Όσοι παρακολουθούν τα ακαδημαϊκά, αναλυτικά αφιερώματα του PANTIMO έχουν αντιληφθεί τι σημαίνει κινηματογραφικό τραγούδι κι ότι το τραγούδι στο σινεμά γίνεται κι εξετάζεται με κινηματογραφικούς όρους. Κι όχι δισκογραφικούς. Ετσι κι αλλιώς υπάρχουν τα αφιερώματα από το 2015 στα οποία μπορεί να ανατρέχει κάποιος και να κοιτάζει τις αναλύσεις και να εμπλουτίζει τις γνώσεις του πάνω στο σινεμά ώστε να μην επαναλαμβάνω, απλώς να υπενθυμίζω.

Προσέχουμε κι αυτό το σημείο στα πλαίσια της φετινής τάσης για ανανέωση που παρατηρείται και από πλευράς Σωματείων επιδοκιμάζεται. Ποιο είναι αυτό; Ότι το Εκ Διασκευής Σενάριο, που συνήθως είναι κυρίαρχο, φέτος δεν υποστηρίζεται από σκηνοθεσία. Κανένα από τα 5. Θα το χαρακτήριζα σχεδόν πρωτοφανές. Συνήθως , τα πρωτότυπα ήταν εκείνα που λιγόστευαν σε στήριξη.

Απένειμαν τα βραβεία τους κι οι ΕΝΔΥΜΑΤΟΛΟΓΟΙ, στη δική τους Ενωση , κι έχουμε κι εδώ  «ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΟΛΑ». Τι ΣΩΜΑΤΕΙΑΚΗ ρέντα έχει αυτή η ταινία!

Σε κάθε ανακοίνωση Σωματείου γράφω για την αμέριστη υποστήριξη του  στο «ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΟΛΑ», την ιδιόρρυθμη ταινία των ΝΤΑΝΙΕΛ ΚΟΥΑΝ και ΝΤΑΝΙΕΛ ΣΑΪΝΕΡΤ. Αυτό που έγινε με τους ΗΘΟΠΟΙΟΥΣ στα βραβεία του Σωματείου τους, τα «SAG AWΑRDS»  δεν είναι στήριξη της ταινίας αλλά του ΣΑΡΩΜΑΤΟΣ  αυτής.

Δεν έχει αφήσει Σωματείο για Σωματείο η ταινία των  ΝΤΑΝΙΕΛ ΚΟΥΑΝ και ΝΤΑΝΙΕΛ ΣΑΪΝΕΡΤ που να μην συμπαρασύρει με βράβευση υπερ της. Μετά τους Σκηνοθέτες πήρε και τους Παραγωγούς, χώρια ότι έχει πάρει και Σωματεία που ο κλάδος τους δεν την έχει υποψήφια για Οσκαρ στον τομέα του (φερειπείν τα σκηνικά είτε ως σκηνογραφική διεύθυνση είτε ως διάκοσμος- παρόλα αυτά…).

Και οι 5 φετινοί υποψήφιοι, θα μπουν στην απονομή για πρώτη φορά. Η παρατήρηση είναι καθαρά δημοσιογραφική, δεν σημαίνει κάτι άλλο,  πέραν του γεγονότος ότι η μελέτη του ρόλου  είναι που δίνει σε έναν ηθοποιό το διαβατήριο να μπει υποψήφιος για το Oscar, ανεξαρτήτως ηλικίας, προϊστορίας, καριέρας.

Την παράδοση τους βράβευσε η ΑΚΑΔΗΜΙΑ των ΓΑΛΛΩΝ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΣΤΩΝ, στα ΒΡΑΒΕΙΑ «ΣΕΖΑΡ» κι αυτή είναι το αστυνομικό είδος

Θα ξεκινήσω προσωποκεντρικά, από τον ΜΑΡΤΙΝ ΜΑΚ ΝΤΟΝΑ. Για να κάνω μια τοποθέτηση. Ο Μακ Ντόνα δεν είναι σκηνοθέτης με την παραδεδεγμένη έννοια του όρου. Είναι ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ που ΣΚΗΝΟΘΕΤΕΙ τα έργα του. Το έργο του είναι συγγραφικής ταυτότητας κι αξίας κι η σκηνοθεσία εξαρτάται από το έργο που έγραψε.

Όπως είχα γράψει στην Ανάλυση περί ΠΡΩΤΟΤΥΠΟΥ ΣΕΝΑΡΙΟΥ, φέτος έχουμε την ιδιαιτερότητα να είναι ταυτόσημες οι δυο πεντάδες: Σεναρίου Πρωτοτύπου και Σκηνοθεσίας. Και δεν ταυτίζονται μόνο στους τίτλους ταινιών αλλά και στα πρόσωπα. Οι ίδιοι άνθρωποι διεκδικούν και στις 2 κατηγορίες. Και το ερώτημα είναι το εξής; Οι Σκηνοθέτες έγραψαν τα σενάρια τους ή οι σεναριογράφοι σκηνοθέτησαν τα έργα τους; Το ερώτημα αυτό είναι που κάνει και τη διαφορά, μόνο που η απάντηση  δεν γίνεται αντιληπτή δια γυμνού οφθαλμού

Φέτος συμβαίνει κάτι σπάνιο το οποίο είναι για μελέτη, πραγματική μελέτη, ανώτερης βαθμίδας σπουδών. Η 5άδα του ΠΡΩΤΟΤΥΠΟΥ ΣΕΝΑΡΙΟΥ είναι ίδια με την 5άδα της ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑΣ.  Αλλά η συγγένεια που οδηγεί στην Επιστήμη δεν σταματά εδώ. Υποψήφιοι για Πρωτότυπο Σενάριο και για Σκηνοθεσία είναι οι ΙΔΙΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ. Μέχρι κι ο Στήβεν Σπήλμπεργκ υπογράφει  σενάριο , κάτι που δεν πολυσυνηθίζει, ως επι το πλείστον δουλεύει  ως σκηνοθέτης πάνω σε σενάρια άλλων. Φετος, όμως, όχι