Γαλλικό σινεμά και Τζόντι Φόστερ είναι τα στοιχεία εκκίνησης, η Τζόντι Φόστερ που σπούδασε στη Γαλλία και πήρε εκεί τα πτυχία της και μιλά άπταιστα τα γαλλικά, την έχω δει και σε συνεντευξεις Τύπου να τις δίνει σε άψογη γαλλική, κάνει κάτι που από ό,τι φαίνεται την ανανεώνει. Της ανεβάζει τη διάθεση η επιλογή ,και φαίνεται από το πως προβάλλεται η ωριμότητα της, κι η πνευματική κι η ερμηνευτική αλλά κι η ματαιόδοξη του φακού η οποία εξέλιπε πλήρως. Άλλο ένα στοιχείο της απελευθέρωσης της και της ανανέωσης,  το ότι βγαίνει με φανερές τις ρυτίδες, παίζει και τη γιαγιά,  δεν πάει να κρύψει κάτι, κι επιλέγει την αγαπημένη της Γαλλία να το κάνει, διότι εκεί αν μη τι άλλο υπάρχει κι η συμπερίληψη. Δεν είναι όμως μόνο αυτό, είναι πως στο Χόλυγουντ δεν γίνονται πιά τέτοιες ταινίες. Τι ταινία δηλαδή κάνει στη Γαλλία η Τζόντι Φόστερ; Πάντως όχι τυπου Γκονταρ κι Αντονιόνι που επικαλείτο κάποτε  αλλά οι ταινίες της πόρρω απείχαν, κάνει μια από αυτές που πιά δεν κάνει το Χόλυγουντ ενώ κάποτε τις έκανε απανωτά. Ειχα δει μια παρόμοια του 1948, μαυρόασπρη, με την Λορέτα Γιάνγκ και τίτλο που αργοτερα τον είχε και ταινία της Τζόντι Φόστερ «The accused». Όχι ότι και στη Γαλλία περισσεύουν πια αυτές οι ταινίες αλλά είναι πιο πρόσφορο το έδαφος για ανθρώπους σαν την Τζόντι Φόστερ που θέλουν να δωσουν τη μάχη της προσωπικότητας κι όχι να παραμορφωθούν σαν τις πλαστικοποιημένες που κυριαρχούν στο σημερινό Χόλυγουντ. Βέβαια, και στην Ευρώπη δεν εξέλιπαν, και στη Γαλλία έχουν πειραχτεί αρκετες, όπως και στην Ιταλία επίσης και κάποιες παλιές δεν αναγνωρίζονται.

Η ταινία λοιπόν είναι ένα ψυχολογικό δράμα μυστηρίου, που αποκτά κι αστυνομικές διαστάσεις, είναι σαν τις ταινίες πού έθρεφαν τις βραδιές μας τις κινηματογραφικές ως τα τέλη τής δεκαετίας του 70- αρχές 80, ως το θάνατο της Ρόμυ Σνάιντερ θα έλεγα (1982) που έκανε τέτοια φιλμ, η τελευταία θριαμβεύτρια του είδους στο γαλλικό σινεμά. Είναι από εκείνα που έκαναν κι ο Ντελόν κι ο Μπεμλοντό, αστυνομικά με υπόθεση ή ψυχολογικά αστυνομικής πλοκής και πηγαίναμε στο σινεμα και περνούσαμε ένα υπέροχο δίωρο. Και τωρα, σε τούτο το φιλμ πάλι θα περάσει ο θεατής υπέροχο δίωρο, μόνο που δεν θα βρει συμπαράσταση ή παρότρυνση από την κριτική , θα πρέπει να το ψάξει μόνος του αν το οδηγήσει η διαίσθηση του. Ούτε και στις εποχές που αναφέρομαι υπήρχε τόσο μεγαλη παρότρυνση για αυτά τα φιλμ από τις κριτικές, ήταν όμως τότε αλλιώς ο κόσμος, δεν έδινε και τόση σημασία, διάλεγε μόνος του.

Μια ψυχίατρος λοιπόν ,Αμερικανίδα (το λέει κάποια στιγμή σε μια προστριβή με το γιό της), εγκατεστημένη στη Γαλλία, σπουδαγμένη εκεί, παντρεμένη εκεί, με γιό κι εγγονό, χωρισμένη, όμως, αλλά και με καλή σχέση με τον πρωην σύζυγο, αποξενωμένη όμως από τον γιό, θα πάθει σοκ όταν μια θεραπεία της, μια γυναίκα που κουράριζε, βρίσκεται νεκρή. Θα επισκεφθεί την οικογένεια σε τελετή κατ’ οίκον πριν την εξόδιο, και θα τη διώξει ο χήρος της μακαρίτισσας κακήν κακώς. Θα την επισκεφθεί η κόρη, αυτό θα της ξύσει ένα μυστήριο γύρω από το θάνατο, θα τολμήσει να πάει στην εξόδιο  στο κοιμητήρι και θα διωχθεί ξανα και με ακόμα πιο απειλητικό τρόπο…Και τότε…Και τότε.. Τότε ένας άλλος που τον έχει «θεραπεία» , θα της κάνει λόγο για μια υπνωτίστρια. Για πρωτη φορά, η ψυχιατρος θα αποφασίσει να ενδώσει. Και το έργο πλέον μεταβάλλεται σε κανονικό αστυνομικό, με μπολικη εντρύφηση στην φρουδική ψυχοθεραπεία και στην ύπνωση, που όμως, θα χρησιμοποιηθεί ακριβώς για την πλοκή και τη λύση του μυστηρίου. Και τόσο η πλοκή όσο κι η λύση  ανεβάζουν και κρατούν το ενδιαφέρον για να διαπιστωθεί ότι τίποτε από όσα είχαμε δει κι από τα πρόσωπα που είχαν παρελάσει, δεν ήταν τυχαίο εκεί μέσα, κι όλα σχετίζονταν με τη σύγκρουση και τη λύση, αφού προηγηθούν μπολικες ανατροπές και μεταθέσεις υποψιών..

Αν ήταν αμερικάνικο, θα το κορόιδευαν ως αφελές. Κι ας έχουν εντρύφηση οι Αμερικάνοι στην ψυχανάλυση από δεκαετίες.  Και γαλλικό όμως που είναι, πάλι το κορόιδεψαν οι αμύητοι, ως «τραβηγμένο», αφελές κλπ, ακριβως όπως κοροιδεύουν την ψυχανάλυση επειδή τους τρομάζει και την φοβούνται. Οπότε, το ρίχνουν στην ειρωνεία και την απόρριψη. Η ταινία εχει κάνει χρήση όλων αυτών των στοιχείων κι η σκηνοθέτης ΡΕΜΠΕΚΑ ΖΛΟΤΟΦΣΙ, δείχνει αν μη τι άλλο, διαβασμένη. Και κινηματογραφικά και φροϋδικά. Το κινηματογραφικό που μας ενδιαφέρει, επειδή  μιλάμε για σινεμά, βασίζεται σε εκείνους τους εξαίρετους Γάλλους σκηνοθέτες της μεσης καλής γαλλικής ταινίας τυπου Ζακ Ντεραί, Ζοζε Ζοβανί, Φιλίπ Λαμπρό, Ζωρζ Λωτνερ, ο Ανρύ Βερνέιγ στεκει κάπου πιο μακρια ,και  η διαβασμένη ξερει να το αφηγηθεί το έργο και να φερει γυροβολιά το είδος

Η ΤΖΟΝΤΙ ΦΟΣΤΕΡ βρίσκεται σε χρυσή ωριμότητα, της φαίνεται στο αερα που παίζει την γαλλοτραφή Αμερικάνα και το ότι η γαλλική παραγωγή την εχει περιποιηθεί, της έχει δωσει εξαιρετικούς να την στηρίζουν, τον ΝΤΑΝΙΕΛ ΟΤΕΙΓ για συζυγο, την ΒΙΡΖΙΝΙ ΕΦΙΡΑ για θεραπεία, τον ΜΑΤΙΕ ΑΜΛΡΙΚ για ανταγωνιστή, μέχρι και τη βετεράνα ΩΡΟΡ ΚΛΕΜΑΝ για τη μυστηριώδη θεία ενώ αναζητείται κι η ΙΡΕΝ ΖΑΚΟΜΠ που αναφέρεται μεν στους τιτλους αλλά που να βρίσκεται; Κοιτώντας τη διανομή και διαβάζοντας το όνομα «Βέρα»  ;  "Βερα" είναι η πρώην ερωμένη του συζύγου.. Σε εκεόνο το γενικό πλάνο; Πληροφορίες λένε ότι δεν μπήκε στην τελική βερσιόν, ότι κόπηκε στο μοντάζ. Πάντως, όπως και να έχει, θέλω να πω ότι την έχουν περιποιηθεί πολύ την Τζόντι Φόστερ κι εκείνη ανταποδίδει με μία από τις από πιο ώριμες εμφνίσεις της , όπως έγραψα και πιο πάνω.

Η φωτογραφία μας παραπέμπει ακριβως σε εκείνο το σινεμά (τα νυχτερινά του, οι βροχές του, οι φωτισμοί των εσωτερικών χώρων)  και το μοντάζ είναι εκπληκτικό.