Το είδος είναι η ρομαντική κομεντί, η αμερικάνικη. Κι έχει τόση σχέση με τα κλισέ της όση κι ο φάντης με το ρετσινόλαδο.
Ο δημιουργός του φιλμ είναι Νορβηγός, ο ΚΡΙΣΤΟΦΕΡ ΜΠΌΡΓΚΛΙ . Είναι κι ο σεναριογράφος του φιλμ. Και στους τιτλους φινάλε, όταν θα το ψάξουμε αναδρομικά, θα διαπιστώσουμε ότι ήταν κι ο μοντέρ της ταινίας(εδώ έχει βεβαια συνεργατη), Σπουδαγμένος, που; Αφήστε το καλύτερα. Αν είστε έτοιμοι για να ακούσετε πάλι για τις μεγάλες σχολές του Βορρά, εδώ δεν θα μιλήσουν τα ακαδημιακά πτυχία αλλά τα εμπειρικά. Ο ΜΠΟΡΓΚΛΙ το έμαθε το σινεμά στα ….βιντεοκλαμπ που δουλευε από πιτσιρικάς.
Κι ως ΕΡΓΟΚΕΝΤΡΙΚΟΣ σταματω εδώ για να περασω στο έργο, απλά θεώρησα ότι εχει ενδιαφερον η αφετηρία, για κάτι που λέγεται ταλέντο και συνδυάζεται με τις κινηματογραφικές προσλαμβάνουσες που σε πολλές, για να μην πω στις περισσότερες , περιπτώσεις, είναι ο τελειος συνδυασμός. Και για να ολοκληρώσω με τον τυπο, μετά το βιντεοκλάμπ κι αφού άνει δικα του πειραματικά προσωπικού χαρακτηρα, πάει στο Χόλυγουντ κι εκεί το Σύστημα μυρζεται ανανεωση και επενδυει.
Το «THE DRAMA» είναι μια πρώτη καταληξη αυτής της ανανεωσης όπου εδώ μπαίνουν στη μεση κι οι ατζεντηδες και του εμπιστεύονται ονόματα.
Τι είναι το έργο; Ως σχολή είναι κάτι περίπου σαν την «ANORA». Απλά, είναι λιγότερο «πλατυ» από εκείνη. Είναι όμως έργο που ανανεωνει είδος κι απευθυνεται στο θεατή κι ο θεατής αυτό που απολαμβάνει, ακόμα κι αν δεν είναι σε θεση να το ορίσει και να το εξηγήσει, είναι αυτος ο ανανεωτικός αέρας.
Μια ρομαντική κομεντί, λοιπόν…ο Θεός να την κάνει.
Με ευρηματικό τρόπο ξεκινά η γωρμιία εκείνου κι εκείνης, σε ένα book cafe ή κάτι σχετικό, όπου εκείνος γοητευεται από αυτήν, καθως την βλέπει να διαβάζει ένα βιβλίο, της την πέφτει ως δήθεν αναγνώστης του βιβλίου και μπαίνουμε σε ένα τρυπάκι πρώτης γνωριμίας, που σταδιακά το διαφορίζει, από τα πεπατημένα, καθως πέφτουν πληροφορίες, που στην αρχή δεν ξέρουμε αν είναι υποκειμενικές, αν είναι ψέματα, αν είναι σύντομες φαντασιώσεις έτσι όπως θα μπορούσαν να γίνουν βιβλίο….
Μας εχει αρπαξει λοιπόν. Συγχρονως μας αρπάζει και με τα πρόσωπα που βλέπουμε, την ΖΕΝΤΑΓΥΑ και τον ΡΟΜΠΕΡΤ ΠΑΤΙΝΣΟΝ. Σαν να μας φαίνονται κάπως διαφορετικοί, σε σχέση με προηγουμενα τους, κι αυτό από το πρωτο ξεκίνημα.
Διότι η ιστορία θα φερει την πρωτη πληροφορία, καθως ο κεραυνοβόλος έρωτας οδηγεί σε αποφαση γάμου και θα αποκαλυφθεί καποιο μυστικό της κοπέλας.
Προσέξτε τωρα: Το μυστικό δεν εχει να κανει με τιποτα αλλά με τιποτα από μυστικά τέτοιου τυπου σε ταινίες τέτοιου τυπου. Τοσο, που το έργο προχωρα ως δραμα. Και με νλυξεις κοινωνικο-πολιτικού χαρακτηρα. Όμως , την ιδια στιγμή, ο εμπνευσμένος δημιουργός, με τον τρόπο χρήσης του μοντάζ και με τη σεναριακή καταρτιση, όπου παντρευει σε ένα ,το μονταζ των διαλόγων με το μονταζ της εικονας και μας περνά από πληροφορία σε πληροφορία κι από διαθεση σε διαθεση, με τον τρόπο που τα «κόβει», μας επιτρέπει το εξυφαινόμενο δραμα να το δουμε και λιγο χιουμοριστικά. Το θέμα είναι πως η κλιμάκωση θα γίνεται όλο και πιο δραματική κι η λύση για να επέλθει θα καταφυγει σε στοιχεία και κανόνες ης κωμωδίας που ο ο Νορβηγός ΜΠΟΡΓΚΛΙ θα τα χειρίζεται ως δραμα αλλά αυτά θα πετυχαίνιυν την κωμική υπονόμευση και την επικράτηση της τελευταίας... Το κραμα κωμωδίας και δραματος στην περίπτωση του είναι αντικείμενο μελέτης. Χημείας. Στα είδη. Και με ποια άλλα εργαλεία, με πρώτιστο το μοντάζ, όπως προείπαμε, τα πραγματοποιεί;
Στα εργαλεία θα βάλω και τη μουσική (ΝΤΑΝΙΕΛ ΠΕΜΠΕΡΤΟΝ), ο οποίος σε αγαστή συνεργασία με τον Μπόργκλι, έχει συλλάβει τη χρήση της μουσικής, ως υπογραμμίζουσα ανατρεπτικες διαθέσεις, δεν είναι μουσική «θεματος», είναι μουσική υπονόμευσης, καλυψης κενών, χρήσης τραγουδιών, είναι πολύ μεσα στο πνευμα.
Το άλλο στοιχείο που θα σταθω , επειδή προσωπικά μου έκανε εντύπωση, είναι η καλλιτεχνική-σκηνογραφική διεύθυνση. Μου έκανε εντυπωση απ΄την πρώτη στιγμή, ένας σχολιασμός για πάράθυρα εγγλεζικου τυπου μέσα στο σπίτι. Από εκείνη τη στιγμή ξεκίνησα να παρακολουθω μεσω των σκηνικών και το που ακριβως βρισκόμαστε. Ειπωθηκε κάτι στην αρχη πως η ηρωιδα έρχεται από τη Λουιζιάνα, ειπώθηκε για τον ήρωα πως η δουλειά του εχει να κάνει με το Κεμπριτζ. Με αυστηρη επιμέλεια επιλογής οι χωροι κινούνται μεταξυ Αμερικής κι Αγγλίας, αποφευγονται τα κυραρχα χαρακτηριστικά, και τελικα οι σκηνογραφικές επιλογές εχουν να κάνουν με το ακριβως αδιαίρετο του ζευγαριού, έσονται δυο ες …χωραν μίαν. Είναι μια λεπτομέρεια, σκηνογραφική, που γίνεται σκηνοθετική διότι εκφραζει όλη την ταινία, το πνευμα της ταινίας, τα ακαθοριστα ψεματα των ηρωων. Είτε τα κρυμμένα είτε τα φανερα.
Κι ερχομαστε στη διανομή, και πρωτα στο ζευγάρι. Κι αυτά από το βιντεο-κλαμπ τα έμαθε ο Μπόργκλι; Διότι εδώ μιλάμε για τεραστια επιτυχία, στην πολυχρησιμοποιημένη λέξη «χημεία», που αναθεμα κι αν την καταλαβαινουν όσοι με ευκολία την επικαλούνται. Λιγοι σκηνοθετες πετυχαίνουν αυτές τις χημείες, το να συντονίζεται η φωνη του ενός ηθοποιού με τα ηχοχρωματα του άλλου, εδώ το έσονται δυο, καταληγει…εις ερμηνείαν μιαν, είναι απιστευτο το πως συνυπάρχουν και πως μεταμορφώνονται. Η ΖΕΝΤΑΓΥΑ που προχωρα καλά από ταινία σε ταινία , εξελίσσεται εδώ σε θαυμασια και χρήσιμη ηθοποιό, κάνει μερος του ρόλου και της ερμηνείας, και την εξωτερική της εμφάνιση, κι ο ΡΟΜΠΕΡΤ ΠΑΤΙΝΣΟΝ λύνεται και βρίσκει χωρο κι αερα να αναπνευσει στην περιοχή της «κομεντί». Με όλο το δραματικό «ντύσιμο» που του υπαγορεύει η συνύπαρξη με την παρτενερ και τη σκηνοθεσια του σεναριου.
Οι δε υπευθυνοι διανομής, οι casting directors έχουν κάνει εξαιρετική πλαισίωση στο ζευγάρι, μια και το σεναριο προσφερει ρόλους , μικρους και μεγαλύτερους, που όλοι εχουν η σημασία τους κι όλοι πέρπει να συμβάλλουν. Δεν μένω μόνο στην ΑΛΑΝΑ ΧΑΪΜ, που παίζει τη δύσκολη φιλενάδα η οποία καταλήγει και κουμπάρα, πιάνω όλη τη διανομή, θα σταθώ και σε αυτόν που παίζει στο συντομοτατο ρολο του στο φιναλε τον αντικαταστατη dj, δυο σκηνουλες εχει αλλά θαρρεις κι ηταν βουτηγμένος στο κλίμα από την αρχή. Βρήκα το όνομα του, λέγεται ΤΖΕΡΕΜΥ ΛΕΒΙΚ. Τι συναισθηση του χιουμορ είναι αυτή που διαθετει!!!!!!!!!!!