Κι επειδή στο μελλον τα έργα παίζονται, μεταδίδονται και παρακολουθούνται ανάκατα, κι όχι με τη σειρά που παρήχθησαν, το συγκεκριμένο στοιχείο του Αντωνόπουλου καταγράφεται κι αποδεικνύεται ως έμφυτο. Από τον «Εγωισμό» που σηματοδοτεί την πρωτη κινηματογραφική εμφανιση όπου παίζει το μεγαλύτερο αδερφό του Βαγγέλη Βουλγαρίδη, ως την εποχή που έχει επιβληθεί ως πρωταγωνιστής, είτε ως κοσμοπολίτης στις «καμπάνες» στο Λαγονήσι, ναι στην «Αναζήτηση» είτε ως σαλταδόρος της γερμανικής κατοχής στο «Οι γενναιοι πεθαίνουν δυο φορές», αυτό που αποπνέει σε όλα είναι το «κύριος».
Αυτό το «κύριος» ήταν προφανως ένα έμφυτο στοιχείο διότι έτσι αντιμετωπιζόταν και στα παρασκήνια, διακριτικός, ήσυχος αλλά και παρών, κύριος αλλά με εκτοπισμα και ολοφάνερη παρουσία, το στοιχείο αυτό το έβαζε και στους ρόλους. Ακομα κι όταν έπαιζε τον σωματεμπορα Αριελ στο «Κατηγορώ τους ανθρωπους». Σε ολους τους ρόλους, έδινε αυτό το στοιχείο, χωρις να τους προδίδει. Σε κάποιες περιπτωσεις τους έκανε ακόμα και πιο μυστηριώδεις , και πιο αινιγματικούς. Ενας τόσο Κύριος!!!!!! Προφανώς κι αυτό το στοιχείο πάνω του ήταν που έλκυε παραγωγους, σκηνοθετες και θιασαρχες και δασκάλους και του πρόσφεραν ρόλους. Ηξεραν ότι για ρολους με τέτοιο στοιχείο υπάρχει ο Αντωνόπουλος ή ότι αν έπαιρναν τον Αντωνόπουλο θα πρόσφερε στο ρόλο ΚΙ ΑΥΤΟ το στοιχείο
Από ένα σημείο κι υστερα, μη νομίζετε ότι κάθονταν και τα ανέλυαν. Δεν γινονταν έτσι ακριβως οι δουλειές. Εγω τα κανω αυτά, με την ιδιότητα του κριτικού που του αρεσει να αναλύει τα έτοιμα. Οι αρμόδιοι ειχαν δει τον Αντωνόπουλο ως ένα ηθοποιό που μπορεί να αποβεί ΧΡΗΣΙΜΟΣ.
Από τη μαθητεία του και τη θητεία του στο « Θέατρο Τέχνης» πήρε τις βάσεις μιας πνευματικής καλλιέργειας που δεν την άφησε να φύγει. Η καλλιέργεια του έδινε κατι ξεχωριστό όταν τον καλούσαν στον κινηματογράφο. Η καλλιέργεια με την παρουσία τον καθιστούσαν αξιοπροσεκτο, και το κυριοτερο, ΔΟΚΙΜΑΖΟΤΑΝ. Σε είδη! Πριν επιβληθει ως πρωταγωνιστής. Επαιξε με όλους τους πρωταγωνιστες και τις πρωταγωνίστρες, συντονιζόταν μαζί τους , «άκουγε» τις φωνές τους, και εξελίχθηκε σε έναν από αυτούς, αναμεσα τους. Μπορεις να διακρίνεις και μια συναισθηση κωμικότητας, στα ξεκινήματα του ακομα, στο ρολάκι στο «Δεσποινίς διευθυντής», στο πως του την έδινε στα νεύρα ο χαρακτήρας του Δημήτρη Νικολαϊδη. Αυτό δεν το αφησε ανεκμετάλλευτο. Δεν το άφησε αλλά και δεν του το άφησαν. Ο Κωστας Μουσούρης που επέβαλε ή καθιέρωνε πρωταγωνίστριες, το έκανε και σε άντρα στην περίπωση Αντωνόπουλου. Τον έκανε πρωταγωνιστη στο θεατρο του, πλαισιωμένο από ένα λαμπρο θιασο, κρατώντας ο Μουσούρης ένα ρολάκι για τον εαυτό του και δίνοντας στον Αντωνόπουλο ένα έργο που ήταν επιτυχία του ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΑΠΠΑ. Θέλετε κι άλλα; Τι είχε δει ο Μουσουρης πανω στον Αγγελο με το ματι το πεπειραμένο; Το έργο ήταν εκπληκτικό, μια κωμωδία με περιεχομενο, το «Τοβαριτς» του Ζακ Ντεβάλ κι ο Αντωνόπουλος έπαιζε ένα Πρίγκηπα της τσαρικής Ρωσίας, εμιγκρε στο Παρίσι, που με τη γυναίκα του Μεγαλη Δουκισα (την έπαιζε η Ρουσέα- με τον Παππα η Κατερίνα) κι ο Μουσούρη επιβάλει αυτή τη φορά άντρα πρωταγωνιστή. Πρωταγωνιστική παρουσία εκτοπίσματος, εξαιρετικός αποδεικνύεται στην κωμωδία , διακριτικότατα μεταβαλλόμενος σε δραματικό όταν το όρισε η συνέχεια..
Κι εκείνη τη Χρονιά, μαζί με την πρωταγωνιστική καθιέρωση στο θεατρο, του έρχεται και συμπρωταγωνιστικό με την Καρεζη ως ο έτερος διπλα στον Καζάκο με το «Μια γυναίκα στην Αντασταση» (ειχε προηγηθεί η συναντηση των τριων στο θεατρο, στο θριαμβο του «Θεοδωρα η Μεγαλη» όπου έπαιζε Βελισσαριο), του έρχεται συμπρωταγωνιστιλίκι πλάι στην Αλίκη, στο ρομαντικο «Σ’ αγαπω» κι αυτοματως γίνεται επισημα δεκτός ως ιδανικός συμπρωταγνιστής της μετα τον Παπαμιχαηλ (χωρις να ξεχναμε τον Αλεξανδρακη), όπου ανταποκρίνεται στις ρομαντικές αποχρώσεις αλλά βαζει και κάποιε ς κωμικές νότες στο πως αναφωνούσε «Θεέ και Κύριε»…. Και την ιδια χρονια σκάει μύτη στην TV, "« Αγνωστος Πόλεμος». Οποιος δεν το εζησε, τι να καταλάβει. Να αναβάλλονται «Χαιρετισμοί» σε κάποιες εκκλησίες διότι άδειασαν από πιστους που αποδείχτηκαν πιο πιστοί στο σηριαλ;
Ο Αντωνόπουλος μπαίνει στα σπίτια ως Συνταγματάρχης Βαρτάνης. Α, ρε Φωσκολε πως ήξερες να γραφεις ρολους και να καθιερωνονται άξιοι ηθοποιοί. Εν τω μεταξυ το καλοκαίρι έχει κάνει μια επανφορά στον Κουν μαζί με τη Λαδικου και το Λαζάνη και παίζουν «¨Το παιχνίδι των ρόλων « του Πιραντέλο» Πριν παραδοθεί στα χαρακωματα του «αγνωστου πολεμου» κι αφου καταφερει και βγει αλώβητος από αυτό τον τριετή; …πόλεμο, να αφήσει το αποτύπωμα της επιτυχίας αλλά να πετάξει κι από πάνω το «Βαρτάνης» το όνομα του χαρακτηρα που πήγαιναν να του το κολλήσουν για δικό του.
Επειδή τον παρακολουθησα στενά, θεωρω ότι αυτό όλο το κατάφερε, χαρη στα είδη. Επιμενω στα είδη. Τα είδη δίνουν στον ηθοποιό τη δυνατότητα να δοκιμάζεται, να μαθαίνει πως να σοβαρευει το παιξιμο του από το δράμα, και πως να το αλαφραίνει από τις κωμωδιες. Και μεσα από κει να μαθαίνει την τακτική της αφαιρεσης ώστε να κρατα την ουσία. Να αποφευγει την υπερβολή είτε στη μία κατάσταση είτε στην άλλη. Η λιτότητα ήταν χαρακτηριστική στον Αντωνόπουλο. Και πέτυχε μέσα από όλα αυτά και μαθαίνοντας και απλώνοντας τη γκάμα του, να στερεώσει την έτσι κι αλλιώς επίβεβλημένη κι επιβλητική παρουσια του, να λογαριαζεται ως καλός ηθοποιός, ως σοβαρος ηθοποιός, να αέρσει και στο γυναικείο κοινό ως εραστης, ως κύριος. Αρεσε πολύ στις γυναίκες.
Όχι , δεν ξεχασα τον απατημένο σύζυγο, στο δευτερο τηλεοπτικό θρίαμβο του μετα τον «αγνωστο πόλεμο» στο «Οι Πανθέοι». Με υπογραφή Βασίλη Γεωργιάδη που τυς συνεδεες στα αρχικά και «Το χώμα βαφτηκε κοκκινο» (κι εδώ Φώσκολος) μαθως και στο άλλο ουεστερν που θα εμφανιστεί, στο «Οι σφαίρες δεν γυρίζουν πίσω»- τα είδη που λέγαμε) Και καταφερνε κι έβαζε το ερωτημα, λόγω εκτοπίσματος αν έκανε καλά η Μάρμω-Κάτια Δανδουλάκη,να αφήνει ένα αντρα σαν τον Αντωνόπουλο για χαρη ενός εραστη.
Το θεμα είναι ότι όλα αυτά τα έκανε πολύ διακριτικά. Και καθολου επιτηδευμένα. Δεν το πρόταξε ο ίδιος το στοιχείο της γοητείας. Ο,τι δουλευε, δουλευε από μόνο του. Η κατακτηση της Τέχνης του ,είχε γίνει μεγαλύτερο στοιχείο γοητείας με τα χρόνια από όλα τα υπόλοιπα. Θυμάμαι όταν έπαιζαν με τον Φέρτη την «Προσωπική συμφωνια» (Taking sides) του Ρόλαντ Χάργουντ , συγγραφεα του «Αμπιγιέρ» όταν επέστρεψαν αμφοτεροι στις ριζες τους, στο Υπόγειο του Κουν. Τι ωριμότητα κατεθετε. Κατέθεταν. Κι ο ένας κι ο άλλος. Κι όταν μετα έκανε την αποθεωση με την οποί έκλεισει την καριερα του αλλά για να την κλεισει πέρασαν χρόνια, μια και το έργο επαναλαμβανόταν κάθε τοσο, ο μονόλογος «Ο Μαρξ στο Σοχο» του Αμερικανού Χαουαρντ Ζιντ, εκεί ήταν ένας μεγαλος ηθοποιός που κουβαλούσε πάνω διαδρομή κι ερχόταν κάθε βραδυ να την καταθεσει και πανω τους είχαν γράψει με σοφία όλοι οι ρόλοι, όλη η πορεία, όλα αυτά που είχαν γίνει ένα και το κοινό του καταχειροκροτούσε την αναγνώριση.