Η ταινία αυτή του ΠΗΤΕΡ ΦΑΡΕΛΥ, δεν ξέρω πόσο ξεκινά από εκείνον αλλά κάνω αυτή την επισήμανση , επειδή ως ταινία, έρχεται να φωτίσει, σε όποιον θέλει να μαθαίνει σινεμά, που κρύβονται οι διαχρονικές αξίες.
Καταρχάς, να σημειώσω ότι άλλο τίτλο ήθελα να βάλω αλλά φοβήθηκα μην παρεξηγηθεί και δεν ήθελα επ’ ουδενί να συμβεί κάτι τέτοιο. Το βάζω όμως τωρα, ως φραση μεσα στο κείμενο, στον πρόλογο : «Από το «Αμαρυλλίς» και τη «Στέλλα Βιολάντη» στο «Θέλμα και Λουιζ»
Κι ήταν γεμάτο «παγίδες». Ως θεμα παρακινδυνευμένο κι ως παρακινδυνευμένη προσέγγιση, ως ανησυχίες μήπως και το συγγραφικό του ΜΑΡΤΙΝ ΜΑΚΝΤΟΝΑ υπερβεί το κινηματογραφικό και δεν επέλθει χημεία, μήπως κι ο ΤΖΩΝ ΜΑΛΚΟΒΙΤΣ παρασυρθεί σε κάποια περισσή επίδειξη τεχνικής. Αντ’ αυτού, ή κι αντ’αυτων, ΑΓΓΙΞΑΝ ΤΗΝ ΤΕΛΕΙΟΤΗΤΑ. Από όλες τις απόψεις
Εξαιρετική έκπληξη αυτή η ταινία, και ΘΕΜΑΤΟΣ και ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΟΣ προπάντων ανανέωσης επιγραμματικής δήλωσης «what’s the story-or the movie-about?». Περι τίνος πρόκειται δηλαδή, περί του τι λέει το θέμα, περί του τι πραγματεύεται η ταινία.
Λίγες φορές με έχει απασχολήσει η σκέψη από που θα πιάσω μια ταινία. Ως Ιδεολογία και Φιλοσοφια ΕΡΓΟΚΕΝΤΡΙΚΟΣ κι ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΙΚΟΣ , αρχίζω από το εργο , μένω σε αυτό και τελειώνω με αυτό.
Στην εν λόγω γαλλική ταινία δεν κρύβω ότι με απασχόλησε αυτό που συνέβη
Δεν ξερουν από που να το πιασουν, από που να το δουν,…. Ως δραμα, δεν ανταποκρίνεται στη σοβαροφανεια, πόσο μαλλον οταν εμφορειται ή έστω απλά συνοδευεται από «μηνύματα».
Από αυτό το σημείο ξεκινάμε για την ταινία DIGGER» του ΑΛΕΧΑΝΤΡΟ ΓΚΟΝΖΑΛΕΣ ΙΝΙΑΡΙΤΟΥ. Παρόλο ότι από το καλοκαίρι η διαφημιστική καμπάνια της ξεκίνησε προωρα, και για ευνόητους λόγους,γύρω από την μεταμόρφωση του ΤΟΜ ΚΡΟΥΖ επι το ογκωδέστερον, ώστε να ξεκινήσει ατερμονη συζητηση περι Οσκαρ, περι μεταμορφωσης, περι διαφορετικού ρόλου, περί αν ηρθε η ωρα τους κλπ.
Στην παλιά κινηματογραφική κριτική επικρατούσε η «άποψη» (ο Θεος να την κανει) πως όταν παίζεις με τετράποδο, άλογο, γάτα, σκύλο κι ο τιδήποτε άλλο που σηκώνει «συν-ερμηνεια» (λεμε τωρα..), την παρασταση θα κλέψει πάντοτε το ζωον. Ειδικά ο σκυλος που συνοδεύεται κι από τη ρήση «Ο πιστος φιλος του ανθρωπου», το ίδιο και το άλογο, ή τη γατούλα της συντροφιάς.
Από πλευράς θέματος, η ταινία «ΤΡΥΦΕΡΟ ΚΤΗΝΟΣ», θεωρητικά έχει μεγάλο ενδιαφέρον. Η παιδική πορνογραφία και πως διακινείται μεσα από το σπίτι ενός ευϋπόληπτου κυρίου.
Η παράδοση αυτή έχει να κάνει με το αστυνομικό είδος του γαλλικού σινεμά αλλά με ποιο ακριβώς; Με το αστυνομικό είδος Κοινωνικού Χαρακτήρα. Σαν τα εργα που έκανε ο Κλωντ Σαμπρόλ κι όργωναν την γαλλική επαρχία , ή ο Αντρε Καγιατ που εισχωρουσε στα αδυτα της Γαλλικής Δικαιοσύνης.. Ο Ντομινίκ Μολ κανει δικά του κι εξαιρετικα πετυχημένα
Δείτε τωρα ένα πράγμα: Ένα κοινωνικό θέμα, βαθύτατου πολιτικού αντίκτυπου , το παίρνουν οι Ιταλοί(στον τοπο τους , αλλωστε, συμβαίνει, στη Σαρδηνία) και φτιάχνουν μια σατιρική κωμωδία στις οποίες η παράδοση μιλάει κι η κολόνια κρατάει δεκαετίες…κι αιωνες, διότι είναι και από πριν ανακαλυφθεί το σινεμά.
Ο «μετεωρισμός», η λεπτή διαχωριστική γραμμή του που ανήκω, εδώ ή εκεί ή μήπως και κάπου παραπέρα, γίνεται η λεπτή σκηνοθετική γραμμή της ταινίας αυτής του Πολωνού σκηνοθέτη ΠΑΒΕΛ ΠΑΒΛΙΚΟΦΣΚΙ, ο οποίος είναι μεγαλος σκηνοθέτης και θα εξηγησω παρακάτω πως αυτό ορίζεται. Μεσα από την ταινία, φυσικα. Εργοκεντρικά!!
Οι «ανισότητες» χαρακτηρίζουν έτσι κι αλλιώς το σύνολο του έργου του ΡΙΝΤΛΕΗ ΣΚΩΤ αλλά ως Εργοκεντρικός προτιμώ να μιλάω για «άνισα αποτελέσματα» παρά για «άνισο σκηνοθέτη». Το έργο βλέπουμε, το έργο εξετάζουμε, όχι τον σκηνοθέτη
Στον «Αστερισμό του σκύλου», σε μεγάλο διάστημα διαρκείας , ο Σκωτ βρίσκεται σε καλή ώρα.
Υπάρχουν κι αυτά ,κι αφθονούν ενίοτε κι είναι κι ωραιότατα. Απλά, όταν μιλούν για γαλλικό σινεμά αποφεύγουν να ονοματίζουν είδη, εκτός αν δεν τα ξέρουν…
...Και τη σκηνοθετική ωρίμανση του Ρουμάνου Κριστιάν Μουντζίου, ο οποίος.. με αυτή την ταινία ξεφεύγει από το στίγμα του «ευνοούμενου των Φεστιβαλ» ή του «κατασκευασμένου από τα Φεστιβάλ», αν κι εδώ πήρε το δεύτερο «Χρυσο Φοινικα» του στις Κάννες. Σε αυτό το φιλμ, όμως, οι Κάννες λειτούργησαν ΕΡΓΟΚΕΝΤΡΙΚΑ, όπως και στην «Ανόρα και σε μερικά ακόμα προσφατων ετων διότι auteur δεν υπάρχουν κι αυτό που επί της ουσίας λείπει, είναι το ΕΡΓΟ!!!!!
Αμα θες να πας σινεμα για να αισθανθείς, να συγκινηθείς, να δεις όμορφους ανθρώπους και δυνατά συναισθήματα που μπορεί να απασχολούν κι εσένα και τους γύρω σου αλλά ο δικός σου κινηματογράφος αλλού αρμενίζει.
Εχει όλα τα στοιχεία μιας ωραίας αστυνομικής γαλλικής ταινίας που δεν είναι «αμιγώς» αστυνομική», κρύβει κι άλλα πράγματα.
Τα βασικά στοιχεία της έχουν να κάνουν με θέμα και με ατμόσφαιρα.
Φυσικά και για την ταινία θα μιλήσω κι όχι για το μυθιστόρημα του ΠΑΝΟΥ ΚΑΡΝΕΖΗ, από το οποίο προήλθε το φιλμ. Η λογοτεχνική αποστολή του έργου ολοκληρώνεται με την έκδοση του βιβλίου. Εδώ αναλαμβάνει η ταινία που προήλθε από αυτό.
Δεν είναι η πρώτη φορά, δεν είναι, όμως, και σύνηθες.. Ο Ρομπέρτο Μπενίνι είχε γράψει Ιστορία με το «Η ζωή είναι ωραία», εδώ πετυχαίνει απολυτα ο ισπανικός θίασος, αν και δεν πρόκειται για έργο ίδιου διαμετρήματος, και δεν μεταχειρίζομαι όνομα συγκεκριμένο διοτι ανακατεύονται πολλοί
Θα ξεκινήσω από τη λέξη ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΟΤΗΤΑ. Διότι αυτό έχουμε, κι εμείς κι ο Νόλαν, κι ο καθενας, ως πρώτιστο υλικό: Ένα διαχρονικό μύθο.