Όπως επίσης, δεν βλέπω το σινεμά ούτε και το θέατρο ως υποκατάστατα των σχολείων και να αρχίσουμε να μπερδεύουμε τις έννοιες και την αποστολή του καθενός, να κρίνουμε τα κινηματογραφικά σενάρια, τις ταινίες, τα θεατρικά κείμενα , τις παραστάσεις με κριτήρια σχολείου κι εκπαίδευσης.
Ωστόσο, μια κι η είναι Μεγαλη Εβδομάδα καθως γραφω το άρθρο αυτό, κι επειδή Μεγαλη Δευτερα κατάφερα να παω να δω το συγκεκριμένο ντοκυμαντέρ, μπορώ να ζητήσω συγχωρεση μια και τα παραβιάζω και τα δυο. Και την κριτική στο είδος «Ντοκυμαντέρ» (που όμως δεν είναι κριτική, μην κοροϊδευόμαστε) , και την επίκληση του σχολείου ως φυσικού χωρου για τουτο το συγκεκριμένο δημιούργημα
Διότι το «ΜΑΟΥΤΧΑΟΥΖΕΝ» (να το γράφω με ελληνικά γράμματα?) , το ντοκυμαντερ που συνυπογράφουν ο ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΚΟΥΝΤΟΥΡΑΣ κι ο ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ ΠΑΠΑΔΑΝΙΗΛ, καταλήγει σε δημιούργημα ΠΑΙΔΕΙΑΣ και δη πολλαπλής. Από τη μια η ίδια η Ιστορία, με τα στρατόπεδα του θανατου και με τις σκέψεις στις οποίες σε βάζει κι υπάρχουν κάποια πραγματα για τα οποία δενμπαίνει άλλοθι κι η συγχώρεση καθισταται δύσκολη, εννοώ για τις θηριωδίες των Γερμανων με τη Στολή του Ναζισμού και την Ιδεολογία του Φασισμού…Κι επειδή στα σχολεία αυτά τα διδάσκονται πλημμελώς, έρχεται το ντοκυμαντέρ να κάνει μια δουλειά που θα επρεπε να είναι δεδομένη από άλλους.
Κι αυτό είναι το ένα σκέλος. Διότι το άλλο σκέλος είναι καθαρα πολιτιστικό, αφορά στο έργο «ΜΑΟΥΤΧΑΟΥΖΕΝ», στα ποιήματα που έγραψε εμπειρικά ο ΙΑΚΩΒΟΣ ΚΑΜΠΑΝΕΛΛΗΣ όταν νεαρούλης οδηγήθηκε εκεί κι εζησε από πρωτο χέρι την κόλαση, κι όταν η καλλιτεχνική του φύση ήρθε αυτά τα οποία είχε καταγράψει, να τα μεταπλάσει σε ποίηση. Και τότε να έρθει ο ΤΕΡΑΣΤΙΟΣ και να τα μελοποιήσει. Κι να κάνει τον ΑΘΑΝΑΤΟ δίσκο «ΜΑΟΥΤΧΑΟΥΖΕΝ’ Ποιος είναι ο τεράστιος; Ο ΜΙΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ λοιπόν, που με τις μουσικές εμπνεύσεις του, πέρασε αυτή τη δόνηση….
Τα παιδια που έκαναν το ντοκυμαντέρ μας ξεναγούν στο κολαστήρι, περιηγούνται στα σημεία που έγιναν όσα έγιναν, στα σημεία που αναφέρει ο Ιάκωβος Καμπανέλλης στην ποίηση του. Βλέπουμε ακριβως ποιο ήταν «το λατομείο των θρήνων», τι ακριβως ήταν το «Βίνερ Γκραμπεν το βαθυ», που είναι «η σκάλα», που «τα πολυβολεία», τι ήταν και ποιος ηταν ο «Αντώνης», την εικόνα του «βραχο στη ραχη κουβαλούν, βραχο σταυρο θανατου» και γιατι «κοκκινίζει τη σκάλα ο Εβραιος που πέφτει στο σκαλί»…όλες οι ιστορίες των τραγουδιων βγαινουν μεσα από το τοπίο, από την πέτρα, από τη σκαλα την αληθινή που καταλαβαίνεις το μέγεθος της ΑΠΑΝΘΡΩΠΙΑΣ.
Όχι, δεν έχουν άλλοθι. Καλά κανουν και ντρεπονται και να ντρεπονται μια ζωη και να κουβαλούν τις ενοχες τους
Αυτό, όμως, «το κορίτσι με τα φοβισμένα μάτια»…πως μεταβαλει η ποίηση σε έρωτα τα σημεία του πόνου και την ελπίδα του αυριο…
Οι αληθινες εικόνες από τις τελετες μνήμες, δεν σε αφηνουν ασυγκίνητο. Με ρωτησαν σε μια πρόσφατη συνέντευξη, «ποια ήταν η τελευταία φορά που έκλαψα;». Χωρίς δευτερη σλέψη απάντησα, αυτό το «Ντοκυμα τέρ»…
Με όλα οσα συμπεριλαμβάνει.
Τα παιδιά είναι αξια συγχαρτήρίων για την αξία του ΙΣΤΟΡΙΚΟΥ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΟΣ , για την αξια της καταγραφης της ΙΣΤΟΡΙΚΗΣ ΜΝΗΜΗΣ
Και κάτι ακ’ομα, που πρεπει να αποκατασταθεί από την Ημιμάθεια και την εξ αυτής «προβοκάτσια». Μιλούν επιζήσανντες, και λένε για τη μερα της Απελευθερωσης από τους Αμερικάνους.Το ίδιο με το Μαουτχαουζεν ισχυει και για το Νταχάου και για το Μπουχενβαλντ - Το Μπέλσεν το λευτέρωσαν οι Εγγλέζοι, οι Σοβιετικοί το Αουσβιτς
Όταν παίχθηκε το «Η ζωή είναι ωραία» κάποιοι εγχώριοι θέλησαν να τη βγουν του Μπενίνι ότι στο φιλμ δειχνει τον αμερικάνικο στρατό. Δεν ηξεραν τη λεπτομερεια την ιστορική που αναφέρω; Ή δεν ειχαν την καλλιτεχνική συγκροτηση να παρακολουθησουν το είδο;. Ότι ήταν μια ταινία ΦΑΝΤΑΣΙΑΣ γραμμένη σε ύφος παραμυθιού, ΚΙ ότι ΠΟΥΘΕΝΑ ΔΕΝ ΟΝΟΜΑΤΙΖΟΤΑΝ ΤΟ ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΟ, ήταν ένα ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΟ Στρατόπεδο, στο οποίο έκαναν πλάκες επιβίωσης ο μπαμπάς με το ανήλικο παιδί του για να το εμψυχώνει.
Οσο για το ποιος είναι ο Μπενίνι και του τι πρεσβεύει, αυτοί που ξέρουν , ΞΕΡΟΥΝ!!!!!!!!!!!! Και το τι βγαινει και λεει εναντιον του Πολέμου στα ιταλικά καναλια.
Αυτό το «Μάουτχαουζεν» μας γέμισε φως. Οπως καταλαβαίνετε. Είναι καλό για τα παιδιά!!!!!!!!!!!!