Πολλά είχα ακούσει και διαβάσει για την ταινία αυτή, όταν είχε προβληθεί στις Κάνες, το αποτέλεσμα της μερικώς μόνο ανταποκρίθηκε στις προσδοκίες που είχαν γεννηθεί.

Οι…. «Χρυσές Σφαίρες» των Ακαδημιών, δηλαδή τα BAFTA, τα βραβεία της Βρετανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου, που μόνος τους σκοπός είναι να παίρνουν μερτικό από τη λάμψη των Οσκαρ και τίποτε περισσότερο, εισηγήθηκαν «1917»

Ολο κι επιτακτικότερη γίνεται η ανάγκη για ΑΝΑΝΕΩΣΗ του είδους κι όλο εντονότερα προβάλει κι ο προβληματισμός περί του είδους. Περί της ΤΑΥΤΟΤΗΤΑΣ του είδους. Εχω γράψει κι έχω αναφερθεί πολλές φορές για εκείνο το μίνι συνέδριο περί Κινουμένου Σχεδίου, το 2016 στο Βρότσλαβ, στην Πολωνία , με αφορμή την ταινία «Εγώ ο Κολοκυθάκης» που είχε θέσει το θέμα μια Γαλλίδα παραγωγός και την είχε συνδράμει Βρετανή από τον κλάδο των p.r πάνω στο ποια ανάγκη εξυπηρετεί, με αφορμή την αντίδραση του μικρού γιού της που έπληττε στην ταινία και αποζητούσε… Ντίσνευ. Κι η Γαλλίδα είχε θέσει πολύ εύστοχα το θέμα «αν έχουμε το δικαίωμα να αποστερήσουμε από τα παιδιά ένα είδος που δικαιωματικά τους ανήκει».

Η Νοτιο-Κορεάτικη ταινία «ΠΑΡΑΣΙΤΑ» του ΜΠΟΝΓΚ ΤΖΟΥΝ ΧΟ σημείωσε διπλή νίκη στα εναπομείναντα σωματεία κι αυτό δηλώνει ότι το ρεύμα της στον χώρο των κινηματογραφιστών είναι τεράστιο. Κι είναι βέβαιο ότι θα αποκρυσταλλωθεί και στα Οσκαρ με σημαντικές νίκες κι όχι μόνο με το ΣΙΓΟΥΡΟ της ΔΙΕΘΝΟΥΣ (πρώην «Ξενόγλωσσης») Ταινίας.

Τη μύηση μου στα ΚΟΣΤΟΥΜΙΑ, ως Τέχνη του Κινηματογράφου, την οφείλω ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΩΣ στην ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΒΑΧΛΙΩΤΗ. Στην Ελλάδα, αυτή που μου δίδαξε τα πρώτα και με έβαλε στον κόσμο αυτόν, ήταν η ΝΤΕΝΗ ΒΑΧΛΙΩΤΗ, υποψήφια δύο φορές για Οσκαρ Κοστουμιών (για το «Ποτέ την Κυριακή» το 1961 και για τη «Φαίδρα» το 1963) η οποία με «άρπαξε» με την καθοριστική για μένα φράση «Το ρούχο είναι η κοινωνική μας φόρμα». Ηταν κάτι σαν «γεννηθήτω φως» κι από εκεί άρχισα. Νόμοι, κανόνες, νόρμες, αισθητική, χαρακτήρες, σενάριο άρχισαν να ξεπηδάνε . Και λάτρεψα τα ΚΟΣΤΟΥΜΙΑ ως Νο 3 αγαπημένη κινηματογραφική κατηγορία, μετά το ΣΕΝΑΡΙΟ και το ΜΟΝΤΑΖ, διότι με παραξένευε το γεγονός πως ξαφνικά, μέσα από ένα σενάριο αρχίζεις Και ντύνεις όλους τους ανθρώπους. Αυτή η «κοινωνική φόρμα» της αείμνηστης Ντένης επηρέασε ακόμα περισσότερο την κουλτούρα μου, με οδήγησε στη συνειδητοποίηση της ΠΡΟΣΦΟΡΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΔΑΣ ΜΟΔΙΣΤΡΑΣ  και του ΕΛΛΗΝΑ ΡΑΦΤΗ που έντυναν πόλεις και κωμοπόλεις και χωριά και πληθυσμούς, για όλα τα βαλάντια, με ανταμοιβή το μεροκάματο..

Μπορεί οι «νέο-σουφραζέτες» του me too, ως άλλες μαινάδες, να έκαναν συγκεντρώσεις έξω από τα σινεμά τoυ Παρισιού που έπαιζαν το «ΚΑΤΗΓΟΡΩ» κι ήθελαν να στείλουν τον Πολάνσκι στην πυρά, ωστόσο Η ΓΑΛΛΙΚΗ ΑΚΑΔΗΜΙΑ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ, γνωστή ως «ΒΡΑΒΕΙΑ ΣΕΖΑΡ», έκανε αυτό που κάνουν οι ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΕΣ ΑΚΑΔΗΜΙΑΣ και πιάνουν στα πράσα τους αδιάβαστους : Τον στέλνει να διαγωνιστεί σε 12 Κατηγορίες, τις περισσότερες από κάθε άλλη ταινία

Ευκαιρία είναι να δούμε την κατηγορία των ΟΠΤΙΚΩΝ ΕΦΦΕ, μια και χτες δημοσιεύσαμε τα βραβεία του ΣΩΜΑΤΕΙΟΥ τους και βγήκαν κάποια αποτελέσματα τα οποία χρήζουν «μύησης» στην κατηγορία. Οποιος ρίξει μια ματιά στα αποτελέσματα  του εν λόγω Σωματείου (είναι δημοσιευμένα στο PANTIMO.GR), θα δει να υπάρχει κατηγορία των «οπτικών εφφέ» σε σύνολο και των «οπτικών εφφε ως supporting κατάσταση». Στο Οσκαρ η κατηγορία εννοείται πως είναι ενιαία κι αυτό που εξετάζεται είναι το ΕΠΙΤΕΥΓΜΑ που ήταν πιο λειτουργικό για την ταινία. Είτε ως σύνολο οπτικών εφφέ, για τη δουλειά που έγινε από την ομάδα, είτε για το ένα και μόνο εφφέ, που υπήρχε στην ταινία αλλά που θεωρήθηκε, ΑΠΟ ΤΟ ΣΥΝΟΛΟ ΤΩΝ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΣΤΩΝ κι όχι από τους ειδικούς των Εφφέ, ως πιο αποτελεσματικό, ως πιο λειτουργικό για την ταινία.

Οπότε, θα έχουμε ενδιαφέροντα πράγματα  να πούμε, στο αφιέρωμα των ΟΠΤΙΚΩΝ ΕΦΦΕ από το PANTIMO.GR στις επόμενες μέρες.

Οπως κάθε χρόνο, έτσι και φέτος,  την βραδιά των Οσκαρ θα την περάσουμε μαζί. Παρακολουθωντας και σχολιάζοντας  λεπτό προς λεπτό την τελετή και τα βραβεία. Στις 9 Φεβρουαρίου (ξημερώνοντας 10 του μηνός) συντονιζόμαστε. Μετά τις 2 το πρωί, που το ημερολόγιο μόλις θα έχει αρχίσει να δειχνει 10 του μήνα. ΣΑΣ ΠΕΡΙΜΕΝΩ

Καταρχάς, να μάθουμε κάποτε τους όρους  και τη γλώσσα μας και να μη μεταφράζουμε αυτολεξεί από τα αγγλικά διότι βγαίνουν κάτι… τέρατα. Όταν το βραβείο λεγόταν «ART DIRECTION», είχαν πονέσει τα μάτια μας με το αυτολεξεί «ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΗ ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ». Τι είναι η «καλλιτεχνική διεύθυνση» ωρέ; Σε τι ακριβώς του Κινηματογράφου παραπέμπει; Τι είναι ;.. Κανένα… καμπαρέ; Τι κάνει η «καλλιτεχνική διεύθυνση» δηλαδή;