Αν τη δεις ως ταινία, καθοδόν θα συνειδητοποιήσεις ότι κουράζεσαι με την αυτοαναφορικότητα. Σε ένα σημείο , μετά τη μεση , και πριν το φινάλε, συνειδητοποιείς ότι αυτό με το οποίο καταγίνεται , σε κουράζει ως επαναλαμβανόμενο κι ως να μη βρίσκεις τη σημασία και το σκοπό. Συγχρόνως, σε οδηγεί σε ένα ξεδιάλυμα όρων και καταστάσεων, πάνω στο τι σημαίνει «θέμα» και τι σημαίνει «υπόθεση».
Εργοκεντρικά μιλώντας, η συγκεκριμένη ταινία του Πέδρο Αλμοδόβαρ, δείχνει να μην εχει κεντράρει σε θέμα, εννοώ στο ποιο ακριβώς είναι το θέμα κι αυτό αποπροσανατολίζει. Από την άλλη , έχει υπόθεση που σε κάνει να το παρακολουθείς κανονικά και με ενδιαφέρον, απλώς, μέσα από αυτή την υπόθεση με τις περιπλοκές και τα αρκετα πρόσωπα, δεν κατέληξες στο ποιο ήταν το θεμα.
Υπάρχει μια σεναριογράφος με την περίπλοκη ζωή της, που δεν τα εχει καταφέρει, με κρίσεις πανικού, που ζει με ένα νεοτερο της, ο οποίος είναι κι ωραίο παιδί κι είναι πυροσβέστης και τα Σάββατα κάνει στριπτήζ σε κλαμπ -Αλμοδόβαρ σύλληψη 100 ο/0.
Κι αυτοί είναι ήρωες σεναρίου εντός ταινιας . Και τους βλέπουμε κανονικά σαν να είναι αυτοί η ταινία. Υπάρχει όμως κι ο συγγραφέας του σεναρίου. Εδώ οι ποιητοκεντρικοί θα αρχίσουν να αναζητούν προσωπικά τον Αλμοδόβαρ και να γίνονται συμμέτοχοι, συνένοχοι, αν όχι απολυτα υπευθυνοι για τα περί αυτοαναφορικότητας. Διότι κανείς εξ αυτών δεν ήταν διπλα στον Αλμδόβαρ όταν έγραφε το σεναριο, ούτε ήταν μέσα στο μυαλό του και στις σκέψεις του για να ξέρουν ότι μιλά για τον ίδιο κι όχι ότι ως σεναριογράφος εμπνεύστηκε κι επεξεργαστηκε ένα χαρακτήρα. Απλά, θεωρουν , επειδή τα βλέπουν με βάση τον ποιητή κι όχι με βαση το έργο, ότι μιλά για τον εαυτο του. Ότι είναι σε αδιεξοδο καθως μεγαλώνει, κλπ κλπ, αντι να σταθουν στην υπόθεση και τι αναζητεί μέσα από αυτήν ως σεναριογραφος της. Όχι ως υποκειμενο της . Οπου ο συγγραφεας του σεναρίου, στην υπόθεση τωρα ερχομαστε, ζει παραλληλα με την αποτυχημενη σεναριογραφο και το τεκνό της, τα δικά του αδιέξοδα, καθως τη συνθέτει.. Τη σχέση του με μια πολυτιμη συνεργατιδα πολλών ετών και με τον αντρα που τον εχει να τον περιποιείται, κατι αναμεσα εραστη, γραμματεα, σύντροφο αλλά και θεραπευτή..
Η ιστορία του σεναριου και η ιστορία του σεναριογραφου καποια στιγμή θα συγκρουστούν..Και κυριολεκτικά και μεταφορικά.
Κι ο θεατής αν δεν χάσει τη μπάλα αναμεσα στις δυο ιστορίες, σίγουρα θα κουραστεί από το μπερδεμα. Κι εκεί θα διαπιστωσει μια έλλειψη ουσίας, κάτι αξεκαθαριστο στα περί θεματος. Ότι σε αυτή την ταινία ο Αλμοδόβαρ δεν ξεκαθαρισε ποιο ακριβως είναι το θέμα, έμεινε στα καλά υλικά του.
Κι ερχομαστε στα υλικά του θέματος, τα οποία είναι υλικά καλής αγοράς αλλά τους λείπει εκείνο το στοιχείο που θα κανει το φαγητό νόστιμο. Κι αυτό είναι το θέμα.
Συγχρ/ονως, όμως, κι εδώ περνάμε στα ποιητοκεντρικά, στο ποιος είναι ο ποιητής, θα δουμε ή θα νιωσουμε, αναλογα που είμαστε τοποθετημένοι, στο πως βλέπουν την ταινία οι θαυμστες του αλμοδοβαρικού έργου, και πως το βλέπουν οι θεατές πού κοιτούν έργο, ανεξαρτήτως δημιουργού.
Εδώ κερδισμένοι θα βγουν οι ποιητοκεντρικοί. Αυτοί που αγαπουν τον Αλμοδόβαρ, από αγαπη κατανοούν τα παντα και συγχωρουν τα πάντα και κυρίως μπορούν και βλέπουν κάτι που επισήμως υπάρχει, κι αυτό το «κάτι» είναι καθαρως ΕΡΓΟΚΕΝΤΡΙΚΟ. Κι η ειρωνεία είναι πως αυτοί που δεν θα μπορεσουν να το δουν είναι οι Εργοκεντρικιί. Ποιο είναι αυτό; Ότι ο Πέδρο Αλμοδόβαρ ξέρει να φτιάχνει ταινίες. Να τις κάνει ελκυστικές, γοητευτικές, να διαλεγει ηθοποιούς που στις ταινίες του δίνουν τον καλύτερο τους εαυτο διότι εχει να κάνει με το κλίμα στο οποιο τους βάζει εκείνος, με το κλίμα που φτιάχνει εκείνος. Είναι εκείνο που παραδέχονταν οι θαυμαστές του Καρολου Κουν και δεν το έβλεπαν οι απέξω.. ότι μπορεί και κάνει παραστάσεις ατμόσφαιρας ακόμα και με μετριους ηθοποιούς. Όταν του ταιριαζε το κλίμα. Ο Αλμοδόβαρ επειδή γραφει ο ίδιος τα σεναρια και δεν διαλεγει έργο από το δεδομενο ρεπερτόριο, φτιάχνει ο ίδιος το κλίμα, δεν περιμένει να του το έχει ταιριάξει κάποιος εξωθεν συγγραφέας.
ΚΙ επειδή είναι έξυπνος, και ξέρει όπως ειπα, να φτιάχνει ταινίες, έχει βάλει τον ίδιο τον ήρωα, τον συγγραφεα του σεναρίου να αντιμετωπίζει ακριβως το πρόβλημα της ταινιας στη δική του ταινία. Να μη βρίσκει επικέντρωση στο θεμα του. Αυτό λειτουργεί εν πρώτοις ως άλλοθι. Όμως, και το ίδιο το άλλοθι ελεγχεται. Διότι υπαρχει ένα νόμος, που δεν επιτρεπει τα αδιεξοδα των χαρακτηρων να γινονται και αδιεξοδα των ταινιών τους.
Όμως… ΚΙ άλλο «όμως».. Όμως ο Αλμοδόβαρ, με τον τροπο που ξέρει να φτιάχνει τις ταινίες, τις ελκυστικες, γοητευτικές, μελοδραματικές, χιουμοριστικές, ανατρεπτικές, ξέρει να χαϊδευει και την ψυχούλα του θεατή. Κι αυτό είναι δεδομένο. Και στο τέλος είναι αυτό που κερδίζει Όπως λχ με χρησιμοποίηση για πολλοστή φορά της πεθαμένης πιά μουσας του, ΤΣΑΒΕΛΑ ΒΑΡΓΚΑΣ, της Μεξικάνας τραγουδίστριας , με τη χρηση του « Llorona». Το οποίο τραγουδι μιλά για νεκρά παιδά, και χωρις να το δηλώνει, ο Αλμδόβαρ το συνδεει με την ταινία ως εργαλείο για κλίμα..Οχι ως περιεχομενο, εδώ δεν εχει Μεξικάνες Μήδειες σαν του τραγουδιου…Είναι όμως κλίμα. Όπως κλίμα είναι και το σπασιμο του δραματος με την εκπληκτική σκηνή του ανδρικου στριπτηζ, όπως βέβαια απόλυτο κλίμα μπορει και του φτιάχνει για άλλη μια φορά ο ΑΛΜΠΕΡΤΟ ΙΝΓΚΛΕΣΙΑΣ, ο οποίος έχει πιάσει το μουσικό παλμό των ταινιών του Αλμοδόβαρ. Και σου αφήνει μια αίσθηση θριλερ στους τιτλους φινάλε, με τόσα κρυμμένα μυστικά, αλήθειες και ψέμματα, ζωής και μυθοπλασίας.
Με αυτά είναι που κερδίζει. Διότι όσο κι αν εχεις εντοπίσει ελλείψεις και σφαλματα στην ταινία, δεν μπορείς να μην παραδεχθείς ότι μια γλύκα στην άφησε, και μην πας να την αναλύσεις δια της λογικής. Εδώ ξαναγύρνα στον Εργοκεντρισμό και δεξου αυτό που σου άφησε ως αίσθηση.
Διότι τελικό ζητούμενο στα έργα είναι αν λειτουργούν ή όχι!