Αυτές το Σωματείο δεν τις περιειχε στη λίστα του, οι Ηθοποιοί του Σωματείου δηλαδή, ίσως έκριναν με κριτήριο πιο..συντεχνιακο. Αυτή είναι και μια διαφορά Σωματείων με Ακαδημίες. Οι Ηθποιοοί στην Ακαδημία, η οποία πιο ..global, όχι μόνο σε εθνικότητες αλλά και σε αντιλήψεις καθότι αριστοτελικά εργοκεντρική, ζητώντας την ερμηνεία κι όχι τον ερμηνευτή, προσπέρασε το Σωματείο και τις αναγνώρισε

Ξεκινώ με αυτές, όχι μόνο επειδή είναι πρώτες στη λίστα, ως αλφαβητική σειρά αλλά κι επειδή εχω διδαχτεί κι έχω υπάρξει μάρτυς να πηγαίνουν και να βλέπουν την ταινία για τη μία υποψήφια και την επομένη να ξαναπηγαίνουν  για να δουν την άλλη. Την κάθε μία για το προσωπικό της επίτευγμα και τη θέση του ρόλου της μέσα στο έργο, κι όχι ως μία προβολή που πήγαμε, είδαμε , φύγαμε μεν αλλά τι ακριβως προσέξαμε κι εξετάσαμε δε;. Καπως έτσι έχω μάθει τι σημαίνει «τιμώ την ψήφο μου»

Τη μία μερα θα πάνε λοιπόν να δούνε την ΕΛΛ ΦΑΝΙΓΚ. Στο ρόλο της Αμερικανίδας ηθοποιού, με τις καλλιτεχνικές ανησυχίες και το ενδιαφέρον της για το ευρωπαϊκο σινεμά, που πάει στη Νορβηγία για το σεναριο που πρόκειται να γυρίσει ένας ας πούμε Μπέργκμαν , ο οποίος επι χρόνια δεν είχε κάνει ταινία κι επιστρεφει με κάτι προσωπικό. Το ηθελε για την κόρη του, η κόρη για την ωρα δεν τα εχει βρει με τον πατέρα της, η ηθοποιός ενθουσιάζεται με ρολο, προβάρει, μπαίνει σταδιακά στο συναίσθημα αλλά μπαίνει και στο συναίσθημα της σχέσης του πατέρα με την κόρη κι αυτό καλλιτεχνικά την ξεπερνάει. Η Ελλ Φάνινγκ  έχει ως επίντευγμα την εσωματωση στο ευρωπαϊκο, νορβηγικό πνεύμα της ταινίας αλλά και μια απόδειξη και της παιδείας των Αμερικάνων ηθοποιών, εκείνων που θέλουν να γίνουν ηθοποιοί κι χι πρωτοσέλιδα. Η Φάννινγκ ξεχωριζει για αυτό και γίνεται μια κανονική  ερμηνευτρια για τον σκηνοθετη της Γιοακιν Τρίερ. Τον μετα- μπεργκμανικό. Με ό,τι περιλαμβάνει αυτό το «μετά»

Στο μεταμπεργκμανικό του Τρίερ είναι η έτερη ερμηνευτρια του νορβηγικού φιλμ «Συναισθηματική αξια» , η ΙΝΓΚΑ ΙΜΠΣΝΤΟΤΕΡ ΛΙΛΕΑΑΣ, όπου θα πάνε να ξαναδουν την ταινία , για να δουν τι κάνει η ηθοποιός, τη δική της θεση  μεσα στο σεναριο. Κι η σχέση (όπως κι η θέση) είναι διαφορετική από της Φάνινγκ, είναι η άλλη κόρη, η μη ηθοποιός, η φαινομενικά λιγότερο ανησυχη, με την τακτοποιημένη προσωπική ζωή, που όμως έχει φορτωθεί το μερτικό της από τις ενδοικογενειακές καταστάσεις και την αποξένωση του πατέρα από την αδελφη της, το οποίο είχε να κάνει με την εγκαταλειψη και το θάνατο της μητέρας τους.

Θα δουν λοιπόν από τη μια, το υποχρεωτικά «εξωστρεφες» παίξιμο της Φάνινγκ, η οποία ΠΡΕΠΕΙ να παίξει έτσι διότι έχει να επικοινωνήσει τα συναισθηματα ως ηθοποιός που θα αναλάβει το ρόλο. Θα δουν το εντελώς διαφορετικό παίξιμο, της απολυτης εσωστρεφειας από την Ιμπσνττερ Λιλεαας όπου και στις δυο κερδισμένος  (ή εστω περήφανος)βγαίνει ο σκηνοθέτης με το πως τις καθοδήγησε, ως ατμόσφαιρα και ρόλους στο να χαρακτηριστούν κι οι δυο για επίτευγμα.

Την τρίτη μέρα, αυτή που θα δουν είναι εντελώς άλλης , όχι σχολής, αλλά καταστασης. Λέω «όχι σχολής» διότι εξαιρετικά εκπαιδευμένη ηθοποιός είναι κι η ΕΪΜΥ ΜΑΝΤΙΓΚΑΝ, κι είναι η μόνη από την 5άδα, που εχει επισκεφθεί τη σάλα των Oscar στο παρελθόν. Ακριβως πριν 40 χρόνια. Οσα κι ο Χένρυ Φόντα, 41 εκείνος για την ακρίβεια μεταξύ πρωτης και δευτερης υποψηφιότητας, σε εκείνον τυχερή η δευτερη..Ουσιαστικά όμως πριν από 40 χρόνια ήταν  ένας άλλος άνθρωπος. Ηταν υποψηφια  για το «Δυο φορές σε μια ζωή» το 1986, όπου έπαιζε την κόρη του Τζην Χάκμαν η οποία αντιδρούσε επιθετικά στην αποφαση του πατέρα της να εγκαταλείψει τη μητέρα Ελεν Μπέρστυν για την καρδιά της Ανν Μάργκρετ. Το είχε χάσει από την ΑΝΤΖΕΛΙΚΑ ΧΙΟΥΣΤΟΝ στην «ΤΙΜΗ ΤΩΝ ΠΡΙΤΖΙ». Μετά από 40 χρόνια έρχεται ξανα υποψηφια, σε κάτι  υποτίθεται πιο ανάλαφρο και πιο…. «παιδιακίσιο», αν δεν ηταν η ηθοποιία της να κάνει τη διαφορά και να δείξει ότι το είδος εχει τη δική του υπόσταση και να μην το υποτιμούν. Horror της σύγχρονης αντίληψης, η Μάντιγκαν εμφανίζεται στη μέση της ταινίας κι είναι αυτή που έρχεται για να φέρει τη λύση αφού προηγηθούν κορυφώσεις , πάλι εξ αιτίας της, που θα δικαιολογήσουν και την ταυτότητα του είδους. Παίζει μια μάγισσα, που είναι αυτή η οποία έχει προκαλέσει το μακελειό στο χωριό με τις ομαδικές εξαφανίσεις μαθητών και με την σταδιακή «δαιμονοποίηση» ανθρώπων υπο μυστηριώδεις συνθήκες.

Δίπλα στις « μπεργκμανικές» ερμηνευτριες, η Μάντιγκαν ίσως να κάνει «κάπως»; Δεν είναι οριστικό χωρις αυτό να σημαίνει ότι θα αποφύγει τα…προσπεράσματα. Κατά της ,ο ρόλος ο οποίος είναι η απόλυτη καρικατούρα. Και το ότι δεν εχει καν ψήγματα ψυχολογίας όπως είχε η μανα στο Carrie του Ντε Πάλμα, η Πάιπερ Λόρι, η οποία είχε στοιχεία Αμαντας Τένεσι Γουίλιαμς από «γυαλινο κόσμο», καθως τερατοποείτο. Πάντως ούτε εκείνη είχε πάρει το Oscar, είχε μείνει υποψηφια. Αυτό που την ανεβάζει την Μάντιγκαν είναι η διαπίστωση της τεχνικής της, μια σοβαρή τεχνική καταρτιση και πως διαχειρίζεται την καρικατούρα χωρις ασφαλειες τύπου Τένεσι Γουίλιαμς. Ωστόσο κι αυτό δεν φτάνει στο απολυτο υπερ, είπαμε για τη Λόρι πως δεν της είχε βγει. Αν κάτι είναι απολυτα υπερ της είναι το γεγονός πως ενω εμφανίζεται αγνωριστη και δαιμονοποιημένη και τερατοποιημένη, δεν εχει προταθεί το φιλμ για Oscar Μακιγιαζ. Οι Μακιγιέρ το προσπέρασαν. Τι σημαίνει αυτό; Πως το θεώρησαν δουλειά της ηθοποίας της κι όχι επίτευγμα του κλάδου τους. . Αυτό είναι το πιο σημαντικό όπλο στη διεκδίκηση ψήφων συν το γεγονός πως είναι κι η μόνη υποψηφιοτητα της ταινίας, άρα ό,τι υπαρχει σε αυτήν πιστωνεται στην Μαντιγκαν.

Και πάμε τωρα σε μια έτερη… «διττή» εξέταση, στις δυο μαυρες ηθοποιούς, και χρησιμοποιώ τον όρο επειδή το λένε και στις ταινίες τους το θέμα του χρώματος και ειδικά στη μία, που θα την αναφέρουμε πρωτα και μετα θα πάμε να δούμε τη δευτερη, έχουμ Αφρικανή κανονική, ούτε καν Αφρο-Αμερικανή. Μιλώ για την ΓΟΥΝΜΙ ΜΟΣΑΚΟΥ από το «ΑΜΑΡΤΩΛΟΙ» (Sinners) των 16 υποψηφιοτήτων, όπου μία από αυτές είναι κι η Μοσάκου. Η οποία είναι Αφρικάνα από τη Νιγηρία.  Και συμπτωματικά γεννήθηκε τη χρονιά που ήταν υποψηφια η σημερινη αντίπαλος της Εϊμυ Μάντιγκαν.

ΚΙ είναι αντίπαλος διότι η Μοσάκου  παίζει και αυτή μια «μάγισσα», ρεαλιστικού τυπου "μάγισσα",  μάγισσα, με καταληξη ..βαμπίρ βαμπιρ. Μέχρι να εκδηλωθεί όμως ως βαμπίρ, έχουμε δει μια γλυκιά καρτερική γυναίκα, μαυρη του Νότου, του Μισισίπι, στη δεκαετια του 30, στην οικονομική κρίση, που ξαναβρίσκει τον αγαπημένο της ο οποίος ειχε πάει για παράνομες δουλειές στο Σικάγο αλλά γύρισε για να αναδειξει τη μαυρη μουσική, να ανοίξει ένα σχετικό κλαμπ..Κι η γυναίκα αυτή με τη δυναμική παρουσία και τα τρυφερα αισθήματα θα εχει άλλη τροπή στην εξελιξη αυτης της τόσο πρωτότυης ταινίας. Σε ένα έργο βέβαια όπου το ματι αγκιστρώνεται στο συνολο ,με πολλούς ηθοποιούς, με καλούς ρόλους, κι η Μοσάκου είναι μία από αυτούς, που το παίξιμο  ξεχωρίζει όσο κι ο ρόλος της.

Κι η Μοσάκου δεν εχει κοινή αντιπαλότητα μόνο με τη λευκή Μάντιγκαν αλλά και με την ομόχρωμη ΤΑΓΙΑΝΑ ΤΕΪΛΟΡ την επαναστάτρια στο ‘ΜΙΑ ΜΑΧΗ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΑΛΛΗ», την αμέσως επόμενη σε υποψηφιότητες ταινία, με τον αριθμό 13 (υποψηφιότητες).  Κι ο δικός της ρόλος είναι πληθωρικός κι επιθετικός κι έχει κάτι που ειχαμε δει στον ΜΑΧΕΡΣΑΛΑ ΑΛΙ στο «MOONLIGHT» ο οποίος εμφανιζόταν στην αρχή, τακτοποιούσε τα του κεντρικού ήρωα και μετα εξαφανιζόταν αλλά το στίγμα που παρακολουθούσαμε ήταν αυτό που είχε αφήσει εκείνος. Παρόμοια κατάσταση αυτή με την Ταγιάνα Τέιλορ, αυτή ξεκινά την ταινία, αυτή ουσιαστικα εισηγειται το κλίμα, με αυτήν σχετίζονται όλοι οι γυρω της ρόλοι κι εξατίας της θα διαμορφωθουν, η ηθοποιός καλείται σε κάθε σκηνή αυτων των 40 περίπου λεπτών που παίζει (μπορεί και λιγότερο να δωσει όλα τα στίγματα ώστε να δούμε τα παρακάτω όταν το σεναριο θα τη βγάλει από την οθόνη. Αλλά κι ο σκηνοθετης-σεναριογράφος Πολ Τομας Αντερσον, της έχει ετοιμάσει φωνητικό κλείσιμο, την ανάγνωση γραμματος, όπου τωρα, μεσα από τη φωνή κα χωρίς να τη βλέπουμε, θα μεταδώσει τα συναισθήματα των χρόνων που μεσολάβησαν και της ηλικίας που βρίσκεται τωρα αλλά και όλων αυτών που δεν γυρίζουν πίσω.

Και τωρα, ως θα ψηφισουν οι κλάδοι και ποιάν; Η μόνη επισημανση που θα κάνω είναι πως το Σωματείο Ηθοποιών έχοντας «χάσει» τις ερμηνευτριες του νορβηγικού φιλμ, θα μπορούσε να μη μετρήσει στην απόφαση. Ωστόσο, η περίπτωση της Ταγιάνα Τέιλορ θα μπορούσε να αποβεί ενδεικτική, ωστόσο η Εϊμυ Μάντιγκαν έχει να παλέψει με το είδος της και πόσο θα ζυγιστουν τα υπερ ή τα κατά της. Οι δυο του νορβηγικού έχουν τους Ηθοποιους, τους Σεναριογραφους και τους Σκνοθέτες δυστυχώς όμως αυτούς τους έχουν κι οι υπολοιπες ταινίες, διοτι οι δυο εξ αυτων είναι το «μια μάχη μετα την άλλη» κι «Οι αμαρτωλοί», όπου σεναριογραφοι σκηνοθετες θα είναι πανω τους και θα περιμένουν να δουν ποιοι θα απομείνουν να  πανε και προς τα νορβηγικά. Οπότε η Μαντιγκαν, θα δειξει υπομονή. Διότι οι Επιλογής Ηθοποιών, υπεύθυνοι διανομης, θα μοιράσουν τα βλέμματα ανάμεσα στις δυο-Αφρικαν-Αμερικάνες, βγαίνουν μέσα από τα σπλάχνα του casting, κι από δω σίγουρα παιρνει μερτικό η Μάντιγκαν διότι ο casting director είναι που της εδωσε της ευκαιρία της  επαναφοράς και της διάκρισης. Οι του νορβηγικού πιστωνονται σχεδόν αποκλειστικά στο σκηνοθέτη, είναι έργο βαθέων χαρακτήρων που ο σκηνοθετης σχημάτισε την διανομη για να επενδυσει πανω της τη σκηνοθεσία η οποια είναι σκηνοθεσία ανθρώπων αρα ηθοποιών τους οποίους  κουμαντάρει προσωπικά.