Εννοείται πως πρόκειται για ΑΥΤΟΝΟΜΕΣ κατηγορίες αλλά…ΑΛΛΑ , είναι όμως και συνεργασίες ενίοτε αλληλοεξαρτώμενες ειδικά σε είδη ταινιών.

Εχω παρακολουθήσει μοντάζ που να γίνεται με βάση τον Ηχο κι έχω παρακολουθήσει και τον Ηχο, σε άλλη περίπτωση, να διαμορφώνει το μοντάζ.

Εχω παρακολουθήσει εμπλουτισμό ηχητικών επιλογών, ώστε να γεμίσει μια σκηνή, σε μια κωμική περιπέτεια, ΄που εγκαταλείπουν έναν απαχθέντα σε μεξικάνικη ερημική τοποθεσία, κι από τους ήχους που δοκίμαζαν για να φτιάξουν ατμόσφαιρα, να καταλήγει ο μοντέρ σε τι ρυθμο θα πάει τη συνέχεια , την επόμενη σκηνή, με βαση αυτό που επιλέχθηκε, αν η επιλογή ειχε να κάνει με ήχο τρομακτικό ή ήπιο..

Τα σημειώνω αυτά επειδή η προηγούμενη αναλυση μας ήταν το Μοντάζ κι επειδή, όπως ανακοινώνονται οι υποψηφιότητες, παλι πρώτο στη λίστα (, όπως για το Μοντάζ  έτσι και για τον ΗΧΟ), είναι το «F1». Κι όπως επισήμαινα σε εκείνη τη ανάλυση, ο ήχος με το μοντάζ βρίσκονται σε αγαστή σύμπνοια. Αλλωστε το υπαγορεύει και το είδος. Θυμόμαστε το «Ford v/s Ferrari», όπου εκεί  βραβεύτηκαν και οι δυο ειδικότητες (αν και στον Ηχο τότε (απονομή 2020) υπήρχε ο διαχωρισμός σε «μείξη ήχου» και «μοντάζ ήχου», και το φιλμ εκείνο του Τζέημς Μάνγκολντ είχε βραβευθεί ως ηχητικό μοντάζ κι όχι ως μείξη, μαζί με το μοντάζ το «οπτικό»…Θυμόμαστε και το «Top Gun:Maverick», που είναι του ίδιου σκηνοθέτη ο οποίος έκανε και το «F1», του Τζόζεφ Κοζίνσκι, όπου εκεί ήταν πάλι υποψήφια και τα δύο αλλά είχε επικρατήσει κι ανέβει στο βάθρο ο ΗΧΟΣ. Οπου κι εδώ συνεργάζεται Οσκαρούχος ηχολήπτης από το «Top Gun:Maverick», ο ΑΛ ΝΕΛΣΟΝ. Αναφέρθηκα στα πιο πρόσφατα. Το «F1» λοιπόν….Αντε τωρα, να αντιληφθείς τι δουλειά κατέβαλαν οι άνθρωποι του ήχου, να βρουν τους ήχους των κινητήρων των  αγωνιστικών που τρέχουν στη «Φόρμουλα», να τους καταγράψουν, κυρίως πάνω στην επιτάχυνση ώστε να διευκολυνθεί το μοντάζ και να φτιάξει αυτό το ιλιγγιώδες σύνολο που απολαμβάνουν οι θεατές, εκείνοι φυσικά που αγαπούν το είδος. Διότι βέβαια μέσα εκεί πρέπει να εισχωρήσει κι ο ήχος των ανθρώπων, των ομιλιών, των διαλόγων και να γίνει και το ηχητικό μοντάζ με τη μουσικη που θα μπαίνει για να συμβάλει ηχητικά στην ένταση.  Και το μοντάζ φυσικά καλείται να παρακολουθήσει αυτές τις εναλλαγές των ταχυτήτων. Και των συνθέσεων!! Στην 5άδα, υπάρχουν τρεις ταινίες με υποψηφιότητες και στις δυο κατηγορίες. Εχει ενδιαφέρον πόσο διαφορετική είναι η συνεργασία στις άλλες δυο και πόσο απολύτως αλληλοεξαρτώμενη στην εδώ ταινία.

Πάμε στις άλλες δυο, που έχουν υποψηφιότητα και στον Ηχο και στο Μοντάζ. Κι εκεί θα διαπιστώσουμε άλλα πράγματα. Ως προς τον Ηχο εννοώ που είναι και το αντικείμενο  εξέτασης σε αυτή την ενότητα του απολογισμού.

Η δευτερη λοιπόν με «διπλή» υποψηφιότητα» είναι το «ΜΙΑ ΜΑΧΗ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΑΛΛΗ»(One battle after another). Εδώ ο ήχος έχει να καταγράψει αφενός ανθρώπους αλλά πως; Μέσα από τους ήχους της δράσης του καθένα μια και πρόκειται για ταινία με ένοπλους επαναστάτες, που όμως ζουν παράλληλα και τα ανθρώπινα τους δράματα, τα οποία ηχητικά πρεπει να εναλλάσσονται. Δεν ξέρω πόσο ήθελε  μέσω του Ηχου να περάσει ο Πολ Τόμας  Αντερσον και την αίσθηση της περιοχής, εκεί στα συνορα Μεξικού και Ηνωμενων Πολιτειών, και για την καταγραφή του Ηχου πήρε Μεξικανους ηχολήπτες, συνεργατες του Κουαρόν στη «Ρόμα» κι αλλού αλλά και δικούς του από το «Θα χυθεί αίμα»..… Στην υποβοήθηση συμβάλει η χρήση της μουσικής που είναι  με ηλεκτρικά ακούσματα σε ένα βαθμό για το σύνολο αλλά και για τον χωρο και τρόπο δρασης του καθένα.  Κι ο Ηχος έχει δώσει υλικό στον μοντέρ για να κάνει την ταινία πιο ανασαίνουσα στη δραση, να μην πλατειάζει, ο ήχος έχει δώσει θαυμάσιο υλικό για να γίνουν τα αποτελεσματικά κοψίματα και να αλλάζουμε σκηνές και ενότητες.

Η τρίτη ταινία με υποψηφιότητα στον ηχο και στο μονταζ είναι οι «ΑΜΑΡΤΩΛΟΙ» (Sinners), όπου εδώ ο Ηχος λειτουργεί ως  υπόστρωμα. Ως το παντεσπάνι πάνω στο οποίο θα φτιαχτεί το κέικ. Κι αυτό το παντεσπάνι είναι η μουσική, η μαύρη μουσική, που είναι και το κρυμμένο θεμα του έργου τόσο στη δραση όσο και στους συμβολισμούς. Και φυσικά στην πρόσμειξη των ειδων που είναι βασικό ατού της ταινίας, της ιδιαιτερότητας της και των περγαμηνών του σκηνοθέτη. Στο μουσικό υπόστρωμα ,που είναι ο ηχος του φιλμ, προσέχουμε τα διαφορετικά μοτιβα για τα ειδη, όταν μιλάμε για το υπερφυσικό ή όταν ερχόμαστε στην εκπροσώπηση του τρόμου. Αλλωστε εχει κι εδώ τους ηχολήπτες του άλλου φιλμ φαντασίας που ειχε κάνει , το «Black panther». Εδώ θα ελεγα ότι ο Ηχος συνδέεται πιο απόλυτα με τη μουσική, το μοντάζ έρχεται να υπηρετήσει και τα δυο. Πραγματικά οι «Αμαρτωλοί» είναι μια περίπτωση έξαψης της περιέργειας περι του τι θα αποφανθούν στο τέλος οι κινηματογραφιστές, στο σύνολο τους: Ηχος; Μουσική; Ή Μοντάζ; ‘Η και τα τρία; ‘Η ποιο από τα τρία και σε τι συνδυασμό;

Κι έχουμε και τις δύο ταινίες που ο Ηχος «αποδεσμεύεται» από το Μοντάζ και κάνει «κονέ» με άλλες ειδικότητες

Ο ένας είναι ο «FRANKENSTEIN». Μια ταινία που έχει υποψηφιότητες σε όλες τις αισθητικές κατηγορίες (Φωτογραφία, Σκηνικά, Κοστούμια, Μακιγιάζ). Και βέβαια στο «τέρας» από το οποίο ξεκινά η σεναριακή διασκευή μια και βασίζεται στο, επί της ουσίας ρομαντικό, μυθιστόρημα της Μαίρη Σέλλεϋ, στο ίδιο το Τέρας που εκπροσωπεί ο ηθοποιός Τζέικομπ Ελόρντι, το οποίο τέρας είναι πονεμένο κι αγαπησιάρικο και το μακιγιάζ του τέρατος  αφήνει τον ηθοποιό ερμηνευτικά να αναπνεύσει. Με αυτά τα στοιχεία έχει να δουλέψει ο Ηχος. Τι Ηχο θελει ο σκηνοθετης Γκιγιέρμο Ντελ Τόρο, με βάση τα παραπάνω συστατικά που ξεχωρίζουν; Tην απάντηση περί Ηχου, τη δίνει κι εδώ η Μουσική. Η επίσης υποψήφια της ταινίας. Το βιολί είναι που κυριαρχει ως αίσθηση διότι το φιλμ περισσότερο ως ρομαντικό δραμα και μηδαμινα ως ταινία τρόμου, θελει τον ρομαντισμο για το τέρας. Και τον αναλαμβάνει το βιολί. Και το «αντατζιο» του συνθέτη Ντεσπλά…Συγχρόνως όμως γίνονται κι οι αντιστίξεις για να μην ξεχνιόμαστε, όταν το σπιτι ανατινάζεται, όπου εκεί αφορά περισσότερο Φρανκενσταϊν, ή όταν «ακούμε» το κρύο στην Ανταρκτική με όλα τα συμπαρομαρτούντα του….Εχει δοθει ξεχωριστή σημασία στον Ηχο κι αυτό το καταλαβαινεις στις λεπτομέρειες, διότι δουλειά του είναι να συμβάλλει κι όχι να προβάλει ή μαλλον να (αυτό)προβάλλεται….Κι εχει τους ίδιους συνεργατες, σχεδόν όλους, που τους ειχε και στη «Μορφή του νερού» όπου κι εκεί ο ήχος αντιπροσώπευε πάλι κατι τρυφερό, παλι με ένα ευαισθητο τερας…

Πέμπτη και τελευταία υποψηφιότητα στον Ηχο έρχεται από το εξωτερικό, από το ξενόγλωσσο σινεμά, από το ισπανικό φιλμ που είναι υποψήφιο και στην 5αδα της Διεθνούς Ταινίας, το «SIRAT» του Ολιβερ Λάσε. Τι κάνει σημαντικό αυτόν Ηχο, ώστε να προσπερνά όλη την υπόλοιπη αμερικάνικη και αγγλόφωνη παραγωγή και να μπαίνει στην 5άδα του ήχου; Και βασικά μόνο ο ήχος της ταινίας από τα επιμέρους της κι όχι και κάποια ακόμα εξειδικευμένη κατηγορία; Είναι ο ΗΧΟΣ ΤΟΥ ΤΙΤΛΟΥ. Ο «Ηχος» του «Sirat» που στα αραβικά, όπως μας εξηγεί η ταινία, σημαίνει «μονοπάτι» . Κι είναι ένα  μονοπάτι μεταφυσικό, ανάμεσα στο Εδώ και στο Επέκεινα με επίκεντρο  την έρημο του Μαρόκου. Κι ο ΗΧΟΣ είναι Ηχος ΤΕΛΕΤΟΥΡΓΙΑΣ. Ως τέτοιος ακούγεται. Ως ένα μυστηριακό άκουσμα, στην έρημο του Μαρόκου όπου εχει γίνει ένα rave πάρτυ στο οποίο εχει εξαφανιστεί μια νεαρή και την αναζητουν ο πατέρας της  με τον μικρό αδελφό της. Κι η περιπλάνηση αυτων των δυο στην αναζητηση ,έχει να κάνει με αυτούς τους «τελετουργικούς» ηχους που τους συνοδεύουν, οι οποίοι ανακατεύονται και με την ηλεκτρονική μουσική, με τα φυσικά φαινόμενα της ερήμου αλλά και των περιπλανώμενων οχημάτων, κι είναι ήχοι που ανεβάζουν ένταση και «υποθάλπουν» μια διαρκή απειλή, σαν να προλέγουν ένα κακό μαντάτο …… Εδώ , ο Ηχος, έχει ενδιαφερον ότι υπογράφεται από τρεις γυναίκες. Και δεν ξέρω πως αυτό αποτυπώνεται και ποια θα ήταν η διαφορά αν οι ηχολήπτες ήταν άντρες… Δεν την έχω ερευνήσει αυτή την παράμετρο

Κι εδώ να βάλουμε τα ονόματα εκείνων που δημιούργησαν τα πέντε προκριθέντα ΕΠΙΤΕΥΓΜΑΤΑ του ΗΧΟΥ:

F1: Gareth John, Al Nelson, Gwendolyn Yates Whittle, Gary A. Rizzo and Juan Peralta

Frankenstein: Greg Chapman, Nathan Robitaille, Nelson Ferreira, Christian Cooke and Brad Zoern

One Battle after Another: José Antonio García, Christopher Scarabosio and Tony Villaflor

Sinners: Chris Welcker, Benjamin A. Burtt, Felipe Pacheco, Brandon Proctor and Steve Boeddeke

Sirāt: Amanda Villavieja, Laia Casanovas and Yasmina Praderas