Εχουμε λοιπόν ταυτόσημες τις τρεις θα τις δείτε πιο κάτω ποιες είναι αυτές που διεκδικούν αγαλματάκι και στις τρεις μεγαλες αισθητικές κατηγορίες, έχουμε και μία που παίζει στις δύο κατηγορίες και θα δούμε ποιά είναι η πέμπτη, που σε αντιθεση με τα σκηνικά και τα κοστούμια, δεν την «καλοδέχτηκε»  η Τέχνη της Φωτογραφίας κι είναι το «Αμνετ».  Στο οποίο οι διευθυντες φωτογραφίας δεν ειδαν χώρο για την παρέμβαση της δικής τους αρμοδιότητας.

Η ταινία που εχει μπει στην πεντάδα των Oscar αντ’ αυτής είναι το «TRAIN DREAMS». Κι από αυτήν θα αρχίσουμε

Διότι εδώ έχουμε μια φωτογραφία, απόλυτη πρωταγωνίστρια των αισθητικών μέσων και μαλιστα όχι «αυθαίρετη» αλλά μια φωτογραφία που βγαίνει μέσα κι από σεναριο..Και μαλιστα από σεναριο που έρχεται από το χώρο της αμερικανικης λογοτεχνίας και καλείται να φωτίσει την ίδια τη Φύση ως πλαίσιο του ανθρώπινου δράματος, βουνα και δαση στα οποία περνοδιαβαίνει ο περιπλανώμενος ήρωας, περιπλανώμενος της ζωής και της καρδιάς. Ο Βραζιλιάνος διευθυντής φωτογραφίας ΑΝΤΟΛΦΟ ΒΕΛΟΣΟ γίνεται σχεδόν πρωταγωνιστης αφού αναλαμβάνει το βάρος της ταινίας όπως τη  θέλει ο σκηνοθέτης, που είναι η φυση, τα δαση, τα δέντρα κι ο Βελόσο δουλευει με φυσικούς-όπως διάβασα- κατά 99/ο/ο φωτισμούς. Ετσι η φύση γίνεται ζητούμενο, γίνεται ζωντανός οργανισμός κι ως τετοιος φιλοξενεί το δράμα. Η χρήση των φακών αποβλεπει σε αυτό ακριβώς και όπως μου είπε και κάποιος διευθυντής φωτογραφίας, φίλος από εκεί,  να προσέξω ότι στις εικόνες ακολουθεί τη «γραμμη» παλαιών φωτογραφιών των πρωτων ημερων του σιδηροδρομου.

ΚΙ έτσι, η φωτογραφία αυτή παίρνει τα πάνω της κι απειλεί να πνίξει μία άλλη που θεωρείται επίσης φαβορί, έχει κι αυτή να κάνει με το περιβάλλον αλλά μεσολαβούν κι οι διαφροποιήσεις. Κι οι διαφοροποιήσεις αυτές είναι που θα προσμετρηθούν αν πάνε στο υπέρ ή στο κατά. Μιλάμε για το «SINNERS» (ΑΜΑΡΤΩΛΟΙ) με το οποίο ξεκινάμε την εξέταση των 3 ταινιών που βρίσκονται υποψηφιες και στις τρεις μεγαλες αισθητικές κατηγορίες ήτοι Φωτογραφια, Σκηνικά, Κοστούμια

Καταρχάς το «Sinners» έχει ένα επιπλέον ενδιαφέρον στοιχείο, ότι διευθυντης φωτογραφίας είναι γυναίκα, αν και το μέχρι πριν μερικά χρόνια «αβατο» έχει πλεον καταπατηθεί, είναι η τεταρτη υποψηφια της κατηγορίας, περιμένουν τωρα τη γυναίκα που θα ανέβει στο podium κρατώντας ανα χείρας το Oscar Φωτογραφίας, Η υπεύθυνη για αυτή τη δουλειά είναι η ΟΤΟΜΝ ΝΤΟΥΡΑΛΝΤ ΑΡΚΑΠΑΟ, με καταγωγή από τις ΦΙΛΙΠΠΙΝΕΣ. Πρώτο και κύριο μέλημα είναι η απόδοση του Southern gothic, του είδους που το αναφέραμε και στα σκηνικά, στην σκηνογραφική-καλλιτεχνική διεύθυνση. Δηλαδή αυτή η ατμόσφαιρα είναι το καθήκον της υπεύθυνης  , με έμφαση στην αποδοση του Νότου, περασμένη μεσα από φιλτρα τα οποία θα απογειώνουν την εικόνα παραπέμποντας την στα παραταιρα είδη που αναμειγνύονται στο φιλμ και πρεπει και  να συνυπάρχουν ομου, και συγχρόνως στις διαφορες ιδιαιτερότητες, όπως τα δίδυμα αδέλφια από τον ίδιο ηθοποιό, με ειδικές παραγγελίες για κάμερες που θα μπορούν να φτιάχνουν τις διαφοροποιήσεις αυτές, όπως  και την ενιαία αισθητική απέναντι στα είδη που παρελαύνουν σε αυτό το φιλμ.

Το άλλο υποψήφιο της Φωτογραφίας που το βρίσκουμε και στις 3 κατηγορίες είναι το «FRANKENSTEIN». Διευθυντης Φωτογραφία ο ΝΤΑΝ ΛΟΥΣΤΣΕΝ. Δανός! Περίεργο, ε; Τρίτη φορά υποψήφιος, και τις τρεις για ταινίες του Γκιγιερμο Ντελ Τόρο , ήταν και για τη «Μορφή του νερού» και για το «Δρόμο των χαμένων ψυχών», Δανός που τον «άρπαξε» ο Ντελ Τόρο, ξέροντας πολύ καλά τι συμβαίνει σε αυτή την κινηματογραφική σχολή και στήριξε πανω του την αισθητική των ταινιών του. Ειδικές κάμερες για αναλυση και βάθος, ειδικές για προβολή σκηνικού και κοστουμιών, είναι φωτογραφία με την αμεσότερη σχέση με τις άλλες δυο αισθητικές κατηγορίες, αν το θέλετε κι ως «σχέση-εξαρτησης» εκατερωθεν ,φωτισμοί που να παραπέμπουν σε ζωγραφικούς πίνακες της περιόδου, ώστε να βγαίνει το «οπερετικό» στοιχείο που διαμορφώνει σκηνικά και κοστούμια, κι έχουν δουλευτεί και φυσικοί φωτισμοί όπως στις σκηνές για παραδειγμα με τις δάδες. Γενικά όλη η ταινία είναι φωτισμένη με συνθέσεις φακών, δεν υπάρχουν εφφέ στο καθαρώς φωτογραφικό κομμάτι-κατι για το οποίο η ταινία αυτοπαινεύεται κι ο διευθυντης φωτογραφίας παραδίδει διαλέξεις πάνω σε αυτό το αντικειμενο.

Φωτογραφία απολύτως «κατευθυνόμενη» από τη δουλεια του υπευθυνου σκηνογραφικής-καλλιτεχνικής διευθυνσης είναι η τρίτη που απανταται και στις τρεις αισθητικές κατηγορίες, το «MARTY SUPREME». ΣΕ αυτή την ταινία, την πρωτοκαθεδρία την εχει ο σκηνογραφικός υπεύθυνος, ο Τζακ Φισκ ,  που έστησε σχεδόν την ταινια, την αισθητική της, την εποχή της, τον κόσμο της. Τη βρώμικη γειτονιά, την αίσθηση του ιδρώτα,, μια σκοτεινιά στις διαθεσεις των ντεκόρ που απηχουν τις διαθεσεις των εποχών  και των ανθρώπων, τις γειτονιές του 50 όχι ως ρετρό  ... ΚΙ ο διευθυντης φωτογραφίας, ο πεπειραμένος ΝΤΑΡΙΟΥΣ ΚΟΝΤΖΙ , στην τρίτη του υποψηφιότητα χωρις νίκη ισαμε σημερα, , ακολουθεί πιστά το γράμμα και καταθέτει τη δική του προσωπική δημιουργία. Με τους φακούς στην αισθητική αποτύπωση αλλά και με την επιλογή συγκεκριμμένων  που να μπορούν να αναδεικνύουν και να ανιχνεύουν πρόσωπα, τις εσωτερικές τους καταστάσεις και διαθέσεις μια και το έργο είναι ανθρωποκεντρικό. Και βέβαια τις αναλογες κινήσεις της κάμερας στις αθλητικές σκηνές , ότι προκειται για πινγκ πινγκ, άρα θελει διαφορετικές γωνιες και πλαναρίσματα από το τένις.

Κι η Φωτογραφία που βρίσκεται σε συνάρτηση με τα Σκηνικά αλλά δεν κάνει παιχνίδι και με τα κοστούμια, είναι το «ΜΙΑ ΜΑΧΗ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΑΛΛΗ». Ο ΜΑΙΚΛ ΜΠΟΜΑΝ, ο διευθυντης φωτογραφιας, εχει να δειξει σε εικόνα το όραμα του σκηνοθέτη (που είναι κι ο σεναριογράφος) ΠΟΛ ΤΟΜΑΣ ΑΝΤΕΡΣΟΝ, στο να δειξει με την κάμερα το κοινωνικό χαος, στο να καταγραψει αυτή την παραζάλη, να δωσει ρεαλιστικό αποτύπωμα ώστε να προβάλει τον κοινωνικό χαρακτήρα και βεβαια να επιστρατευσει φακούς και κάμερες στην αποτύπωση των ερμηνειών. Οι κάμερες πάνω στους ηθοποιούς, που οι ρόλοι τους είναι χαρακτήρες και φορείς συγκρούσεων αλλά και προσωπα δραματουργικά ολοκληρωμένα κι όχι ανδρείκελα, μεσα απο τα οποία περνούν οι συγκρούσεις. Η κάμερα καλείται να το προβάλει και να το υπογραμμίσει κι είναι από εκείνες τις φωτογραφίες «που δεν φαίνονται», δεν εχουν κατι εντυπωσιακό σε φωτισμούς ή χρωματικά παιχνιδίσματα, εχουν όμως τη ρεαλιστική καταγραφή κι αποτύπωση και τις εκφραστικές, ερμηνευτικές λεπτομέρειες των ηθοποιών. Και δίνουν τη ρεαλιστική όψη. Η οποία μοιάζει ευκολη επειδή δεν εχει φιοριτούρες αλλά δεν είναι διότι είναι ρεαλιστική μεν όψη αλλά διαθέσεων. Όπως εδώ των ηρώων. Και φυσικά η κάμερα είναι αυτή που τις καταγραφει κι η κάμερα εντασσεται στη Φωτογραφία, βεβαια. Θυμάμαι τον Ντίνο Κατσουρίδη που μου τα εξηγούσε αυτά περί κάμερας, φυσικού φωτισμού κι όψης  στο «Ο έρωτας του Οδυσσέα» του Βαφέα, με το Βουτσα

Κι άμα βρείτε άκρη….. τα λέμε μετά την απονομή. Διοτι όλες έχουν πολλαπλό ενδιαφέρον από πολλούς φορείς ωστόσο, ως φωτογραφία με τα αντιπροσωπευτικά χαρακτηριστικά διεκδικεί το «Train dreams» και το «Sinners» του βαζει τρικλοποδιές καθώς εμπνεει περισσότερους φορείς, που όλοι τελούν σε καθεστως διακρίσεων. Και για τον «Frankenstein» τα είπαμε, όπου κι εδώ μπαίνουν πολλοί και σίγουρα μια επιπλεον υποστηριξη από σκηνογραφους κι ενδυματολογους θα την έχει