Αν θελήσουμε να ξεκινήσουμε από την καθαρόαιμη παιδική ψυχαγωγία, θα πάμε στο «ELIO» το οποίο προέρχεται από το βασίλειο της PIXAR. Ενας φαντασιόπληκτος πιτσιρικάς, που βλέπει παντού εξωγήινους διακτινίζεται στο διάστημα, μπλέκει με τους εκεί πολιτισμούς οι οποίοι τον νομίζουν για πρέσβη εκ της Γης.. Και γίνεται λίγο….. «ξυπόλητος πριγκηψ». Ισορροπία κωμικών στοιχείων και φαντασίας που δείχνει λίγο και κάπου στο βάθος και «τα μυαλά που κουβαλας»

Η «ΖΩΟΠΟΛΗ 2» είναι ακόμα πιο καθαρόαιμη παιδική ψυχαγωγία κι έχει και το  Oscar στο ενεργητικό της, στο πρωτο φιλμ, το 2017. Είναι αμεση συνεχεια εκείνου, όπου τωρα το ζητούμενο είναι η αφιξη ενός  τερατωδους ερπετού, όπου και πάλι οι δυο ντετεκτιβ, ο Αλεπούδος κι η Κουνέλα, θα ερευνησουν για να λύσουν όπως ειχαν κάνει στο πρωτο φιλμ με τις εξαφανίσεις θηλαστικών. Τωρα τους πλέκει και σαν ζευγαρι, τους βαζει ανταγωνισμούς… Παίζει να θεωρηθεί από καποιους «αναμασημένο», αν δεν υπήρχαν κάποιες ενώσεις κριτικών που έδειξαν να το προτιμούν από όλα τα υπόλοιπα και πάνω από όλους τα BAFTA, που αυτό «έχρισαν» για τη νίκη.

Στο «Elio» αντιπαρατίθεται, ως καλλιτεχνικό πλέον, το γαλλικό “ARCO”, που εχει πάρει και το βραβείο της Ευρωπαϊκης Ακαδημίας. Μόνο που το «Arco» παίζει επί του καλλιτεχνικού και με ψυχαγωγική διάθεση, καλλιτεχνικό το ορίζουν τα σχέδια που είναι στο πολύ «μίνιμαλ», Σε σχέση με το «Elio» έχει ως ήρωα επίσης ένα αγορι, που ταξιδεύει πέρα, ταξιδεύει στο χρόνο απλά εδώ τα ερωτήματα είναι περισσότερο οικολογικά και το αγορι διακατέχεται κι από ένα συναισθηματισμό, όλως διόλου αλλιώτικο από εκείνον του «Elio»

ΟΙ αντιπαραθέσεις όμως κι οι αντιπαραβολές δεν σταματούν εδώ διότι υπάρχει το «KPOP DEMON HUNTERS» κι αυτό, ως ψυχαγωγικό, με την ιδιότητα αυτή, έρχεται να σταθεί απέναντι σε όλα τα υπόλοιπα, που όλα, λίγο ως πολύ, παίζουν στο ψυχαγωγικό γήπεδο. Με λιγότερο ψυχαγωγικό  το «Arco». Τωρα έχουμε ένα μοντερνο κινούμενο σχέδο, ψυχαγωγικότατο που απευθύνεται λίγο περισσότερο σε εφηβουςκ ι όχι σε παιδακια, όπως κι οι μικροί μπορούν να το δουν και να το ευχαριστηθούν διότι παντρευει κορεατικη κουλτούρα με δραση και μουσική, βαζει την κορεάτικη ποπ στα πραγματα, ξορκίζει και κυνηγά δαιμονες, εμπλέκει κι αυτού τους είδους τα… «συμπράγκαλα» , σαν άλλο ….. “sinners”, κι αυτό έρχεται κι επιβεβαιώνεται από όλα τα Σωματεία στους απολογισμούς τους, με το οποίο δηλώνεται και μια κινηματογραφικής φύσεως οικουμενικότητα

Το πέμπτο, με τίτλο «LITTLE AMELIE» ως γαλλικό έρχεται καταρχάς να κονταροκτυπηθεί στα ίσα με το ομογάλακτο “Arco”. Θα παίξουν στα σημεία διότι εδώ το εργο εχει ως βαση ένα παραμύθι, ένα κοριτσι απο οικογένεια διπλωματών που γεννιέται στο Βέλγιο με κάτι σαν πάθηση που την κρατα ενύπνια αλλά ενας σεισμος κι η γευση της βελγικης σοκολατας την αφυπνίζουν και την βαζουν στον κόσμο των μεγαλων. Και κατά την εξελιξη θετει και ζητηματα ψυχολογική προέκτασης, που αφορούν και στα παιδιά, κι εδώ θα κριθεί απο το αν το μινιμαλ σχεδιο (όπως και του άλλου γαλλικού) εκληφθεί ως καλλιτεχνική βαση, στην αισθητική συγχρνων graphic novels απέναντι στα άλλα, τα καλοφτιαγμένα… Διότι το μινιμαλ είναι σε απολυτη εναρμονιση με αισθητική και περιεχόμενο.