Θα κρατήσω κι εγώ από το βιβλίο τα στοιχεία εκείνα για να πω για την κινηματογραφικότητα της παρεμβασης την οποία βρήκα εξαιρετικα ενδιαφέρουσα, ως ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ, ως λύσεις.
Το βιβλίο είναι μια φανταστική ιστορία γύρω από κάποιον που θυμίζει τον Ελληνα Κροίσο Αριστοτελη Ωνάση. Δεν είναι όμως ούτε βιογραφία του Ωνάση, ούτε η ιστορία το υ με αλλαγμένα ονόματα. Ο ήρωας είναι κάποιος που θυμίζει τα πρότυπα γυρω από τον Ωνάση. Και βασικά το δικό του Μην ψάχνετε να βρείτε υπαινιγμούς κι αναφορές, ούτε για τη σύζυγο ούτε για το γιό (αυτό που θα δειτε εδώ είναι παντελώς παραλλαγμένο) ούτε βεβαια για καμια ντίβα της όπερας ούτε για χήρα Προεδρου. Μην ψάξετε δηλαδή να δειτε την ιστορία του Ωνάση.
Αυτό εχει ως αφετηρια του το βιβλίο. Στο οποίο ο συγγραφέας έγραψε ένα ψυχολογικό πορτραίτο ανθρωπου που θα ταιριαζε στον Ωνάση,
Πάμε λοιπόν στο έργο μας και βασικά στο σεναριο μας. Να ξεκινήσω από τον σκηνοθέτη , τον Ισπανό ΜΙΓΚΕΛ ΑΝΧΕΛ ΧΙΜΕΝΕΘ, τη ματιά του, τον αφηγηματικό του ρυθμό και πως έδωσε κινηματογραφικότητα στο βιβλίο , επικεντρώνοντας σε αυτό που τον εξυπηρετούσε κινηματογραφικά. Ναι, συνδυασε το ψυχολογικό πορτραίτο του σεναριακού μεγιστάνα, έκανε πιο εμφανή τα στοιχεία περι ενός άλλου τυπου Κορλεονε που απομονώνεται, και γυρω από αυτό δουλεψαν κι οι συνεργατες στο σεναριο, μεσα στους οποίους συνανταμε και δυο Ελληνες, τον ΓΙΩΡΓΟ ΚΑΡΝΑΒΑ και τον ΝΙΚΟ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟ.
Στην αφηγηση κρατούν το μυστήριο, που περιβαλει τον ηρωα, τη σχεση με την κόρη του και την αναμονή ενός σημαντικου γεγονότος, στη μέρα που διαδραματιζεται η σεναριακή μεταφορα, στο παρτυ γενεθλιων που δεν είναι του μεγιστάνα αλλά της κορης του η οποία κλεινει τα 25. Υπαρχει κι ένας γός που εχει σκοτωθεί σε δυστυχημα προ ετών… Μην ψαχνετε συνδυασμούς, δειτε τα μόνο ως αναφορας υπαινιγμών. Όπως και το άλλο με τους Ισπανούς φασίστες και με τα βασιλικά σχήματα, τι; Πότε; Ποιος; Γυρω από τον μεγστανα στηνεται ένα μυστηριο με διαφορους αινιγματικούς καλεσμένους, οι οποίοι αποκτουν σεναριακή σαφήνεια κι η διασκευη επικεντρωνεται προσεκτικα στη νυχτα του πάρτυ γενεθλιων της κορης Σοφίας. Τα προσωπα που παρελαυνουν, παιρνουν σταδιακά μέρος στην υπόθεση, όπως συμβαινει και με τους καλεσμένους στα διαφορα της Αγκαθα Κριστι, κάτι κρύβουν, κάτι φοβαται για αυτους ο μεγιστανας, κατι απεργαζεται, ίσως για άλλους, μπορει και μόνο για κάποιους και κάποια στιγμή θα φανεί ποιο είναι το θέμα το οποίο δεν φτάνει μόνο στο ότι αποκαλύπτεται, διαθετει και την ανατροπή του.
Αυτός ο τρόπος αφήγησης, κι η επικεντρωση σε συγκεκριμένο χρόνο, έτσι σε μια πολύ «αριστοτελική» θα την έλεγα ενότητα τοπου, χρονου, δρασης, οδηγεί στην κορυφωση, στην κλιμάκωση, στις μασκες που πέφτουν…σαν να ήταν αστυνομικό. Χωρις να είναι.
Η σεναριακή επικέντρωση καθ υποδειξη αφηγηματική του σκηνοθέτη δίνει χωρο για να κινηθουμε στο σκηνικό που διαδραματιζεται το πάρτυ, να γινουμε μερος του, να το δουμε να φωτιζεται και με φωτισμους ατμοσφαιρας και λιγότερο λούσου, και να ακουμπήσουμε στον ήρωα. Στον οποίο ηρωα, δηλαδή στον πρωταγωνιστή που επιλεχθηκε, οφειλει την υπαρξη της η ταινία. Δουλεψαν κι οι παραγοντες για αυτό. Ωστόσο το γεγονός είναι ένα: Ο ΓΟΥΙΛΕΜ ΝΤΑΦΟ βρέθηκε σε μια πολύ καλή ωρα κι επετρεψε στη διασκευή, όλα αυτά να τα κανει κινηματογράφο με την ερμηνεία του, αυτά που το βιβλίο αφηγείται λεπτομερειακά ως χαρακτήρα του ηρωα και γκριζες ζωνες αυτού, να τα επικοινωνησει στο κοινό ο ηθοποιός. Μια ερμηνεία που στηρίζεται στην εκφραση, προσέξτε, στην έκφραση, όχι στις «μούτες» , στους μορφασμούς δηλαδή και σε τέτοια. Η έκφραση είναι ψυχολογικου χαρακτηρα. ΚΙ ο Νταφό έχει μπει βαθια σε αυτόν τον ήρωα, τον κεντρίζει λιγο κι η αναφορα στον Κορλεονε, με την έννοια ότι του δίνει κίνητρα, τον προκαλεί και το υποδυόμενο προσωπο, παίζει με προσωπο και σώμα, με απιστευτη ενεργεια, ηλεκτρίζει και μαγνητιζει. Και χορευει ένα ζειμπέκικο που δεν είναι σαν αρσενικό, ερωτικό και λεβέντικο του Κουρκουλου , είναι μια ποιητική εκδοχή αυτού, από ένα ξένο, μια τελετουργική προέκταση, στο πως το αντιλαμβάνεται με τα χέρια. Περισσότερο ως δίνη και λιγότερο ως σεξουαλικότητα.
Εξαιρετική εντυπωση κι από την Ισπανιδα ερμηνευτρια, την ΒΙΚ ΚΑΡΜΕΝ ΣΟΝΕ, που παιιζει την κορη, τη Σοφία, κι ως παρουσια κι ως αυτοελεγχόμενη δραματικότητα..Και να αναφερθώ και στους δυο δικούς μας, τον ΧΡΗΣΤΟ ΣΤΕΡΓΙΟΓΛΟΥ που δίνει μια εξαιρετική στηρικτική ερμηνεία με διακριτικότατους χρωματισμούς στη διάρκεια εξέλιξης του ρόλου του και στον ΑΝΤΩΝΗ ΤΣΙΟΤΣΙΟΠΟΥΛΟ, που παιζει «φατσα», μόνο που σε αυτή τη «φατσα» . με αυτή τη μια έκφραση που εχει υιοθετησει ως κεντρική, πετυχαίνει και δίνει προεκτάσεις που οι σκηνές του σεναριου, στις οποίες εμφανίζεται, τις χρειαζονται.
Το εξαίρετο μοντάζ που εξασφαλίζει την απολυτη ροή , υπογράφει ο Ισπανός ΝΑΤΣΟ ΡΟΥΙΖ ΚΑΠΙΓΙΑΣ, πάντως σε μένα θύμισε κάτι από Λάμπη Χαραλαμπίδη…