Και ηθοποιός και τραγουδιστής και κονφερασιέ και νουμερίστας, διασκεδαστής όσο κανένας, όλα αυτά μαζί, τίποτε μόνο του διότι όλα αυτά ήταν τα συστατικά του ΓΙΩΡΓΟΥ ΜΑΡΙΝΟΥ.
Η ΟΔΟΟΣ ΟΝΕΙΡΩΝ ήταν η καρμική του επαφή, συμβολικά ως τίτλος, περιεκτικά ως εξέλιξη.
Ένα παιδί που ξεκινά να γίνει ηθοποιός και ψάχνεται. Μόνο που πολύ γρήγορα πέφτει στον καρμικό δρόμο:»ΟΔΟΣ ΟΝΕΙΡΩΝ». Καλοκαιρι 1962 στο θεατρο «ΜΕΤΡΟΠΟΛΙΤΑΝ». Μια παράσταση μύθος και δυο άνθρωποι που θα γίνουν τα πρότυπα του, οι μύθοι του, οι θεοί του. Ο ΜΑΝΟΣ ΧΑΤΖΙΔΑΚΙΣ κι ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΧΟΡΝ. Θα τους εγκολπωθεί δια βίου. Διότι στην παράσταση εκείνη ο Χατζιδακις θα του δωσει να πει το τραγούδι του τίτλου, εντός κι εκτος παράστασης, κι εκεί σιγα σιγα θα αρχισει να διαμορφωνεται ο εαυτός του. Προς τα που τον πάει ο δρόμος που διάλεξε;
Είναι μια θεωρία που μου είχε αναπτύξει η Αλίκη, «μακαρι αυτό που θα ξεκλειδώσει έναν ηθοποιό να έρθει νωρίς, για να εχει χρόνο να το δουλέψει, να το απολαύσει , να το χαρεί και το σπουδαιοτερο να βρει τον καλλιτεχνικό εαυτο του». Στο Μαρίνο αυτό ονομαζεται «Οδος ονείρων» κι εκείνα τα δυο ιερα ονόματα. Θα περάσει κι από τη Λαμπέτη να κανει μια σκηνή μαζί της στο «Λεωφορείο πόθος» κι αυτό θα εμπλουτισει κι άλλο την ιδιαιτερη καλλιτεχ νική προσωπικότητα του, καθως αυτή διαμορφώνεται, θα περασει κι από την Αννα Συνοδινού για να κάνει, με σκηνοθέτη τον Αλέξη Σολομό (τον άλλο μεντορα της «οδου ονείρων») το «Πολεμος και Ειρήνη» στη διασκευή του Πισκατορ, αυτό θα είναι η θεατρική ενστάλλαξη του να μη ξεχασει ποιος είναι κι από ξεκινησε να πάει στο «κάπου» του, και θα έρθει η Πλάκα, διότι το τραγούδι του Χατζιδακι η παρλατα που δανείζεται από τον Χόρν, προχωρουν ακάθεκτα στη διαμόρφωση.
Δεν είναι όμως μόνο τραγουδιστής, κι ας εντασσεται στο Νέο Κύμα..Δουλευει μια μια κι όλες μαζί τις επιρροές του κι έρχεται πολύ νωρις στα χρόνια του ’70 η «ΜΕΔΟΥΣΑ»
Κι εκεί γράφεται ΙΣΤΟΡΙΑ, κι εκεί γεννιέται ο διαμορφωμένος πλέον ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΑΡΙΝΟΣ, εκεί στήνεται ένα πρόγραμμα κι ένα κομμάτι πολιτισμού και διασκέδασης , και συγχρόνως ένα ΣΧΟΛΕΙΟ. Το οποίο αναδεικνύει ΕΡΜΗΝΕΥΤΡΙΕΣ. Είτε φτασμένες, που ο Μαρινος τις βοηθά να δουν και μια άλλη διάσταση, είτε νεόκοπες που τις εκτινάσσει. Θα αναφέρω ονόματα, συγγνωμη αν μου διαφυγει καμιά, αλλά κι αν μου διαφυγει και μου την υπενθυμίσσεται, εγω θα την προσθετω, στην «αναθεωρημένη». ΚΑΤΙΑΝΑ ΜΠΑΛΑΝΙΚΑ, θα κάνουν μαζί το «Δεσποινακι» του Χατζιδάκι και του Γκάτσου που ειχαν πει δισκογραφικά ο Μιθικωτσης με την Αλίκη και θα γίνει πανικός. Η Μπαλανίκα καθιερώνεται. ΜΑΡΙΝΑ. Μετα την αποχώρηση της Μπαλανίκα. Μια άλλη «Μαρίνα» από εκείνη την ποπ τραγουδιστρια που ξέραμε. Και μετα. Ανακατεμένος ο ερχόμενος. Τι να θυμηθώ; Την ΤΑΝΙΑ ΤΣΑΝΑΚΛΙΔΟΥ από του «Nine» τη Σεραφίνα,, την ΧΡΙΣΤΙΑΝΑ «Φωτα κι άλλα φωτα», την ΑΛΚΗΣΤΙ ΠΡΩΤΟΨΑΛΤΗ, , τα κορίτσια μας τα διαρκή ΠΟΛΙΝΑ, ΣΟΦΗ ΖΑΝΙΝΟΥ, ΝΤΑΙΖΗ ΣΕΜΠΕΚΟΠΟΥΛΟΥ… Κάποια στιγμή και την ΣΟΦΙΑ ΧΡΗΣΟΥ που της είχε δωσει ένα υπεροχο τραγουδι και ψαχνω να το βρω αλλά δεν το βρίσκω «ελα μωρό μου να μπουμε στο τραινάκι/να σ’αγαπήσω λιγάκι».. Τελευταια θυμάμαι την ΒΙΒΗ ΚΙΤΣΟΥ. Ισως ήταν κι ο τελευταίος χρόνο της «Μεδουσας». Μια φορά του το είπα και ξεράθηκε στα γέλια. «Εχεις συνειδητοποιήσει ότι εχεις γίνει ο Μουσούρης της νύχτας; Συνεχως επιβάλλεις πρωταγωνίστριες».
Ειχα κάνει πολύ παρέα με το Γιώργο. Ατελειωτα ξενύχτια, καταπληκτικα δείπνα στο σπίτι στο Νέο Βουτζα, τι Ιάσονας, τι Πυριόχος, τι Παυριανός, τι Αλίκη, τι Νόνικα, τι Βλασης, τι Σταμάτης, τι Λίνα, τι Βουτσινάς και κάποιες φίλες του προσωπικές, η Κατερίνα Βασιλάκου συμμαθητρια του από τη Σχολή που την είχε υπό την προστασία του, η Μαργαρίτα Παπαγεωργίου… γελια…, μια, δεν θαπω όνομα που της είπε- κι όποτε το θυμάμαι γελάω (όχι, δεν είναι ηΑλίκη, μην πάει στραβά ο νους)- «μωρή, αν δεν κάνεις τη γουρουνιά δεν μπορείς» χαχαχα, αχ ρε Γιωργο, ευφυέστατες καταστάσεις, κι αυτό μεχρι πρωίας.. Διότι ο Γιώργος, αν δεν λαλλούσαν τα κοκόρια και δεν έβγαινε το φως του Αυγερινού δεν αποφασιζε να παει για ύπνο. Με ολη αυτη την υπερενταση του προγραμματος.
Οσο για εκείνη την ετήσια επωδό-ατραξιον για την ηλικία της Αλίκης, τι γέλιο. Γελαγε κι η ίδια. Κορόιδο ήταν; Τη διαφημιζε
Δεν θα πω για αυτά που τον πικραναν . Δεν το αξίζουν εκείνοι που τα προκάλεσαν.
Θα κλείσω με κάτι προσωπικά, όταν πρωτοβγήκα και θέλησε να με γνωρίσει και γεννήθηκε μία φιλία, και κυριως μια εκτίηση, το επαναλαμβάνω. «Ξέρεις τι είναι αυτό που μου κάνει πάνω σου εντύπωση; Ότι εχεις την εξυπναδα να ακους. Το είχα κι εγώ, ξέρεις».