Εδώ εχουμε εργο τεραστιας δύναμης, , ικανότατης αφήγησης και σίγουρα θα οδηγήσει στον αναθεωρητισμό ή στην επανεξέταση και των προηγουμενων ταινιών του σκηνοθέτη που πιθανόν κάποιους να τους εκνεύριζαν.

Εδώ έχουμε,σας λέω, ένα συγκλονιστικό εργο, με κριτήρια καθαρως ΕΡΓΟΚΕΝΤΡΙΚΑ, το οποίο ενσωματώνεται πλήρως στον τοπο που διαδραματιζεται η δραση, κι είναι η ΝΟΡΒΗΓΙΑ. Και δεν είναι μόνο το περιβάλλον και το πώς διακριτικά κι υποβλητικά το σκηνθετει, είναι κυρίως πως το εχει κανει μερος του σεναρίου. Γιατί; Διότι εδώ θαρρεις κι ο Ιψεν της Νορβηγίας του φωνάζει στο αυτί τα μυστικα των ανθρωπίνων συγκρούσεων, την ανατροπή στις ταμπέλες, τον προβληματισμό περι καλών και κακών, περί ηθικών και ανηθίκων, βαζοντας ένα πρόσθετο στοιχειο αφομοιωμένου ιψενισμού στην εποχή μας, που βεβαίως κι είναι της εποχής μας, κι εχει να κάνει με το προοδευτικό και το αντιδραστικό

Κι αυτά τα θετει μεσα από ένα συγκλονιστικό σεναριο που ξεκινάει από ένα συγκλονιστικό εύρημα διαχείρισης. Ότι βάζει κατω ένα ζήτημα, που είναι ταμπου, που καίει, που στην Ελλάδα το πληρωνουμε σε καθημερινή βαση αλλά και σε όλο τον κόσμο, την ενδοιοκογενειακή βια, την κακοποιηση των παιδιών.

Βρίσκουμε δηλαδή πρωτα το θέμα κι ύστερα διαλέγουμε το ρούχο με το οποίο θα το ντύσουμε. Το ρούχο αυτό λέγεται «υφος», λέγεται και «φόρμα».

Η φόρμα που επιλέγεται είναι ο ρεαλισμός κι η σκηνοθεσία είναι εκείνη που «δεν φαίνεται», διοτι σκηνοθεσία εδώ είναι το περιεχόμενο, η προβολή του,  οι άνθρωποι που το εκφερουν, ο τοπος στον οποίο διαδραματίζεται. Μια σκηνοθεσια που υπαγορεύεται έσωθεν κι εξωτερικεύεται με τον πιο λιτό τρόπο ω απολύτως κατασταλαγμένη.

Μια θρησκευάμενη λοιπόν πολυμελής, χριστιανική  οικογένεια από τη Ρουμανία, μεταναστευουν στη Νορβηγία. Σε μια παραθαλάσια περιοχή, ερημιά και γκριζάδα και των γονέων. Φωτογραφια σε απολυτη συνέπεια, ο φυσικός φωτισμός κάνει κουμάντο και..συν-σκηνοθετει.

Πατερας και μητερα μορφωμενοι άνθρωποι, βαθυτατα θρησκευαμενοι Χριστιανοί, τα 5 παιδιά προσαρμοζονται γρηγορα στο σχολείο και στη γειτονια, που αποδεικνύεται άκρως φιλόξενη (τα 4 από τα παιδιάδιότι το πέμπτο είναι μωρο κι η περίπτωση του θα γίνει δραματικό εργαλείο στην υπόθεση) και κάποια στιγμη εντοπίζονται στο σχολείο μελανιες στ σωμα της κορης.. Ακούγεται κι ένας διαλογος περι βιας εξω απο το σχολικό λεωφορείο. Η προοδευτική Νορβηγία επιστρατευει επί τοπου τους προοδευτικούς μηχανισμούς της που αντιτάσσονται στην ενδοοικογενειακή βία, καταπεκταση και στις θρησκευτικές προτιμήσεις…

Και μπαίνουμε στο κλίμα, διότι ξεκινούν μια σειρα από ανακρίσεις κι ερωτήσεις για το τι γινόταν στο σπίτι, αν τα παιδιά κακοποιούνταν αλλά και το πως ορίζεται η κακοποίηση.

Και καθως εξεταζεται η υπόθεση, ερχόμαστε και στα άλλα ζητήματα διότι το ένα φερνει το άλλο. Απαγορεύεται στο σχολείο να ΄χουν θρησκευτικα αντικέιμενα, επιτρεπεται ανετα να παρακολουθουν you tube. .

Επίσης, από τη στιγμή που θα εντοπιστεί σημάδι οικογενειακής βίας, ο νόμος προστατευει απολύτως κι αποκλειστικα τα παιδιά και καλείται η Πολιτεία, μεσω της Πρόνοιας να τα προστατέψει. Να επεμβει

Αν εχεις υποστει ενδοκοιγενειακή βία, ξερεις πολύ καλά τι σημαίνει κακοποιητικός γονιός, είτε πατερας είτε μητερα είτε κι οι δύο, τι είναι ο ναρκισσος γονιός, που προς τα εξω είναι ο καλύτερος άνθρωπος , και μεσα στο σπίτι, όταν κλείνει η πόρτα, είναι το κτήνος του Μπουχενβαλντ. Εκεί που για τα παιδιά δεν υπάρχει έλεος.Με κακοποιήσεις σωματικες, λεκτικες, ψυχολογικές, με βία που αγγίζει ή και ξεπερνα τα ορια των βασανιστηρίων. Και δεν παίρνει χαμπάρι κανείς.. Διότι τα παιδιά  ούτε μπορούν να βγουν εξω και να καταγγείλουν επειδή  φοβούνται. Από τη μία, κανείς δεν θα πιστεψει ότι αυτοί οι τόσο καλοί ανθρωποι της κοινωνικής εικόνας μπορεί να είναι στην πραγματικότητα αυτά τα κτήνη, αφετερου το παιδί τρεμει πως μόλις το μάθουν το περιμενουν δεκαπλασια βασανιστηρια. Κι όταν βλέπεις την ιστορία της ταινίας στο ξεκίνημα, λές θελω αυριο το πρωι να φυγω επειγόντως για Νορβηγία.

Ελα όμως που το ιψενικό σεναριο εχει άλλα στο μυαλό του, Δεν είναι τυχαίο πως αυτή η χωρα γεννησε τον Ιψεν και της γκρεμιζει αυτά που της κτίζει για να της ξανακτίσει και να της τα ξαναγκρεμίσει.

Διότι κατά την εκδίκαση μπαίνουν κι άλλα ερωτήματα. Καταρχάς, χωρίζουν τα αδελφια οι της Πρόνοιας. Τα δυο μεγαλύτερα στέλνονται σε διαφορετικη αναδοχη οικογένεια από εκείνη στην οποία θα σταλούν τα δυο μικροτερα. Κι αυτό η «προοδευτική»Νορβηγία ούτε που το υποπτευεται ως συναιθηματική βια, ότι χωρίζεις τα αδελφια και τα στέλνεις σε ξενες οικογένειαες. ΚΙ είναι βεβαιο ότι θα τα αγαπήσουν; Όταν δεν τα αγαπησαν αυτοί ου τα γεννησαν; Εκτός αν τα αγάπησαν... Εξαθρειται το μωρό για το οποίο πρβλέπεται τι; Ότι θα επιτραπεί στη μανα να το θηλάζει στέλνοντας το γαλα του ξεβυζαγματος στην Πρόνοια.

Σοκαριστικό;

Και μετα προχωραμαε στα της βίας. Υπάρχει βια; Πως ορίζεται; Τα παιδιά τι καταγγέλλουν;

Το συγκλονιστικό είναι ότι το έργο θετει του κόσμου τα βαθιά ερωτήματα, βαζει και τα δεκα δακτυλα στις ισαριθμες πληγές , βαζει και σε σκεψεις και για τους από εκεί, όμως, έχει τη σοφία και τη διαύγεια να μην ξεφυγει ούτε πόντο ούτε υπαινιγμό προς δικαιολόγηση , αθώωση, απαλλαγή, άρνηση της ενδοοικογενειακής βίας. Θετει ερωτηματα. Κτίζει. Οι καλοί και δίκαιοι μπορεί να γίνουν αυτοί οι οποίοι με την τυπικοτητα φτανουν στις αδικες πράξεις, οι κακοί και βίαιοι να εχουν διασυρθεί σε ένα βαθμό κι εξαιτίας προκαταλήψεων ή τυπολατρείας της συγχρονης κοινωνικής προοδευτικότητας και να  καταλήγουν εκείνοι θύματα.

Αυτό θα πει σφαιρικότητα..

Κρατα συγκλονιστικά τις ισορροπίες.

Σας αφήνω στην απόλαυση της ταινίας, να πω κάτι ακόμα για τον Μυντζιου που δεν ημουν θαυμαστης των ταινιών του, ότι μεσα σε όλα, θαυμασα και τη δουλεια των ηθοποιών. Εχει επικεφαλής,   δυο ηθοποιούς  ,  δυο διακεκριμένους με υποψηφιοτητες για Οσκαρ, τον  Αμερικανό (αλλά ρουμάνικης καταγωγής) ΣΕΜΠΑΣΤΙΑΝ ΣΤΑΝ από το «apprentice» που επαιζε τον Τραμπ σε νεαρη ηλικια, και την ΡΕΝΑΤΕ ΡΕΙΣΒΕ, το αστερι της Νορβηγίας , υποψηφια γα Οσκαρ στη «Συναισθηματική αξία», και κάνουν ένα ερμηνευτικό συντονισμό, που δεν χορταινεται. Ειδικα, αυτος ο Σεμπάστιαν Σταν, τι Χαμαιλέων!!!!!. Πως αλλάζει, πως γίνεται αγνωρστος, δεν μιλάω για τα μακιγιαζ τα προδιαφημισμένα τύπου προσεχους ταινίας Τομ Κρουζ, μιλώ για ερμηνευτικό χαμελαιοντισμό. Όπως είναι εκπληκτικός ο συντονισμός και με τους ντοπιους ηθοποιούς που τους πλαισιώνουν, η δικηγόρος της γειτονιας, , η εκπρόσωπος της Πρόνοιας, τελειες καταστασεις. Όπως και να εχει, ως σκηνοθέτης το πιστώνεται. Ακομα κι αν όλο αυτό είναι δουλεια των ηθοποιών μεταξύ τους. Μα και σε αυτή την περίπτωση πιστώνεται  την στρατηγική που επινόησε και το πως του απέδωσε