Εκεί καταλαβαίνει κανείς την αμηχανία η οποία εχει να κανει κατά βάση με το είδος.

Φερειπειν στη «ΘΥΣΙΑ» (η προσωπική μου ένσταση είναι ο τίτλος- έχουν γίνει τοσες «θυσιες», χαθηκε κατι άλλο; Ή έστω ένας επιθετικός προσδιορισμός στον τίτλο που να διαφορίζει;) Στη «Θυσια» λοιπον, τη νεα ταινία του ΡΟΜΑΙΝ ΓΑΒΡΑ, η αμηχανία προσδορισμού του είδους φαίνεται από συγκεκριμένα σχόλια. Άλλος βρίσκει ευφυη την αρχική ιδέα, άλλος ριχνει το υπόλοιπο στον καιάδα. Άλλος του επισημαίνει θετικά στοιχεία σατιρικής παρεμβασης κι άλλος αγανακτεί με το ότι δεν προσφερει τιποτε στην ….Οικολογια (sic!!!!)  Εδώ έχουμε πιο εύγλωττη την απώλεια της μπάλας πανω στο τι ζητουν κάποιοι από το σινεμά ή τι νομίζουν ότι είναι…

Απλά, σε όλες τις περιπτώσεις, αυτό που απουσιαζει κατά την εξέταση είναι το ΕΙΔΟΣ Η κριτική οφειλει να γινεται στο είδος που ανήκει το έργο κι επ’ αυτού εξεταζεται. Με αυτη τη λογική μπορείς να παρεις ακομα και το «Παρτυ» του Μπλεηκ Εντουαρντς κι αντι να το δεις σαν  ξεκαρδιστικη κωμωδία κι ως τετοιο να το κρίνεις, να εξεταζεις αντ’ αυτού τον καπιταλισμό και τα χολυγουντιανα πάρτυ του κι αν ο σκηνοθετης βαζει το μαχαιρι στο κόκαλο… (αυτά κι αν είναι…sic…!!!!!). Οπότε  ετσι «θα βρισκεις ανάπηρο τον κόσμο στα σημεια» για να δανειστω λίγο από Λίνα Νικολακοπουλου.

Η «Θυσια» είναι καθαροαιμο γκροτεσκο. Για να τη δεις, να την εξετασεις και να την κρίνεις πρεπει να καταφυγεις σε αυτή τη σχολή. Και το αρχικό, πρωτιστο υλικο της Σχολής είναι η ΔΙΟΓΚΩΣΗ. Αλλοτε με σατιρική διαθεση, αλλοτε με απέλπιδα, αλλοτε διασκεδαστική στο φόρτωμα και στην υπερβολή και πολλές φορές αφόρητη τη στιγμή που δεν γνωριζες περι τινος προκειται ώστε βασει αυτου να κρινεις το έργο.

Στη «Θυσία» λοιπόν διαβαζουμε ότι ηταν πολύ καλό το ξεκίνημα και μετα ότι έχασε τον μπουσουλα. Ένα φιλανθρωπικό γκαλά σε ένα λατομείο, όπου θα ακολουθησει ανθρωποθυσια ενώ το περιβαλλον  είναι εκτός ρεαλισμού, σε εικονα και καταστασεις.

Τι μπορεί να το «χαλάει» ένα τετοιο είδος, το οποίο ακολουθεί με συνεπεια τις χοντραδες των ηρωων του; Και κυριως γιατι έχουν ενσταση όταν το γκροτεσκο ακολουθει την παραταιρη διογκωμένη λογική του και αποφασιζει να κάνει συναισθηματικο κλείσιμο; Ποιος θα το εμποδίσει; Υπάρχει λογική σε αυτό; Τι καλό εχει η αρχή της ταινίας και δεν το εχει το φινάλε;

Εδώ είναι σαφες πως υπάρχει δυσεπικοινωνία με το είδος καθαυτο και τη μελέτη του. Κι όταν δεν ξερεις ειδος, ψαχνεις να βρεις υπογραφή. ΚΙ όταν ο σκηνοθέτης είναι νεος, θρασυς στις ιδεες του, γόνος κι όνομα βαρύ, τότε αντι να δεις και να εξετασεις το πως δουλευει ο Ρομαιν Γαβρας πάνω στο γκροτέσκο, και τι ακριβως κάνει πάνω στο είδος ή πως  το χρησιμοποιεί, αρχίζεις και του πετας το μισό, η αρχή ηταν καλη αλλά μετα χάλασε, εγω συγκινηθηκα στο τελος θα πει ο άλλος ως πιο τολμηρος  αλλά όπως και να το κανεις εχουμε ένα ειδος. Κι οι «ιθυνοντες» δεν το παιζουν στα δάκτυλα. Οπότε δεν μπορούν έτσι να παρακλουθησουν καινα ακολοθησουνκαι την εευθερία ενός καλλιτεχνης στις επιλογες του. Το τι εσουρναν επι δεκαετιες στην Λίνα Βερτμύλερ να μην το συζητησουμε. Διοτι δεν καταλαβαναν το είδος και ποια ηταν η σταση της πολιτικοποιημένης καλλιτέχνιδος σε αυτό.

Ο Γαβρας δουλευει εξαιρετικά με τους ηθοποιούς.. Ο ΚΡΙΣ ΕΒΑΝΣ είναι στα καλύτερα του διοτι τον βαζουν και σε κάτι «αχρησιμοποιητο» από αυτόν κι ο ηθοποιός ανταποκρίνεται με αποτελεσμα. Η ΑΝΙΑ ΤΕΪΛΟΡ ΤΖΟΥ εχει την επιθετικότητα του ειδους, του ότι εδώ παίζουμε με επικινδυνα παιχνιδια, ο ΒΕΝΣΑΝ ΚΑΣΕΛ μα τι ωραιος στηρικτικός. Μια σχεση με τον φακό που δεν χρειαζεται πολύ διαλογο. Κι ο ΤΖΩΝ ΜΑΛΚΟΒΙΤΣ με το δικο του κυρος, χωρις μορφικους υπερ-τονισμους ή αμηχανίες στην εκφορά , δικην βιρτουοζιτε. Η ΣΑΛΜΑ ΧΑΓΙΕΚ ηταν απλως διακοσμητική. Αντιθετως, ο ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΣΚΙΑΔΑΡΕΣΗΣ θα σηκωνε παραπάνω ρόλο , είχε την απολυτη αντίληψη του ειδους, απλά ο ρόλος όπως ειχε δομηθεί σεναριακά δεν επέτρεψε γενναιόδωρη αβαντα.

Ο ΑΡΝΩ ΡΟΘ, μαζι με τους συνεργατες του σε χωρους και διακοσμο στους οποίους περιλαμβανεται κι ο Ελληνας ΣΤΑΜΑΤΗΣ ΔΕΛΗΓΙΑΝΝΗΣ, έφτιαξαν την απολυτη σκηνογραφική έκφραση της ταυτότητας του εργου, με την «καλντέρα» να ανταποκρίνεται στην γκροτεσκα σκηνογραφική προταση (και προκληση). Και μεσα από εκεί, όποιος θελει να μελετα σινεμα και ειδη ώστε να κανει κριτική, προσφερει την ευκαιρια για συνδεση σεναριου και σκηνικού, για το σεναριακό ρόλο που παιζει το σκηνικό στη συγκεκριμένη ταινία