Κι εδώ τίθεται ένα θέμα περί κριτικής, περί βιογραφίας, περί του τι είναι, που και σε ποιους απευθύνεται. Στις «βιογραφίες» συνηθίζουμε να ακούμε γκρίνιες, αν το απέδωσαν σωστα το πρόσωπο, αν το νόθευσαν, αν έμειναν πιστοί στα γεγονότα.
Ξεκινάμε, σε όλες τις περιπτώσεις από λάθος αφετηρία. Όχι μόνο των κριτικών αλλά και των «φαν». Από μεριάς «φαν», συνήθως τα ακούμε αν δουν το ειδωλο τους να παρουσιάζεται ή θιγμένο ή όχι έτσι όπως εκείνοι περίμεναν ή όπως το είχαν μεσα στο μυαλό τους και το πως θα ήθελαν να το δουν στο σινεμά.
Από μεριάς κριτικών, ανάλογα με τα φεγγάρια, αν έμεινε πιστό στα γεγονότα, αν διέσυρε, αν επαίνεσε περα από το όριο που εκείνοι έχουν προτάξει.
Αυτό που δεν αντιλαμβάνονται ούτε οι μεν ούτε οι δε, επειδη προφανώς δεν το γνωρίζουν , είναι ένας βασικός κανόνας που οι κριτικοί κυρίως θα όφειλαν να ξέρουν αλλά είναι οι πρώτοι που τον παραβιάζουν, ένας κανόνας που λέει ότι «ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΚΑΝΕΝΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΝΑ ΖΗΤΑΜΕ ΑΠΟ ΕΝΑ ΕΡΓΟ ΝΑ ΗΤΑΝ ΚΑΤΙ ΑΛΛΟ ΑΠΟ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΚΕΙΝΟ ΕΠΙΘΥΜΟΥΣΕ ΝΑ ΕΙΝΑΙ».
Όταν φτιάχνεται λοιπόν μια κινηματογραφική βιογραφία, ξεκινάμε από το πως θέλησε να τη δει αυτός που την έκανε ή αυτοί που την έκαναν. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, τι ταινία ήθελαν να κάνουν με ηρωα τον ΜΑΙΚΛ ΤΖΑΚΣΟΝ, αυτό το δαιμόνιο ταλέντο-αστέρι της ποπ.
Ο τρόπος που επελέγη, για τον συγκεκριμένο, αποδείχτηκε ότι ήταν αυτός που ήθελαν να δουν οι φαν. Να φανεί σε όλη του τη λάμψη το αστερι του, η μορφή του, το ταλέντο, η προσωπικότητα του και να υπάρχουν και δύο- τρία θλιβερα επεισόδια ώστε να του δίνουν δραματουργικά μια υπόσταση. ΔΙΟΤΙ ΜΙΛΑΜΕ ΓΙΑ ΤΙΑΝΙΑ, ΓΙΑ ΜΥΘΟΠΛΑΣΙΑ, ΓΙΑ ΕΡΓΟ.
Οι κριτικοί πάλι ήθελαν τις σκοτενες του πλευρές. Τις οποίες οι «φαν» προφανως δεν ήθελαν για αυτό και το αποτελεσμα, κυριως της ανταποκρισης, βγάζει δικαιωμένους αυτούς. Πιο πολύ δικαιωμένους βεβαια βγαζει του δημιουργούς που επέλεξαν αυτή την κατεύθυνση.
Τα εργα κρίνονται και κριτικάρονται με βαση την ταυτοτητα τους, κι όχι με βάση το πως θα ήθελε ο καθενας να είναι. Για αυτό και είναι ατοπο να ζηταμε να ήταν κάτι άλλο. Σε αυτή την περίπτωση, σε μαθήματα που εχω διδαχτεί σε courses ή σε σεμινάρια ειδικού τυπου στην Αμερική και γυρω από την Ακαδημία είναι πως αν θελαμε να είναι κάτι άλλο, καλούμαστε να το κανουμε οι ίδιοι, να κάνουμε δικό μας έργο, αν δεν μας «καλύπτει» αυτή η υπόθεση.. Η κριτική λοιπόν θα γίνει επι του έργου που βλέπουμε και της ταυτοτητας του, του αποτελεσματος που προκρίθηκε.
O ANTOYAN ΦOYKOYA λοιπον επιλέγει να δείξει τον ΜΑΙΚΛ ΤΖΑΚΣΟΝ, τον Μάικλ του θειου δωρου, τον Μάικλ της Σκηνής, τον Μάικ των ειδικών φωνητικών αποχρώσεων, τον Μάικλ τον υπερ-ενεργητικό, τον Μάικλ του ρυθμού και των απίστευτων κινήσεων που μάγεψαν τους πρώτους θεατες και τους έκαναν φανατικό κοινό του. Πάνω σε αυτό που επιλέγει κτιζει την ταινια. Ο ΤΖΩΝ ΛΟΓΚΑΝ, σεναριογραφος ταινιων του Σκορσεζε όπως το «Aviator» και το «Hugo» αλλά και του πρωτου «Μονομάχου» γράφει σεναριο προς την κατευθυνση του σκηνοθετη ώστε να του δίνει περιστατικά τα οποία θα αναδείξουν τα στοιχεια που θελει ως ταυτοτητα η ταινία. Οι γκρίζες ζώνες μπαίνουν ίσα ίσα για να υπαρχει δραματουργικό ενδιαφέρον, κυριως για να τα συντονίζει με τις εντάσεις που είναι ζητούμενο της σκηνοθεσίας καθως αυτό που θέλει να προβάλει και να δεσει τον «ηρωα» με το «όλον» είναι οι εντάσεις. Η χορογραφία του θρυλικού βιντεοκλιπ «thriller» μπαίνει σε σημείο που αποθεώνεται η κλιμάκωση κι όλο το φιλμ, ξεκινώντας από το σεναριο εχει δρομολογηθεί με προοπτική αυτή την ανέλξη. Των εντάσεων του ταλεντου που τον οδηγουν σε αυτές τις δαιμόνιες χορευτικές επιδόσεις, που είναι κι εντασεις περιβάλλοντος το οποίο ουσιαστικα πλαισιώνει τον ήρωα. Θελω να πω ότι είναι μελετημένο έργο σε αυτό που θέλει να είναι.
Το βάρος λοιπόν, από μεριας Φουκουά, ενός σκηνοθέτη ταινιών δράσης που δειχει να στοχευει και παραπάνω, όπως , ας πουμε, ο Τζέημς Μάνγκολντ, πέφτει στο μονταζ, όπως είπα. Τέσσερις αριστείς της ειδικότητας, οι τρεις οσκαρουχοι , εχουν αναλαβει το εγχείρημα, να τα μοιρασουν και να τα φερουν όλα μαζί σε ένα λογαριασμό. Τη δραματικότητα της ανέλιξης, την καθαρα μουσική δουλειά, τους ρυθμούς των χορογραφιών περί Τζάκσον, την αποθεωση και τις εντάσεις των συναυλιών. Κι έπεται μια κορυφαία δουλειά στη φωτογραφια, που πρεπει να ζωντανέψει και να μεταφέρει το κλίμα των δυο δεκαετιών , 80 κι 90, που είναι δεκαετίες Μάικλ Τζάκσον, σε συναυλίες, σε τοπους διαμονής, σε βιντεοκλιπ και στην αισθητική τους, στο πως αλλάζουν οι δύο δεκαετιες και πως πρεπει παραλληλα να κρατηθεί απολυτη ομοιογένεια. Και συγχρονως να κυριαρχουν οι σκοτεινοι φωτισμοί που υποδηλώνουν και κάτι, κάποιο στοιχείο εσωτερικότερο…
Ββαια, έργο για τον Μάικλ Τζακσον δεν κάνεις αν δεν εχεις βρει τον «Μάικλ Τζάκσον». Εδώ πέτυχε την απολυτότητα διότι αυτος που βρήκε είναι ΚΑΙ ανιψιος του πραγματικού, γιος του ενός εκ των 5 αδελφών του οικογενειακού συγκροτήματος κι εδώ τα χάνει ο νους. Τα χανει διότι ο ΤΖΑΦΑΡ ΤΖΑΚΣΟΝ εχει γίνει ο Μάικλ Τζάκσον. Και προσέξτε , επειδή μπορεί από μεριας ημιμάθειας να εκτοξευθούν αφορισμοί του τύπου περί ‘Μίμησης». Αν νομίζουν ότι ο Μάικλ Τζάκσον είναι κατι που μπορεις απλά να το μιμηθεις, αν νομίζουν ότι τοσο εύκολα αντιγράφονται οι κινήσεις κι άντε και τις αντεγραψες, νομίζουν ότι ολοκλήρωσες; Όχι, πλανώνται πλάνην οικτράν. Όλα εξαρτώνται από το ζητούμενο της σκηνοθεσίας. Αν είναι η πιστοτητα, τοτε ο ηθοποιός καλείται να μελετήσει κινήσεις κι εξωτερικά χαρακτηριστικά ώστε να αποδώσει την πιστοτητα. Εδώ υπάρχει performance. Αυτού του είδους η «μιμηση» είναι καθαρως ερμηνευτική, διότι η χορογραφία κι η εξ αυτής κίνηση είναι μέρος της δραματουργικής αναπτυξης του ρόλου, όπως ορίζεται από το σενάριο. Ο ΤΖΑΦΑΡ ΤΖΑΚΣΟΝ κάνει performance υψηλου επιπέδου. Οι γκρίζες ζωνες του ηρωα που απουσιάζουν από το σεναριο είναι αυτές που θα μπορούσαν να του επανεξετάσουν την όποια επιπλέον διάκριση, όχι όμως και να τον αποκλείσουν από δυνατιτητα διακρίσεων σε έναν απολογισμό χρονιάς.
Ο ΚΟΛΜΑΝ ΝΤΟΜΙΝΓΚΟ, που παίζει τον πατέρα, είναι ο ευνοημένος του σεναριου, αυτός που καλείται να ενσαρκωσει τις γκριζες ζωνες, που κι αυτές όμως, επειδη είναι γραμμένες με απαλότητα, πρεπει από τον ηθοποιό να παιχθούν με μια αποχρωση στοργής και με λιγότερη επίδειξη βίαιης διάθεσης.