Μολύβι και χαρτί, κατά τα παλιά πρότυπα, και ξεκινάμε. Ετσι όπως εγώ λειτούργησα αυτό το θεσμό από όταν ασχολήθηκα και συνειδητά, κι επισταμένως όταν βρέθηκα εκεί, κι άρχισα να διδάσκομαι από εκπροσώπους των διαφόρων ειδικοτήτων. Διότι επαναλαμβάνω ότι τα Oscar είναι βραβεία ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΑ και τίποτε άλλο και μόνο με κινηματογραφικά κριτήρια και στοιχεία αναλύονται κι εξηγούνται.
Εχουμε αναλύσει από εδώ όλες τις επιμέρους κατηγορίες, υπάρχει και το βιβλίο «ΟΣΚΑΡ» του υποφαινόμενου που ζητάγατε, το οποίο χρησιμοποιεί τα Oscar ως πρόσχημα για μύηση στα εσωτερικά της κινηματογραφικής δημιουργίας , οπότε μέσα από εκεί μπορούμε να κάνουμε τις αξιολογήσεις που λειτουργούν κι ως προβλέψεις. Όχι όμως έτσι όπως θα τις βαζαμε σε κάποιο ΣΤΟΙΧΗΜΑ. Είναι προβλέψεις αναλύσεων
Θα ακολουθηθεί και φέτος η διαδρομή των δυο προηγούμενων ετών; Εννοώ το ότι «εσπασε» για δυο συναπτά έτη, το «ταμπού» περι κινουμενου σχεδίου και παιδικής ψυχαγωγίας και το αγαλματάκι πήγε επί το καλλιτεχνικότερον; Υπάρχουν και φετος οι πιθανότητες για επαναληψη αυτού του φαινομένου ή μήπως οι καταστάσεις παραλλάσσονται και μπαίνουν είτε «μικτές» διαθέσεις είτε συγκρίσεις παρομοίων πραγμάτων με άλλους όρους επί της παιδικής ψυχαγωγίας; Σας μπέρδεψα; Θα τα ξεδιαλύνουμε
Οι άνθρωποι του κινηματογράφου κι οι ερευνητές περί οπτικών εφφέ κι οι ακόλουθοι των Oscar, δεν θα ξεχάσουν εύκολα την απονομή του 2016, όταν στις οθόνες κυριαρχούσαν το επανακάμψαν «Star wars» κι ο επανερχόμενος «Mad Max», με τις πολλαπλές υποψηφιότητες καθώς κι η «Διάσωση» στον Πλανήτη Αρη αλλά κι η «Επιστροφή» που ο Ντι Κάπριο πάλευε με την αρκούδα, και το Oscar των οπτικων εφφέ πήγαινε σε μια χαμηλού κόστoυς ταινία με εφφε ένα σεναριακό εύρημα, το ανθρωποειδές ρομπότ που προσπέρασε όλα τα αλλα και κατέκτησε το αγαλματάκι. Διότι ήταν ένα εφφέ που προερχόταν από σεναριο ,ένα εφφέ έστω και μόνο του που πρωταγωνιστούσε στο σεναριο. Στο «Ex machina», στο «Από μηχανής»
Και μπαίνουμε στην τελική ευθεία για τη ΜΕΓΑΛΗ ΝΥΧΤΑ και για το «αίνιγμα» ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΠΑΡΕΙ ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ
«ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ ΠΕΙΡΑΙΑ» του ΜΑΝΟΥ ΧΑΤΖΙΔΑΚΙ στο «ΠΟΤΕ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ», θεωρούνται κι επισημαίνονται ως το Νο 1 υπόδειγμα της έννοιας «ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΟ Τραγούδι». Σε ποια σκηνή μπαίνει, τι πιάνει από το φιλμ και τι εκφραζει, στίχοι του ίδιου του συνθέτη, πως η μελωδίαα του ,γίνεται αναγνωρίσιμη από την πρώτη νότα και πως τελικά διαχέεται , χαρακτηρίζει και υπογράφει ολόκληρη την ταινία. Δεύτερο αντιπροσωπευτικό τη τάξει , θεωρείται για παρόμοιους λόγους το «Que sera,sera» από την ταινία του Χίτσκοκ «Ο άνθρωπος που γνώριζε πολλά» των Τζέι Λίβινγκστον (μουσική) και Ραίη Εβανς (στίχοι) όπου το τραγουδι γίνεται κωδικός της λύσης του αστυνομικο-κατασκοπευτικού μυστηρίου. Και τρίτο, το «The way we were» όπου εκεί μπαίνει κι η σκηνοθετική ευφυία του Σύντνεϋ Πόλλακ και σε συνεργασία με τον σεναριογραφο Αρθρουρ Λωρεντς και το τμήμα μοντάζ, μεσα σε τρία λεπτά , ως τραγούδι τίτλων , λέει όλη την προϊστορία των δυο κεντρικών χαρακτήρων, πριν αρχίσει το έργο. Πως ζούσε ο κάθενας ως τη στιγμή της συνάντησης, που ερχονται όλα ως αναθύμηση της ηρωίδας εξου κι ο νοσταλγικός τόνος της μελωδίας (μουσικη Μάρβιν Χάμλιστς, στιχοι Αλαν και Μαίριλυν Μπέργκμαν) . Κι υπάρχει κι ένα τέταρο, που εξετάζεται διαφορετικά, είναι το «Moonriver» από το «Πρόγευμα στου Τίφανυ» (ο αρχικός,ελληνικός τίτλος της ταινίας ήταν «Τίποτε δεν είναι πιο ωραίο από την αγάπη»), όπου η μελωδία του τραγουδιού (σύνθεση ΧΕΝΡΥ ΜΑΝΤΣΙΝΙ) απλώνεται και διαποτίζει ολόκληρο το φιλμ και το μεταβάλει και σε score της ταινίας και καταλήγει σε διπλό Oscar ο Μαντσίνι, όπως κι ο Χάμλιστς στην ταινία του Πόλλακ. Στιχοι τραγουδιού Τζωνυ Μερσερ. Ας σημειωθεί πως και τα 4 τα τραγουδησαν οι πρωταγωνίστριες των ταινιών τους, Μελίνα Μερκούρη, Ντόρις Ντέι, Μπάρμπρα Στρέηζαντ,και η Ωντρεϋ Χέπμπορν που το εισηγείται ως σολο κιθαρα αλλά στο φινάλε αποθεώνεται από χορωδία ως score πια της ταινίας.
Σε αντίθεση με τον Α’ Ανδρικό ρόλο, που μέχρι να ανοίξει ο φάκελος, κάποιες ψυχές θα έχουν πάει στην …Κούλουρη, ο Α’ Γυναικείος είναι προβλέψιμος μέχρι…πλήξεως.
Τα ατού, τα επιτεύγματα και τους κινδύνους θα αναλύσουμε μέσα από εδώ, μέσα από τους κανόνες αξιολόγησης πάνω στο θέμα ΕΡΜΗΝΕΙΑ και πως πιθανολογείται να τα δουν οι των διαφόρων κλάδων
Στα βραβεία του Σωματείου τους εκδήλωσαν εικόνα και καρδιοχτύπησαν πολλούς ενώ ξεσήκωσαν κάποιους άλλους
Σήμερα μπήκαμε στη φάση της υπεροχής του «ΜΙΑ ΜΑΧΗ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΑΛΛΗ» , ξεφευγοντας σύμφωνα με τις ενδείξεις από τη χθεσινή «ισοπαλία» με το «Αμαρτωλοί»
Περί Σωματείων ο τίτλος, όπως θα καταλάβατε. Και πριν προχωρήσω στα επιμέρους για το τι εννοώ, η γενική ματιά δηλώνει ότι ως προς το «Sinners» δεν υπάρχει Σωματείο που να το αφήνει απέξω.
Καλωσορίζουμε την νέα κατηγορία της «ΔΙΑΝΟΜΗΣ ΡΟΛΩΝ», τη γνωστή ως casting. Η κατηγορία είναι καινούργια ως προς τα OSCAR, που από φετος την έχουν κάνει βραβείο, αγαλματάκι, κανονικό , με πεντάδες όπως και στις άλλες κατηγορίες. Στα Oscar είναι καινούργια, όχι όμως και στην κινηματογραφική βιομηχανία και στα όσα συναποτελούν μια ταινία
Και θα τα παρω με τη σειρά, και θα αρχίσω από το πρώτο, με τη σειρά που ανακοινώθηκαν, διότι το «πρώτο», εκτός των άλλων, συμπτωματικά προσφέρει κι ένα μάθημα που σπάνια δίνεται η ευκαιρία αλλά χρειάζεται να το ξέρει ο καλλιεργημένος θεατής για να εντοπίζει ή να κατανοεί διαφορές.
Φέτος είναι απολύτως ξεκάθαρο, αυτό που λέω από χρόνια στα γραψίματα μου, για το πως εχει δρομολογηθεί ή αλλοιωθεί ο θεσμός της Βρετανικης Ακαδημίας, στο ότι εχει γίνει προάγγελος των Oscar, αποκλειστικά για αυτό δουλεύει, το βρετανικό σινεμά το έχει βάλει στην άκρη, είναι η μόνη Ακαδημία του κόσμου που δεν κάνει απολογισμό για τα δικά της.
Και στους δυο φορείς έχουμε αναμενόμενα αποτελεσματα, έχουμε όμως και ξεκαθαρίσματα και το μεγαλύτερο συμβαίνει στους set decorators
Το φετινό ΜΑΚΙΓΙΑΖ, η οσκαρική 5άδα δηλαδή, έχει κάποια πολύ ενδιαφεροντα μαθηματάκια να μας δώσει-κι αυτή!!!
Το λάθος που γίνεται κατ’επαναληψη από πολλούς είναι να κρίνουν ένα φίλμ με βαση το βιβλίο από το οποίο προέρχεται (ή κι από το θεατρικό, επίσης) κι όχι από το Σεναριο που προέκυψε εξ αυτών. Διότι εδώ εχουμε σεναριο κι όχι βιβλίο, στο βιβλίο περιγραφονται σκεψεις ηρωων, στο σεναριο οι σκέψεις πρεπει να μετατραπούν σε πράξεις κι οφειλει επίσης ο διασκευαστης να πεταξει, ή να αλλάξει, πολλά πράγματα επί το κινηματογραφικότερον. Στο να λειτουργήσουν κινηματογραφικά, που αν μείνουν όπως ήταν γραμμένα στο βιβλίο δεν θα εχουν κινηματογραφικά κανένα νόημα.
Στα τελευταία χρόνια, παρατηρείται στην κινηματογραφική μουσική μια διαφοροποίηση ως προς την αντίληψη περί αυτής.. Σαν να «καταργείται» το «μουσικό θέμα», έτσι όπως το ξέραμε τουλάχιστον από τίτλους αρχής και η μουσική να διοχετεύεται μέσα σε όλη την ταινία, χωρίς να νοιάζεται αποκλειστικά για τον ένα και μόνο σκοπό. Σύμπτωση; Σύμπτωμα; Φαινόμενο; Η φετινή χρονιά πάντως απαρτίζεται από τέτοιες μουσικές που διαχέονται μέσα στη ταινία, την «υγροποιούν», τη συνοδεύουν, τη χαρακτηρίζουν, δεν μένει θέμα να ψιθυρίσουμε βγαίνοντας, ούτε «κομματάρα» για τους ραδιοφωνικούς παραγωγούς. Υπάρχουν όλα αυτά αλλά σε άλλη μορφή
Θα τα πάρουμε με τη σειρά και θα τα εξηγήσω όλα παρακάτω, αφορά στα παραπάνω ΣΩΜΑΤΕΙΑ, που απένειμαν τα βραβεία τους και κατέληξαν και τα δυο ΣΤΗΝ ΙΔΙΑ ΑΠΟΦΑΣΗ. Κι η απόφαση τους ενισχύει οσκαρικά, ως προς τις δικες τους κατηγορίες τον «FRANKENSTEIN» που είναι υποψήφιος και για Κοστουμια και για Μακιγιαζ- Κομμώσεις .
Ωραία μαθηματάκια περιλαμβάνει η φετινή 5αδα της ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΤΑΙΝΙΑΣ.. Κυρίως μέσα από ορισμούς και ΤΑΥΤΟΤΗΤΕΣ ταινιών . Αν μάλιστα λάβει υπόψη του κανείς ότι εκ των 5 τα 4 προέρχονται από την Ευρωπαϊκή Ακαδημία, παρόλο ότι δεν είναι όλα της ευρωπαϊκα αλλά είχαν ευρωπαϊκη χρηματοδότηση (Γαλλία που κατεβαίνει με ιρανικό, Τυνησία που κινεί παλαιστινιακό )(οι παλαιστινιακές περιοχές, όπως και το Ισραηλ και η Τουρκία ,στην Ευρωπαϊκή Ακαδημία Κινηματογράφου λαμβάνονται υπόψη ως να ηταν κανονικές ευρωπαϊκες χωρες κι οι συντελεστές τους ως Ευρωπαίοι πολίτες) καταλαβαινει κανείς τη σημασία που δίνει η διεθνοποιημένη Ακαδημία των Oscar στην Ευρωπαϊκή. Εξου κι η τελευταία, πολύ πρόθυμα, άλλαξε και τις ημερομηνίες της, έχασε και μια χρονιά και πέρασε απευθείας στο 2026, για να αποδεχτεί την τιμητική θεση του προπομπού. Το αποτέλεσμα δεν δικαιώνει καν, ήταν δεδομένο, απλώς επιβεβαιώνει.