεσμα, δείχνει να προτιμά κλίμα παρα μυθιστορηματική αφηγηση, κρατεί την αφηγηση τόσο-όσο, δεν τα πάει άσχημα πάνω σε αυτό, εκεί όμως, που θα «χτυπηθεί» λίγο είναι προς το τελος που αντιλαμβάνεται ότι πρεπει να του δωσει μια κλιμάκωση, να του βαλει λίγη δραση, να το ζωντανέψει κάπως από όλη αυτή την προηγηθείσα «ηρεμία», κι εκεί λίγο σαν να μοιάζει με ξενο σώμα το περιστατικό που επιλέγει. Και παρολο ότι παίζει σε αυτό το κομμάτι κι η αγαπημένη μου ΑΛΙΣΟΝ ΤΖΑΝΕΫ, μια ηθοποιός που πολύ την εκτιμώ , το εργο δεν δειχνει να κερδίζει. Δινει την εντυπωση ότι κάπου ζοριστηκε να το κάνει, λόγω γνωσης ήξερε πως έπρεπε να βαλει και κατι τετοιο για να του εχει καλύτερη δομή, όμως ως αίσθηση κι ως καλλιτέχνης, δείχνει σαν να μην το πίστευε και τοσο και το έκανε λίγο αγγαρεία.

Το «Εν κατακλείδι» για την ταινία, είναι ΘΕΤΙΚΟ. Δεν παύει να είναι μια ωραία σκηνοθετημένη ταινία. Κι η ζυγαριά ρέπει προς την καλή μεριά

Οι ηθοποιοί που πλαισιώνουν τον υπέροχο Ελόρντι παίζουν φίνα, τόσο οι δυο καρατερίστες (πώς περνουν τα χρονια και ξαφνικά ΄ο ΤΖΟΣ ΜΠΡΟΛΙΝ κι ο ΓΚΑΫ ΠΗΡΣ να διεκδικούν πλέον δάφνες ως καρατεριστες) όσο κι η ΜΑΡΓΚΑΡΕΤ ΚΟΥΑΙΛΥ, η οποία είναι κι όμορφη και συντονιζεται με την αισθαντικότητα του Ελόρντι.

Και ειδική μνεία στη μουσική. Ο ΧΑΡΥ ΓΚΡΕΓΚΣΟΝ ΓΟΥΙΛΙΑΜΣ που στην τελευταια δεκαετία και παραπάνω ίσως, έχει τακιμιάσει πλήρως με τον Ρίντλεη Σκοτ ως συνθέτης των ταινιών του, πιάνει απολύτως τον παλμό της σκηνοθεσίας. Επιλέγει μουσική μίνιμαλ κι όχι μεγαλη ορχήστρα, διότι εδώ ζητούμενο δεν είναι η δραση αλλά η αισθηση αυτής της μετα-αποκαλυπτικής ερήμωσης και του τοπίου, της φυσης.. Ισως για αυτό έχουν τακιμιάσει, σαν να βρηκε ο Σκωτ το συνθετη που του ταιριάζει

Θα κλείσω με το ότι στους τιτλους φιναλε διαβαζα κατεβατα ιταλικών ονομάτων. Μου κίνησε την περιεργεια και το εψαξα. Ναι, στην Ιταλία είναι γυρισμένο. Κι όχι στο Κολοράντο , όπως το τελει το σεναριο. Κ όχι μόνο τα τοπία αλλά και τα εσωτερικα, τουλάχιστον τα περισσότερα, είναι γυρισμένα στην Ιταλία.. Ολη η σκηνογραφική ομάδα από art directors και set decorators, τοσο στο ψαξιμο των χωρων όσο και στον εσωτερικό διακοσμο, είναι όλοι Ιταλοί. Αυτοί δούλεψαν για τον επικεφαλής της σκηνογραφικης διεύθυνσης, τον production designer, ο οποίος είναι Εγγλέζος- ο μόνος. Ο ΚΡΙΣ ΣΗΓΚΕΡΣ.