Επειδή, όμως, καλό είναι να κρατάμε πάντα  μια επιφύλαξη, ακόμα κι όταν είμαστε σίγουροι διότι αν θεωρηθεί η σιγουριά Υβρις, τότε,  ουαί κι αλίμονο μας.  Δηλαδη η επιφύλαξη είναι μόνο για να φυλαγόμαστε από την ΥΒρι

Καθότι η ΤΖΕΣΙ ΜΠΑΚΛΕΫ στο «Αμνετ», έχει πάρει τα πάντα, σε θεσμικό επίπεδο, κι είναι κι η ερμηνεία της τέτοια, καθηλωτικά δραματική, με λιτότητα και χωρίς κορώνες να βγάζει όλο το σπαραγμό της ηρωίδας, που όλα αυτά κουμπώνουν και δεν ξαφνιάζουν. Αυτό που είχα γραψει είναι ότι παίζει σαν σχολή Παξινού την τραγωδία (σαν «σχολή», όχι σαν την ίδια την Κατίνα, εκείνη  είναι ό,τι η Καλας στην Οπερα κι ο Νουρέγιεφ στο Μπαλέτο ), την παιζει με κινηματογραφικούς ορους, με απολυτη συναίσθηση του φακού, με τους μοντέρ,με τους οποίους πολλές φορές συζητησα στην εν Αμερική θητεία μου, θέματα ηθοποιίας, να μην εχουν αντιρρήσεις, να μην βρίσκουν λόγο να την «κόψουν» κάπου για να τους  βγάλει τη σκηνή, κι αυτό χαρη στη δραματικότητα της, ειδικά εκεί προς το τελος , στο θεατρο του Σαιξπηρ, τα πλανα της πρεπει να παραμείνουν, για να τη δειχνουν στο πρόσωπο , είναι κορυφωση της ταινίας κι οι μοντερ το καταλαβαίνουν. Ακόμα κι αν το συνολικο μονταζ της ταινίας δεν είναι από τα προτιμητέα του κλάδου τους..

Βεβαια, από μεριας μοντέρ θα φυγουν ψήφοι  υπερ της ΡΕΝΑΤΕ ΡΕΙΣΒΕ στο «Συναισθηματική αξία». Διότι εκει το μοντάζ όπως γινεται πάνω στους διαλόγους για να βγαινει η σκηνή και να είναι σφικτή η σκηνοθεσία, την ευνοεί σε μεγαλο βαθμό. Ειδικά στην πρωτη σκηνή στο εστιατοριο με τον πατερα της όταν της λεει για το σεναριο. Το λιτο παίξιμο της διευκολύνει,

Αντιθετως, Σκηνογραφοι κι Ενδυματολόγοι, θα είναι όλοι πάνω στην Μπέκλευ. Ειδικά οι δευτεροι. Το ρουχο το κανει εξάρτημα του ρόλου, γίνεται σαν σαρκίο της, οι Ενδυματολογοι που εξετάζουν την ηθοποιία μεσα από τη συμπεριφορα στο ρούχο και στην εναρμόνιση με αυτό, την εχουν ψηφισει στα σίγουρα.

Επειδή λοιπόν ψάχνουμε να  βρουμε λιγο σασπένς, στον «προβλεψιμο» Α’ Γυναικείο, να πω ότι οι Σεναριογράφοι θα δώσουν και στις δυο, και για το πως συμπεριφερθηκε στο ρόλο εκ διασκευης η μια, η Μπάκλευ, στο πως έκανε δικό της ένα πρωτοτυο πραγμα η Ρέινσβε. Οι Σκηνογραφοι θα δουν την Μπάκλευ ως απόλυτη εναρμονιση με το περιβαλον που της εφτιαξαν οι σκηνογραφικές διευθυντριες.

Η ΡΟΟΥΖ ΜΠΕΡΝ στο «Αν ειχα πόδια θα σε κλωτσούσα», επί ημερών βραβείων κριτικών θα μπορούσε να θεωρειται η αντίπαλος που της παιρνει βραβεια. Η Μπερν, οντως, σε μια φαση εδειχνε σταθερα προτιμητέα από τους κριτικούς. Οι κριτικοί δεν ψηφιζουν , όμως,στα Oscar, κι η Μπάκλεϋ προηγείται θεσμικά.  Της αναγνωρίζονται οι χρωματικες εναλλαγές, της αφαιρεί ψήφους μι ασάφεια στο σενάριο που από κάποιους υπέρμετρα αυστηρούς θα χρεωθεί ο αντικτυπος του στην ηθοποιό- χωρις να της ριχνουν , όμως, και το φταιξιμο.  Αρα εδώ μάλλον εχουμε μονομαχία για τη δευτερη θεση μεταξυ Μπερν και Ρεϊσβε…Με ό,τι αυτό μπορει να σημαίνει για την πρώτη

Η ΚΕΗΤ ΧΑΝΤΣΟΝ στο “Song sung blue”, κερδίζει και χανει στο λεγόμενο «Hollywood way of acting», στην περιπτωση της μεταφραζεται ως παιδί του Χόλυγουντ και ερμηνεία με βάση τα κινηματογραφικά στοιχεια τα εκεί. Ανθρωπους που δουλευουν στο Χόλυγουντ και συναισθάνονται αυτή την ηθοποιία, θα τους κερδίσει, είναι συνετό το παίξιμο της. Παίζει με εναλλαγες που της προσφερει το σεναριο της, μια ιδιαιτερης περιπτωσης τραγουδιστρια, στο Μιλγουοκι, που είναι ντουέτο με το μουσικό συυζυγο της σε τραγουδια…Νηλ Νταϊαμοντ. Πάει  ναθυμίσει «Walk the line» αλλά δεν είναι.. Αφενός τραγουδα με τη φωνη της, αφετερου της συμβαίνουν δραματικές ανατροπές της ηρωίδας της αλλά κι ένα σθένος που πολύ την ανεβάζει, να ενας ρόλος τριών πράξεων που καταλήγει την ηθοποιό στην ερμηνευτική 5αδα του Oscar. Συμπρωταγωνιστεί, κι είναι εξαιρετος, ο Χιού Τζάκμαν αλλά εδώ φαίνονται οι λεπτες διαφορές στην έννοια «παιξιμο εξαρτώμενο από ρόλο». Ο ρόλος του Τζάκμαν, είναι από την αρχή δεδομένος ως χαρακτήρας αν και απολυτα δραματικός, δεν αλλάζουν δηλαδή πράγματα στη διαδρομή του, ενώ της Χατσον περνα από διακυμανσεις. Τρες φορές, λόγω συνθηκών, θα γίνει μία άλλη. Κινηματογραφικοί ηθοποιοί , της προς Ειρηνικό μεριάς, καθώς  και τηλεοπτικοί της ίδια περιοχής κι αντίληψης, θα την εγκρίνουν.

Μένει η λόγω Λάνθιμου «δικιά μας» ΕΜΑ ΣΤΟΟΥΝ στο «Βουγονία». Η οποία εδώ προτάθηκε αυτή κι όχι ο Λάνθιμος στη Σκηνοθεσία, διότι, αυτό που διακρίνεται είναι πως  τρεις συνεργάτες είχαν δουλέψει τη σκηνοθεσία του Λάνθιμου περισσότερο από όσο ο ίδιος. Το σεναριο ήταν γραμμένο για να σκηνοθετηθεί από Λάνθιμο, η μουσική πέτυχε αυτό το παραλογο που ήθελε ο Λάνθιμος κι η Εμα Στόουν ουσιαστικα λειτουργούσεως εκπρόσωπος του Λάνθιμου στη σκηνοθεσία του, σαν να ειχε αναλάβει εκείνη να φερει εις πέρας τη λανθιμέικη αντιληψη του Σεναρίου. Ετσι τα είδαν οι Ηθοποιοί αλλά δεν ξέρουμε από ποιους κλάδους μπορει η Στόουν να περιμένει ενίσχυση.