Η Κατρίν Ντενεβ πάντως έχει δράσει αρκετά στο είδος, Δεν θα ξεχασω , επίσης,την «Τραπεζίτισσα» (la banquière) , από τις τελευταίες μεγάλες επιτυχίες της Ρομυ Σνάιντερ, και τώρα ανάλαβε κι η ΙΖΑΜΠΕΛ ΥΠΕΡ, ως επισημοποιημένη σταρ-ηθοποιός της Γαλλίας, που οφείλει να υπογραψει κι αυτό το είδος
Βασίζεται στο σκανδαλο Μπετανκουρ, της κληρονόμου του κολοσσου L'Oréal, που βρέθηκε να χειραγωγείται από ένα εκκεντρικό φωτογράφο ο οποίος το έπαιζε σούπερ-κοσμικός και σνομπ τυπος, ομοφυλοφιλος επίσημος, με επισημο μόνιμο δεσμό με , που κατάφερε να εισχωρησει στο περιβαλλον και στα αδυτα της κληρονομου και να τη χειραγωγήσει με έναν απιστευτο τρόπο. Ξεσηκώθηκε η οικογενεια, η κορη της το πήγε και δικαστικά, διότι είδαν ότι η Μπετανκουρ τα εχανε λιγο λιγο τα λογικά της (αν και στην ταινία η Ιζαμπέλ Υπερ το απαλύνει αυτο το στοιχείο, θα μιλήσουμε παρακάτω περί αυτού), ο εκκεντρικός έβαζε χερι στην περιουσία της και τα πράγματα πήραν αλλου τυπου τροπή, όταν ένας προθυμος μπατλερ που ήθελε να προστατεψει την αφεντικίνα του βλεποντας τι ιστό της εξύφαινε ο δηθενάς, άρχισε να καταγραφει τις κλήσεις τις τηλεφωνικες. Και τοτε αποκαλύφθηκε σκάνδαλο μεγατόνων, εκανε τη Γαλλία ανω κατω , έμπλεξε και τον Νικολά Σαρκοζί…Γινόταν χαμός από διαπλοκή και παρανομία
Με άλλα λογια είναι έργο ίντριγκας, πλούτου κι απόλαυσης κινηματογραφικού σκανδάλου για ψυχαγωγικό δίωρο.
Το μεγαλο ατού είναι οι ερμηνείες.
ΚΙ έχουμε το παράδοξο κι ενδιαφέρον να θριαμβεύει ο κατεξοχην αντιπαθής χαρακτηρας, ένα ανθρωπος που σιχαίνεσαι να τον βλέπεις, με τα καμώματα και το πως ιντριγκαρει και προσβάλλει, πως να μην τον σιχαθείς, Προταθηκαν για «Σεζαρ» 4 ηθοποιοί, αυτός που κέρδισε ήταν ο ΛΟΡΑΝ ΛΑΦΙΤ, αυτός ο ελεεινός απατεώνας…Ο ηθοποιός έχει δειξει μεγαλη εσωτερική δύναμη για να παιξει το ρόλο με τετοιο τρόπο ώστε να τον κάνει αντιπαθέστατο. Εχει πεταξει πραγματα και πραγματα κι έχει καταλήξει, μεσω αυτης της αφαίρεσης, στο κουκουτσι του ρόλου, που είναι η σιχαμερη αντιπάθεια, την οποία δεν κανει συμπαθητική ούτε καν η αναλυση του χαρακτηρα κι οι επισημάνσεις για το από που είχε ξεκινησει και τι κουβαλαγε στο δισακι του. Είναι εκπληκτικος διότι είναι λιτός, διότι την αντιπαθεια δεν την προβαλει, δεν την προτεινει, δεν ξερει τι σημαίνουν μορφασμοί, κι εχει φυσικά κι αυτό το γαλλικο μέτρο, το γαλλικο ρυθμό για τον οποίο πολλές φορές έχω γράψει.
Εχει ενδιαφερον ο τρόπος με τον οποίο κάνει τη χημεία με την ΙΖΑΜΠΕΛ ΥΠΕΡ. Η οποία όμως το χάνει εδώ το «Σεζάρ», ναι, διότι με τη θαυμασια χημεία που φτιάχνουν μεταξύ τους, πατρονάρει με το ήπιο παίξιμο της τον παρτενερ της, του κεντρίζει τα αντιπαθη στοιχεία , την ωρα που αυτή είναι θυμα αλλά τόσο σνομπ και τοσο εγωιστρια και τόσο εξουσιομανής που δεν επιτρεπει στον εαυτο της να δεχθεί ότι εχει διπλα της απατεωνα. Και κρατα , σχεδόν σβησμένο τον υπαινιγμό ότι θα μπορούσε να τρέχει και κατι ερωτικό…Πολύ σβησμένο. Και πολύ διακριτικά βαζει και το θέμα της άνοιας.. Την παίζει περίπου όπως η Τζουλιαν Μουρ τη δικιά της , στις πρωτες σκηνές του “Still Alice”, που της είχε χαρίσει το Oscar, με τα πρωτα συμπτώματα ίσα- ίσα να αχνοφαίνονται. Κυριαρχεί στο παίξιμο ένας κοσμικός αέρας ζάπλουτης κληρονόμου. Ο σκηνοθέτης ΤΙΕΡΥ ΚΛΙΦΑ έχει αντιληφθεί πού βρίσκεται το ζουμι του έργου και με τους συνεργατες του στο casting, στη διανομή, δουλεύουν προς αυτη την κατευθυνση. Φερειπειν στην επιλογή του ηθοποιού που θα παίξει το ρόλο του εραστη, του Λαφιτ. Ο ΖΟΖΕΦ ΟΛΙΒΕΝ, παίζει με απολυτη ευγένεια το ρόλο, και με χάρη, δεν είναι το «τσόλι» κι αυτό κάνει ακόμα πιο αντιπαθή τον ρόλο του Λαφιτ.
Στους στηρικτικούς ρόλους, έχουμε δυο εξαίρετες επιδόσεις που εφτασαν ως την υποψηφιότητα των «Σεζάρ», την ΜΑΡΙΝΑ ΦΟΥΑ, που παίζει την κόρη, εξαιρετη επιλογη και καθοδηγηση ως κόρη κοντρα στο προτυπο της μανας, μαζεμενη σε όλη την εξέλιξη του ρόλου ώστε να δειχνει κατι παραπάνω για τη σχεση τους που δεν τη δηλώνει «ομιλητικά», το σεναριο. … Και βεβαια τον ξεχωριστό ΡΑΦΑΕΛ ΠΕΡΣΟΝΑΖ στο ρόλο του μπάτλερ που γίνεται κατασκοπος, ο οποίος εχει να το φτιάξει όλο από μόνος του διότι ο ρόλος δεν του δίνει κειμενο, του υποδεικνύει όμως πράγματα κι ο ηθοποιός επιστρατεύει εναλλαγες βλεμμάτων, μεσα από αφαιρεσεις που έχουν οδηγησει σε συμπεριφορες, ώστε χωρις να μιλά και πολύ , να μας κανει το χαρακτηρα οικείο, να υποψιαζόμαστε πως θα συμπεριφερθεί παρακάτω , και να κατανοούμε στην εξελιξη γιατι είχε ρόλο κλειδί…Και να τον συμπονούμε, πως αλλιώς αφού είναι κόντρα στο «αντιπαθεστατο»; Με αλλα λόγια, εξαιρετική χημεία ηθοποιών, αυτό το μεταξυ τους των Γαλλών, που η «Αλκης Θρυλος» μέσα από τα γραφτα της με είχε παρακινήσει όταν βρισκομαι στη Γαλλία, να πηγαίνω θεατρο, όχι για άλλο λογο μα για αυτό το περι ρυθμού των Γάλλων ηθοποιών μεταξύ τους.
Με τα κοστούμια και τη μουσική να ολοκληρώνουν τη «Σεζαρ» καριέρα της ταινίας, μόνο σε υποψηφιότητες, η νίκη ηταν αποκλειστικα του Λαφιτ, καταλήγουμε σε ένα εργο απολαυσης μεσω ίντριγκας, μας αφηνει όμως και λίγο αδιάφορους το ότι ένα τέτοιο θεμα και σκανδαλο και μεγαλομπουρζουαδικη αναιδεια, δεν ειχαν και κοινωνική αναφορά, να ενδιαφερθούμε κι εμείς παραπάνω, έμειναν στο σαλόνι». Κάτι που δεν θα συνεβαινε αν το έργο ήταν ιταλικό…