Κάποτε, τσακώθηκαν ο Αλέκος Σακελλάριος με τον Γιώργο Τζαβέλλα, ο δεύτερος κατηγόρησε τον πρώτο, ότι του έκλεψε ιδέα. Κι ο πρώτος, ευφυής κι ετοιμόλογος, του απάντησε, «σου λέω, λοιπόν, από τώρα το θέμα του επόμενου έργου μου κι ετοιμάσου για μηνύσεις, ειδοποίησε και τους άλλους. Διότι το θέμα μου ξέρεις ποιο θα είναι; Ότι ένας άντρας αγαπάει μια γυναίκα». Εκεί ο Τζαβέλλας έβαλε τα γέλια, οι δυο άνδρες όχι μόνο συμφιλιώθηκαν αλλά και ξανασυνεργάστηκαν.
Ποιο είναι το θέμα εδώ; Και πόσες φορες το έχουμε δει; Ενας ρέμπελος τύπος, που νυχτοπερπατάει, ζει ελεύθερα και δεν δίνει λογαριασμό σε κανένα, ξαφνικά φορτώνεται ένα μικρό παιδί. Το οποίο του δηλώνεται για δικό του. Με άλλα χαρακτηριστικά, σε ένα βαθμό θα μπορούσες να πεις και φυλετικά.
Και ξαφνικά αυτός ο άνθρωπος πρέπει να αναλάβει μια ευθύνη για την οποία όχι μόνο νόμιζε πως δεν ήταν γεννημένος αλλά ότι δεν θα το αντιμετώπιζε και ποτέ. Την ευθύνη , το ρόλο αν θελετε, του πατέρα. Όταν κανονικοί πατεραδες δεν συγχωρούν στη γυναίκα τους, που την ήθελαν μόνο για γκομενα αποκλειστική τους, ότι τους έκανε γονιούς.
Αυτό λοιπόν το χιλιοειδωμένο θεματάκι, από τον «Γρουσουζη» του Τζαβέλλα και άπειρες ελληνικές ταινίες ως το «Χαρτινο φεγγαρι» του Μπογκντανοβιτς και το «baby boom»με τη γιαπισσα Ντιααν Κήτον , χωρις το «Κραμερ» σε άλλη σχέση συνεύρεσης πατερα και παιδιού και άλλες ων ουκ εστιν αριθμος, μας ξαναρχεται.
Κι είναι σαν να το βλέπαμε για πρώτη φορά,, να μην το είχαμε δει ποτέ.
Διότι αυτό το ότι ΠΑΡΘΕΝΟΓΕΝΕΣΗ ΣΤΗΝ ΤΕΧΝΗ ΤΕΧΝΗ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ, είναι ίσως το πιο απολυτο δόγμα. Δεν υπάρχει!! Οσο κι αν χρησιμεύει ως ευκολία για κάποιο κριτικό που αδυνατει να διεισδύσεισε ένα έργο και καταφεύγει σε κάποιο στοιχείο του εξωτερικού περιβλήματος.
Και σε αυτό το φιλμ έχουμε έναν καλλιτέχνη, που δεν προέρχεται από δραματα του Χόλυγουντ, είτε τιμημένα τύπου «Κραμερ εναντιον Κράμερ» είτε πιο αγοραία, αυτός, λοιπόν, που λέγεται ΤΖΕΗΣΟΝ ΦΕΡΣΤΜΑΝ,έρχεται ως νεος κι ανεξάρτητος, από άλλους χωρους, όπου δεσπόζει κι η σχέση του με τις μουσικές σκηνές και τα spotify, με τα κλαμπ αυτού του είδους, με τη νυχτερινή περιπλάνηση, γενικά σε μια επαφή με τον μουσικό χώρο όπου κι εκεί η σχέση είναι ιδιαίτερη. Διότι γραφει και στιχους, σατιριζει κλπ… Καθοτι, η βασική του ενασχόληση κι όσον αφορα στην 7η Τεχνη, μαζί με την ηθοποιία, είναι το ΣΕΝΑΡΙΟ, συγγραφέας δηλώνει.
Αυτος όμως ο ανησυχος , νυχτερινός καλλιτέχνης που διατηρεί επαφες με τη μουσική σκηνή, στο κινηματογραφικό του ντεμπουτο ως σκηνοθετης, που αποφάσισε να βγει στη μεγαλου μηκους ταινία, να σκηνοθετησει τον εαυτο του σε δικό του σεναριο, κατέπληξε, όχι πια ο ίδιος ως πρόσωπο, αλλά καθαρα ΕΡΓΟΚΕΝΤΡΙΚΑ, το ίδιο του το έργο.
Διότι βλέπουμε ένα φιλμ που ως περίβλημα, ως ατμόσφαιρα, μας ταξιδευει στη νυχτα. Στη νυχτα των νυχτερινων κλαμπ. Στα night club, που λέμε. Κι ως ανθρωπος που γνωρίζει το χωρο, άρα εμπνέεται κι από αυτόν, κι από τους ανθρώπους του κι από την ατμόσφαιρα του, μας χώνει εκεί μεσα , στους ηχους , στη φασαρια, σε ένα μονταζ που φτιαχτηκε για να εξυπηρετησει κατά βάση των ηχο αυτων των χώρων, έρχεται και μας αποκαλύπτει ένα συναισθηματικό ξεχείλισμα. Ξεχείλισμα, όμως. Φτιάνει καταρχάς ένα θεμα που για τη σχεση του ανθρώπου με τη γονεϊκη του φύση. Διαλεγει για ήρωα ένα τύπο που δουλεύει στην προώθηση προγραμμάτων νυχτερινών κέντρων, ως τύπος είναι εντελώς του «δεν ξερω αύριο που θα’μαι», το διαμερισματάκι του είναι «μπες εσυ, βγες εσυ» και γενικώς είναι αλλού. Είναι βουτηγμένος στην ατμόσφαρα της νυχτας και των χωρων και κανει και τις σχετικες παραβασεις του αμα λάχει..
Η νύχτα, όπως την γραφει, την περιγραφει και τη σκηνοθετει είναι νυχτα αυτών των χώρων, που φυσικά δεν είναι άγνωστοι- κάθε άλλο- στη Νέα Υόρκη, αλλά εχουν και μια ατμόσφαρα Βερολίνου. Η αίσθηση ότιβλέπεις μια ταινία που διαδραματιζεται στο Βερολίνο της νυχτας, σε ακολουθει παντου, σε ξεναγει θα έλεγα.
Και ξαφνικα του εμφανίζεται παιδί. Δικό του. Γιος του. Δεν ξερει ούτε από ποια γκομενα. Διότι παντρεμμένος δεν είχε χρηματισει. Το θεμα είναι ότι ο Φερστμαν, δεν περιορίστηκε σε αυτό, έδωσε μια τεράστα ανάπτυξη στο εγχειρημα, έδωσε εκπληκτικα χαρακτηριστικά στο πιτσιρικά , τον εκανε να φαίνεται ως γεννημένος παιδί της νύχτας, τους εφτιαξε σχεση με σταδιακό κτίσιμο κι όχι απότομα να μοιαζει αυθαίρετη και γενικως της ευκολίας, τους έδεσε συναισθηματικα, τους εφτιαξε και κόσμο και πλαίσιο, τους έφτιαξε και γείτονες κι ενοίκους που θα δωσουν πινελιές σην κατασταση τους, άρα και ρόλους ώστοι οι ηθοποιοί που θα τους αναλάβουν να προσφερουν κι ερμηνείες, να ομορφύνει δηλαδή κι άλλο η ταινία, καθαρα κινηματογραφικά πλέον.. Αυτό είναι Σκηνοθεσία!! Ως σκηνοθετης που κινηματογραφει το δικό του σεναριο τους ώθησε να φτιάξουν χημεία ο «μπαμπας» με το «γιό», να ακούσει ο ένας τη φωνή του άλλου, και συγχρόνως με σεναριακή επιδεξιότητα αρχισε να τους βαζει τα εμποδια, τα οποία μαρτυρουν την ικανότητα του στο γραψιμο και στην αφηγηση, διότι κάποια από αυτά δουλευαν υπόγεια και κάποια άλλα ηρθαν και ξεβραστηκαν την ωρα που κτύπησε το κουδουνι ο οδηγός σκηνής.
Και το κλείσιμο της ταινίας, με εικόνα απολυτης «βερολινοποίησης» της Νέας Υόρκης μαρτυρει τη βαθια γνωση κι επιγνωση, τον απολυτο έλεγχο του καλλιτέχνη επι του υλικού του, και τη μεταξυ τους σχέση. Το ότι ως συγγραφεας αφηνε τον ηρωα του να προχωρησει και να καθοδηγησει αυτος τον σκηνοθετη εαυτό του κι από την μεριά ο εαυτος σκηνοθέτης έβαζε τα όρια των ισορροπιών ώστε να μην παρασυρθεί και ξεστρατίσει ο συγγραφέας.
Ηταν μια εκπληξη στις «Νύχτες πρεμιερας» και μαλιστα ως ταινία έναρξης, κι επειδη δεν είχε σχεση με στερεοτυπα τέτοιων εκδηλώσεων, κατακτησε τους πολλούς και ξένισε εκείνους που δεν περίμεναν κατι τετοιο αλλά κάτι άλλο, που δεν ήξεραν , όμως, ούτε οι ίδιοι το τι ακριβως.....