Δείτε τωρα ένα πράγμα: Ένα κοινωνικό θέμα, βαθύτατου πολιτικού αντίκτυπου , το παίρνουν οι Ιταλοί(στον τοπο τους , αλλωστε, συμβαίνει, στη Σαρδηνία) και φτιάχνουν μια σατιρική κωμωδία στις οποίες η παράδοση μιλάει κι η κολόνια κρατάει δεκαετίες…κι αιωνες, διότι είναι και από πριν ανακαλυφθεί το σινεμά.
Ο «μετεωρισμός», η λεπτή διαχωριστική γραμμή του που ανήκω, εδώ ή εκεί ή μήπως και κάπου παραπέρα, γίνεται η λεπτή σκηνοθετική γραμμή της ταινίας αυτής του Πολωνού σκηνοθέτη ΠΑΒΕΛ ΠΑΒΛΙΚΟΦΣΚΙ, ο οποίος είναι μεγαλος σκηνοθέτης και θα εξηγησω παρακάτω πως αυτό ορίζεται. Μεσα από την ταινία, φυσικα. Εργοκεντρικά!!
Οι «ανισότητες» χαρακτηρίζουν έτσι κι αλλιώς το σύνολο του έργου του ΡΙΝΤΛΕΗ ΣΚΩΤ αλλά ως Εργοκεντρικός προτιμώ να μιλάω για «άνισα αποτελέσματα» παρά για «άνισο σκηνοθέτη». Το έργο βλέπουμε, το έργο εξετάζουμε, όχι τον σκηνοθέτη
Στον «Αστερισμό του σκύλου», σε μεγάλο διάστημα διαρκείας , ο Σκωτ βρίσκεται σε καλή ώρα.
Υπάρχουν κι αυτά ,κι αφθονούν ενίοτε κι είναι κι ωραιότατα. Απλά, όταν μιλούν για γαλλικό σινεμά αποφεύγουν να ονοματίζουν είδη, εκτός αν δεν τα ξέρουν…
...Και τη σκηνοθετική ωρίμανση του Ρουμάνου Κριστιάν Μουντζίου, ο οποίος.. με αυτή την ταινία ξεφεύγει από το στίγμα του «ευνοούμενου των Φεστιβαλ» ή του «κατασκευασμένου από τα Φεστιβάλ», αν κι εδώ πήρε το δεύτερο «Χρυσο Φοινικα» του στις Κάννες. Σε αυτό το φιλμ, όμως, οι Κάννες λειτούργησαν ΕΡΓΟΚΕΝΤΡΙΚΑ, όπως και στην «Ανόρα και σε μερικά ακόμα προσφατων ετων διότι auteur δεν υπάρχουν κι αυτό που επί της ουσίας λείπει, είναι το ΕΡΓΟ!!!!!
Αμα θες να πας σινεμα για να αισθανθείς, να συγκινηθείς, να δεις όμορφους ανθρώπους και δυνατά συναισθήματα που μπορεί να απασχολούν κι εσένα και τους γύρω σου αλλά ο δικός σου κινηματογράφος αλλού αρμενίζει.
Εχει όλα τα στοιχεία μιας ωραίας αστυνομικής γαλλικής ταινίας που δεν είναι «αμιγώς» αστυνομική», κρύβει κι άλλα πράγματα.
Τα βασικά στοιχεία της έχουν να κάνουν με θέμα και με ατμόσφαιρα.
Φυσικά και για την ταινία θα μιλήσω κι όχι για το μυθιστόρημα του ΠΑΝΟΥ ΚΑΡΝΕΖΗ, από το οποίο προήλθε το φιλμ. Η λογοτεχνική αποστολή του έργου ολοκληρώνεται με την έκδοση του βιβλίου. Εδώ αναλαμβάνει η ταινία που προήλθε από αυτό.
Δεν είναι η πρώτη φορά, δεν είναι, όμως, και σύνηθες.. Ο Ρομπέρτο Μπενίνι είχε γράψει Ιστορία με το «Η ζωή είναι ωραία», εδώ πετυχαίνει απολυτα ο ισπανικός θίασος, αν και δεν πρόκειται για έργο ίδιου διαμετρήματος, και δεν μεταχειρίζομαι όνομα συγκεκριμένο διοτι ανακατεύονται πολλοί
Θα ξεκινήσω από τη λέξη ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΟΤΗΤΑ. Διότι αυτό έχουμε, κι εμείς κι ο Νόλαν, κι ο καθενας, ως πρώτιστο υλικό: Ένα διαχρονικό μύθο.
Η ταινία του ΤΖΩΡΤΖ ΣΤΗΒΕΝΣ από το βιβλίο του ΤΙΟΝΤΟΡ ΝΤΡΑΙΖΕΡ «Αμερικάνικη τραγωδία» σε σεναριακή μεταφορά για σπουδές από τον ΜΑΙΚΛ ΓΟΥΙΛΣΟΝ και με το πρωταγωνιστικό τρίο ΜΟΝΤΓΚΟΜΕΡΥ ΚΛΙΦΤ-ΕΛΙΖΑΜΠΕΘ ΤΕΙΛΟΡ-ΣΕΛΛΕΫ ΓΟΥΙΝΤΕΡΣ.
Ναι, αυτό είναι η ΤΖΕΗΝ ΦΟΝΤΑ, σε τούτη την ταινία, κι η επίδραση της στην τέχνη της υποκριτικής ως προς τον Κινηματογράφο.
Κι η αποτυχία του ενός όσο κι η επιτυχία του άλλου έγκεινται σε αυτά που επαναλαμβάνω στις κριτικές και στα άρθρα περί του τι σημαίνει κινηματογραφική μεταφορά. Κι ότι ζητούμενο είναι η αποδέσμευση από το βιβλίο κι η δημιουργία εκ νέου ώστε να γεννηθεί ένα ανεξάρτητο εργο.
Όπως ξερει κι ο Αλμοδόβαρ, όπως ξέρει κι ο Κλιντ, όπως ξέρει κι ο Ταραντίνο…Με άλλα λόγια, όπως ξέρουν όλοι αυτοί που το σινεμά , τους είναι δημιουργία και μαζί χαρά κι απόλαυση. Κι αυτοί έχουν τον τρόπο να γλυκαίνουν την ψυχούλα του θεατή τους είτε με τη συγκίνηση είτε με την αφήγηση είτε με την επιστρατευμένη φαντασία. Κι αυτό είναι ταυτοτητα των ταινιων τους, ανεξαρτητως αν οι υπογραφες βρίσκονται σε μεγαλη ή σε μικρή ώρα. Ξερουν να αγγιζουν το θεατή τους όπως και να εχει
Και σίγουρα δεν είναι…. «paranormal activity»
Αν δεις την ταινία ως Ταινία… ‘Η αν δεις την ταινία ως ταινία του Αλμοδόβαρ…
Το λέω αυτό επειδή εδώ μέσα θα βρουν τι σημαίνει «ΑΝΑΝΕΩΣΗ», ανανέωση ΕΙΔΟΥΣ, μέσα από έναν καλλιτέχνη. Όχι νέα μόδα, νέο ρευμα, νέα τάση, μα το πως βγαινει ένας νέος άνθρωπος με ανανεωτική διαθεση πάνω σε ένα είδος.
Σαφέστατα είναι σε ανοδική πορεία ως είδος, όχι περιορισμένα κι αξιολογικά αλλά κυρίως ως εξάπλωση. Ως Εργοκεντρικός για το «HOKUM» θα γράψω, για το φιλμ καθαυτό, ωστόσο δεν μπορώ και δεν θέλω να αποφύγω ή να προσπεράσω ,έναν κατατοπιστικό πρόλογο. Κι αυτό εχει να κάνει με το είδος. Και καταλήγει στο φιλμ για το οποίο θα γράψω.
Το «Ο Διάβολος φοράει Prada No 2» είναι ενδεικτική περίπτωση του έργου που ξεκινάς τη σχέση μαζί του καχύποπτα αλλά στο τέλος βγαίνεις ανάλαφρος κι ευχαριστημένος. Είδες ένα έργο ΞΕΚΟΥΡΑΣΗΣ. Στα άλλα όμως, έχει θέμα. Όμως κάθε θέμα, έχει και την απάντηση του.
Είναι ταινία του ΒΑΣΙΛΗ ΜΑΖΩΜΕΝΟΥ του 2019 και με αφορμή την αφιερωματική φιλοξενία στο CINOBO, την πλατφόρμα, κάθισα και της έριξα μια επαναληπτική, καθοτι η επαναληψη είναι μητερα των σπουδων.