ΚΙ εδώ οι ρίζες είναι η διαρκής ανανέωση. Κι έχουν πέσει απανωτές. Πρώτ αμε την καθιερωση του βραβείου ΔΙΑΝΟΜΗΣ ΡΟΛΩΝ, κατοπιν με τη δημόσια έκθεση από το 2029 στο Tou Tube και τωρα περνάμε στα καίρια, τα θεμελιώδη, τα ΕΡΓΟΚΕΝΤΡΙΚΑ.

Αλλάζουν το καταστατικό για τις ερμηνευτικές υποψηφιότητες, για την υποβολή της Διεθνούς Ταινίας και βέβαια για το ότι παίρνει οριστικά κι επίσημα θέση η Ακαδημία για την ΤΕΧΝΗΤΗ ΝΟΗΜΟΣΎΝΗ.

Αρχιζοντας λοιπόν από εδώ, επειδή πολλοί φόβοι εκφράστηκαν. Λοιπόν το της ΤΕΧΝΗΤΗΣ ΝΟΗΜΟΣΥΝΗΣ μπαίνει βασικά για τις ΕΡΜΗΝΕΙΕΣ και για τα ΣΕΝΑΡΙΑ. Στην μεν πρωτη περίπτωση ΔΕΝ θα λαμβάνονται υπόψη συρραφές από πεθαμένους ερμηΝευτές για έργα που στήθηκαν εκ των υστερων, μετα το θανατο τους (όχι για έργα που κυκλοφορησαν μετά θανατον-υπάρχει διαφορά). Συνεπως οι φόβοι που ξεκινήσαν τοτε με το «Star Wars» και την Κάρι Φίσερ, συνεχίστηκαν με τον Ιαν Χολμ και το «Αλιεν» και κορυφώθηκαν προσφάτως με την δια της νοημοσυνης τεχνική επεξεργασία του Βαλ Κίλμερ, πάνε περίπατο. Θα υπάρχει διαρκής εποπτεία και θα λαμβανεται υπόψη μόνο ό,τι γυρίστηκε ζώντος του ηθοποιού. Ως προς τα ΣΕΝΑΡΙΑ, εδώ επίσης θα υπάρχει άγρυπνη εποπτεία που την επωμίζονται οι Σεναριογράφοι της Ακαδημίας και το Σωματείο τους και θα γίνονται δεκτά μόνο όσα κατατίθενται στο παρόν και με ΕΠΩΝΥΜΕΣ ταυτοτητες και διαδικασίες!!.

Συνεπώς, για να μιλήσουμε ΕΡΓΟΚΕΝΤΡΙΚΑ, όπως Εργοκεντρικές είναι κι οι Ακαδημίες, σε αντιθεση με τα Φεστιβαλ που είναι ποιητοκεντρικά, διαχωρίζονται το μετα θάνατον και η τεχνολογική επεξεργασία. Αν δηλαδή εκφρασει απορία κανείς για τις άλλες κατηγορίες, τις εκτός ηθοποιίας και σεναρίου. Οι οποίες θεωρούνται ότι δεν διατρέχουν κίνδυνο.

Η επόμενη ίσως και πρώτη σημαντικη αλλαγή είναι αυτή με τις ερμηνείες. Για να σας δωσω να το καταλάβετε:  Ως τωρα, σε όλες τις κατηγορίες το επίτευγμα πήγαινε στο αντικείμενο: Σκηνοθεσια, Σεναριο, Φωτογραφια, Ηχος κλπ, κλπ. Οσοι υπέγραφαν το επίτευγμα , ανακηρύσσονταν και υποψήφιοι ή κατεληγαν και νικητές. Η πενταδα αποτελείτο από πέντε φιλμ. ΣΤΗΝ ΗΘΟΠΟΙΙΑ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΗΤΑΝ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΑ. Στην Ηθοποιία , ναι μεν εργοκεντρικά, ναι μεν ως επίτευγμα, αλλά ψήφιζαν πρόσωπο  σε έργο -έχει διαφορά. Διότι η ηθοποιία, σε αντιθεση με τις άλλες ειδικότητες, είναι ΑΤΟΜΙΚΗ. Ψήφιζαν ηθοποιούς. Σε συγκεκριμένες ερμηνείες φυσικά. Όμως με βάση το ισχύον καταστατικό που έζησε 98 χρονια (πλην από τα δυο πρώτα χρονια του θεσμου, που ήταν ακόμα αδιαμόρφωτα), ο ηθοποιός θα ψηφιζόταν για μία ερμηνεία. Όμως για να μη γίνεται αδικία εις βάρος του, στις τελικές μετρήσεις για τις υποψηφιότητες , μετρούσαν τις φορές που εμφανίστηκε το όνομα του ηθοποιού. Σε όσες ταινίες κι αν συμμετείχε. Αυτό είχε γίνει επειδή, κυριως στα παλαιοτερα χρόνια, αλλά κι αργότερα, οι ηθοποιοί έκαναν πάνω από μια ταινία το χρόνο και κάποιοι, όχι σπάνια, μπορει να είχαν πολλαπλά καλά σεναρια και να ειχαν δωσει δυο και τρεις ερμηνείες άξιες για Oscar. Θα αναφερω μερικά ενδεικτικά παραδειγματα της τελευταιας 50ετίας, που δεν ξεραμε σε ποιο τελικά θα ανακηρυχθεί υποψήφιος ο ηθοποιός. Ο Ρόμπερτ Ρέντφορντ το 1974, «Κεντρί» ‘η «Τα καλύτερα μας χρόνια»; Η Νταιάν Κήτον το 1978 «Νευρικός εραστής» ή «Αναζηώντας τον μίστερ Γκούντμπαρ»; Η Τζέην Φόντα το 1979 «Γυρισμός» ή «Ελε΄υθερος καβαλάρης» του Αλαν Πακουλα που της εγραφαν οι κριτικοί ότι είναι ο τρίτος καουμπου μετα τον Γκαρυ Κούπερ και τον Τζων Γουεην; Ο Αντονυ Χόπκινς το 1994 «Τα απομειναρια μιας μέρας» ή «Στη χώρα της σκιας» (Shadowland); Και για να έρθω στα πιο προσφστα, το 2004 ο Σων Πεν με το «Σκοτεινό ποτάμι» και τα  «21 γραμμάρια»,  το 2009 η Κέιτ Γουίνσλετ « Ο δρομος της επανάστασης» ή «Σφραγισμένα χείλη»; Και το β’ γυναικείο του 2020 η Μάργκο Ρόμπι «Βόμβα» ή «Κάποτε στο Χόλυγουντ»; , Να μην πω για τα χρυσα χρονια του 40 και για την Μπέττυ Ντέηβις που δεν ηξερες για ποια ερμηνεία να την πρωτοψηφίσεις ή προπολεμικά  για την Γκάρμπο ως «Μαρια Βαλέφσκα» ή ως «Κυρία με τις καμέλιες» την ίδια χρονιά;

Φυσικά εδώ εκτίθενται «οι αδαεις με άποψη» που από άγνοια έλεγαν για όλους ότι η μία ερμηνεία ακύρωσε την άλλη. Δεν συνέβαινε κατι τετοιο. Διότι όπως είπα ψηφιζονταν ΗΘΟΠΟΙΟΙ σε ερμηνείες. Και στο τελος τι γινόταν; Υπερισχυε ο ηθοποιός που το ΟΝΟΜΑ  του, είχε πάρει τις περισσότερες ψηφους. Ο ηθοποιός, από τη στιγμή που ήταν στους 5 με τις περισσότερες ονομαστικές αναφορές, ανακηρυσσόταν αυτομάτως υποψηφιος κι επομενο σταδιο πριν την ανακοίνωση ήταν να δουν για ποια από τις ταινίες του ειχε πάρει την υψηλότερη βαθμολογια και για αυτήν ανακηρυσσόταν υποψήφιος επισήμως.

Τωρα αυτό τελείωσε!!!. Η Ακαδημια προχωρεί τον ΕΡΓΟΚΕΝΤΡΙΣΜΟ έναν αιωνα μπροστα καθώς μπαινει στα 99 του χρόνου. Και πλέον ο ηθοποιός θα πηγαίνει μαζί με τις ερμηνείες του.  Κι όχι… υπό προυποθέσεις. Αν δηλαδή  είναι στους 5 πρώτους σε σταυρούς ο ίδιος  κι είναι και στις 5 πρωτες κι οι δυο ερμηνείες του (αν εχει κανει δυο ταινίες), τότε θα προτεινεται και για τις δυο, η καθε μία χωριστά.  Σαν να ηταν άλλος υποψηφιος ο ένας ρόλος και διαφορετικός ο άλλος. Βέβαια, εδώ μένει να τα ξεκαθαρίσουν και με το… «Εφετείο», αν κάποιοι πάνε να ζητήσουν να  λαμβάνονται υπόψη οι πολλαπλές ερμηνείες σαν να ήταν μία. Αυτό καλείται να διευκρινιστεί και στην πράξη.

Επόμενη σημαντική αλλαγή. Στη ΔΙΕΘΝΗ ΤΑΙΝΙΑ. Ως εδώ ήταν οι χώρες. Τωρα πλέον αναλαμβάνου οι ταινίες κι οι σκηνοθετες τους. Διότι, οι χωρες θα εχουν δικαίωμα να υποβάλλουν αλλά όχι ως χωρες όπως παλιά, αλλά ως κάποιοι μεσα από την ταινία. Διότι πλέον (εδώ θα κανω παρενθεση και θα σας πω αυτό που σας λέω τόσα χρόνια ως μέσα από τις Ακαδημίες, ως Ακαδημαϊκός κι ο ίδιος, «Θεσμικός» η Ακαδημιακή μου ιδιότητα από τον Βιμ Βνετερς κι όχι απλά «κριτικός», το ότι στη διεθνοποιηση έχουν αναγκη τη διεθνή παρουσια και το είδαμε με την έμφαση στην Ευρωπαϊκή Ακαδημία η οποία άλλαξε και τι ημερομηνίες της-κλείνω την παρένθεση) διότι πλέον, λοιπόν, θα μπορει να υποβάλλεται ταινία όχι επειδη την έστειλε η χωρα της. Θα μπορει να υποβάλλεται με λάβαρο το βραβειο που κέρδισε σε ένα από τα εξη μεγαλα Φεστιβαλ του Κόσμου.

Συνεπώς κι εδώ στην Ελλάδα, δεν θα υπάρχει εξαρτηση από το τι υπέβαλε η χωρα, θα μπορει να γίνεται με διαπιστευτήριο μια διεθνή παρουσια. Θα εχουμε ταινίες δηλαδή κι όχι χωρες, άρα μπορει και πάνω από μια ταινία της ίδιας χωρας σε καποιες περιπτώσεις..Μένει ναδιευκρινιστεί κι αυτό βεβαια, στην πράξη.. Οπότε δεν θα χρειαζεται η Γερμανια κι η Γαλλία κι οι σκανδιναβικες να προσπερνουν δικά τους φιλμ για να δώσουν υπηκοότητα σε ασιατικά, κυριως ιρανικά, που διώκονται στην πατρίδα τους, τα εργα αυτά θα μπορούν να υποβάλλονται με νέες τωρα προϋποθεσεις και διαφορετικές προοπτικές.

Ανακοινωθηκαν κι άλλες αλλαγες, θα σας τις πω εν τάχει, δημοσιογραφικά ακούγονται ως λιγότερο «ηχηρές», κινηματογραφικά όμως έχουν τη βαρύτητα τους. Ότι αυξανεται η « βραχεια λιστα» για τη διευθυνση φωτογραφίας, ότι στα credits υποψηφιοτητων για τη βραβειο casting μπορούν στο επιτευγμα να δηλωνουν και δυο ή μεχρι τρια ονοματα (πέρσυ, στην πρωτη χρονια, είχαν μονο ένα για το κάθε φιλμ), επίσης στο τραγουδι στους τιτλους φινάλε ορίζεται χρονος που ακούγεται τραγουδι σε αυτό το σημείο ώστε να θεωρειται πως ανήκει στην ταινια σε κανονικη για αυτήν διαρκεια. Αυτό είναι ένα θέμα που πρωτοσυζητηθηκε εκεί, στα πρώτα μου χρονια ωςκ αλεσμένος της Ακαδημίας , συγκεκριμένα το 1991 για το φιλμ «Ο ΝΟΝΟΣ ΜΕΡΟΣ 3» το « promise me you remember me» του ΚΑΡΜΙΝΕ ΚΟΠΟΛΑ σε στιχους ΤΖΩΝ ΜΠΕΤΙΣ, που το ερμηνευε μελωδικότατα  ο ΧΑΡΥ ΚΟΝΙΚ τζ (τότε τον έλεγαν ότι θυμίζει κάτι από Φρανκ Σινάτρα), το οποίο ενπαση περιπτωσει είχε προταθει για Οσκαρ τραγουδιού. Και δεν το…ακουγαμε. Διότι δεν ξέρω ποιος ακριβως είχε αποφασισει στους τίτλους φινάλε να ακούγονται τα κυρια μουσικα μοτιβα των «Νονών» και κυρίως του τρίτου, οι τιτλοι με τα ονόματα ήταν ατελειωτοι, φυσικά ο κόσμος σιγα σιγα εφευγε και μονο  υποφαινόμενος «εμμονικός» (μαζί με μερικούς  ακομα «ομοιοπαθούντες»,) έμενε ως το τελος για να ακουσει αυτό το τραγουδι που είχε προταθεί για Οσκαρ και σε όλη την ταινία δεν ακουγόταν .Το εβαλαν μόλις  τελείωσαν οι ατέλειωτο τιτλοι με τις άλλες μουσικές. Εγινε τοτε θεμα μεγαλο αλλά θεωρηθηκε ότι ενεπιπτε στους κανόνες. Στην Ελλάδα, όταν ήρθα κι ειχε κυκλοφορήσει η ταινία, σε περιώνυμους κινηματογραφους του κέντρου, που παιζόταν η ταινία, ΔΕΝ ΑΚΟΥΣΤΗΚΕ ΠΟΤΕ. Τους εκοβαν σε κάποιο σημειο των ατειλειωτων credits. Εχει συμβει και με άλλα μα αυτό ήταν το πρωτο εμφανές. Διότι προηγηθηκαν κάποια αλλα συμπτωματα με τραγουδια δηλωμένα, αναγνωρισμένα από το Σωματείο των Μουσικων ως τραγουδι της ταινίας, άρα «εκλεξιμα» για υποψηφιότητα Οσκαρ τραγουδιού, κι ως τραγουδια διεν ακουστηκαν παρα ως μουσικες διευθυνσεις φινάλε με υπόνοιες φωνητικού,vocal, χαρακτηριστικά παραδείγματα το «The high and the mighty» του Ντμιτρι Τιόμικν, από την ομοτιτλη ταινία (ελλ. Τιτλος «Όταν σημάνει η ωρα»- Οσκαρ Μουσικης 1955, υποψηφιότητα τραγουδιού)καθώς και το “falcon and the dove” σε μουσική Μίκλος Ροτζα και στιχους Πωλ Φράνσις Γουέμπστερ από το «ΕΛ ΣΙΝΤ», που ενώ δηλωνόταν  Σωματειακά και σε ποια σκηνή της ταινίας βρισκεται και για αυτήν γραφτηκε, τελικά σαν να  «σβήστηκαν» οι στίχοι κι έμενε μονη της η ορχηστρα..

Τωρα πλέον, παυει κι αυτό.

Εχει και κάτι άλλα, λιγότερο εργοκεντρικα, όπως με τα θεσεις των μακιγιερ και των οπτικών εφφε, πολύ..κλαδικά,  καθως και με τα τιμητικα που θα πρεπει να ποικιλουν οι ειδικότητες τους.

Οπότε, από το 2027, σε καινούργια βαση, ακόμα πιο προχωρημένη εργοκεντρικά.