Και ΞΑΦΝΙΚΑ, πάνω στη Σκηνή , χαμηλωμένα τα φωτα, και δυο αγαλματα, ένα αγορι κι ενα κορίτσι…ένας Κούρος και μια Κόρη....Οπου αρχίζουν σιγα σιγα να παίρνουν κίνηση.. Ηταν ο ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΣΕΙλΗΝΟΣ, και η ΕΛΕΝΗ ΠΡΟΚΟΠΙΟΥ, ζευγαρι χρευτικό τοτε, με πολλές συνεργασιες, σε  μια εικόνα, σε μια χορογραφια «πλαστικων» σωματων, μι αρμονία απίστευτη, δυο αγαλματα στην Ακρόπολη που ζωντάνευαν τη νυχτα κι αρχιζαν να χορεύουν. Η σχέση της με το πόδι της, ο συνδυασμός ποδιού και χεριων, πάνω ως το αφτι το πόδι, συγχρόνως κυρτοι οι καρποί στις παλαμες να συνθετουν χορευτική κινηση-της το απαθανατισε στα σινεμα ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΔΑΛΙΑΝΙΔΗΣ στο «ΡΑΝΤΕΒΟΥ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ¨, στη σκηνη που πάνε για μπάνιο στο Λαγονήσι και κανουν χιρευτικό , μια μια οι κοπέλες, κατεβαίνοντας από το αυτοκίνητο..

Ηταν μοναδική εμπειρία να τη βλέπεςι να χορεύει. Και δεν περιοριζοταν εκεί. Λόγω επιθεωρησης και σχεσης προσωπικής που κρατησε χρονια με τον ΓΙΩΡΓΟ ΠΑΝΤΖΑ, μπήκε και στα νουμερα, μπήκαι και στην πρόζα μήκε και στο σινεμα. Ω; όμορφη χορεύτρια, και με εκείνα τα ..."ευρασιάτικα" ματάκια, στη συνέχεια πήγε να κανει κατι σαν εφεδρική «Μαρθα Καραγιάννη» , να μεταβληθει και σε κωμικός, καθως εδειχνε τα προσοντα προς αυτή την κατελυυνση , αλλά και σε δραματική δοκιμή, επίσης όπως η Μαρθα, στου Τασιου το "Παρανομοι πόθοι" και σε κανα δυο ακόμα  εκτος Φίνου...Διότι και το κορμί κάπου βαραινε, καπου κι η ιδια κουραζόταν.Δαλιανίδης ο Μέγας. Αν και προηγηθηκαν οι ταινίες στου Λαζαρίδη, με συνδρομή Σειληνου και στηριξη Πάντζα που την επεβαλαν, πριν την παραλαβει έτοιμη ο Φίνος. ΚΙ αναφερομαι στο «Ο Εμίρης και ο κακομορης» ως εξωτεική «Γκιουλιναρ» και στο «Κι οι 14 ηταν υπεροχοι» , που κάνει ό,τι καλυτερο εχει κανει στο ψυχαγωγικό σινεμα, τη «Λιλή με τα χαστουια»-τρελα και σουρεαλα του Βαγγελη Σειληνου. Και προλαβαίνει κι ο ολοκληρωνει το κωμικό τςη στο Φίνο με το «Κοροϊδακι της πριγκιπέσσας» και μετα το σινεμα κονιορτοποιείται και τοτε η Ελένη Προοπίου κάπου αποτραβιεαι, πάει να ζησει και να απολαυσει ακόμα και να απολαυσει και το φαγητό, σαν ανθρωπος…Ναι, αυτά ηταν τα προσωπικά της. Τα άλλα όμως ηταν εκείνα που αφορούσαν εμάς.  Κι όλα οσα είχε κανει, είχαν αφησει αποθήκε , Ειτε σωσμένα σο σινεμά, είτε ως ζωντανες αναμνησεις ενός καιρού. Όταν εκανε ο Νίκος Ναικολαίδης «Τα κουρελια τραγουδανε ακόμα»  είχαν ερθει ένα βραδυ στο σπίτι  μου μαζί με τη Μαρι Λουίζ κι ηταν και κατι φιλοι φιλοι οικογενειακεί  συνομιληκοι των γονιών μου, ,ο ΝΙΚΟΣ ΦΑΜΠΙΟΣ κι η ΚΡΙΝΙΩ ΚΩΝΣΤΑΝΤΕΛΟΥ, ηθοποιοί-παιδια του τέλους  50 αρχές 60 και με το Νίκο το Νικολαϊδη θυμήθηκαν εκείνα τα παλιά κι έκαναν πλήρη αξονικη τομογραφια του αθηναϊκου ροκ ν ρολ.  Τωρα, όλοι αυτοί  οι φίλοι μου εχουν αποκοιμηθεί, όπως έλεγε κι ο Χατζιδάκις στην "Οδο ονείρων"..... Και τοτε , που λετε,  έμαθα αυτή την πλευρα της ΕΛΕΝΗΣ ΠΡΟΚΟΠΙΟΥ, όλοι αυτοί ήταν του green park, ο Νικολαϊδης χόρευε και καταπληκτικό ροκ’ν’ρολ κι η συζητηση κάια στιγμή στραφηκε όλη στην απουσα-δε την γνωριζα προσωπικα-για τι τι γινόταν, όταν ανέβαινε στην «πίστα» έτσι από μονη της, ως θαμωνας, η ΕΛΕΝΗ ΠΡΟΚΟΠΙΟΥ και χορυε ροκ ‘ν ρολ..Επαναλαμβανω, όχι ως προγραμμα αλλά ως θαμωνας

Με αυτο το άγνωστο σε πολλούς  ενσταντανε ήθελανα την αποχιαρετήσω και να της πω πόσο πολύ μου αρεσε!!!!!!