Μεγάλη ανοησία.  Δεν υπάρχει. Δεν είναι το ζωακι που κλέβει την παρασταση. Πως να την κλέψει το έρημο; Ξερει κανονες υποκριτικής; Εχει μελετήσει; Υπάρχει κάτι σε …. «ορμέμφυτο; Όχι!!! Ο ΗΘΟΠΟΙΟΣ με το δικό του παιξιμο είναι που δίνει υπόσταση και στο ζωντανό, , που δίνει την ψευδαίσθηση με το παιξιμο του ότι συνομιλεί με εκείνο , ότι συμπάσχουν, ότι κανουν πολλά μαζί, και βασικά ο ανώτατος καθοδηγητής σε αυτή τη «σχέση», πάνω κι από τον σκηνοθετη, αν κι αυτος δίνει την κατευθύνουσα, είναι ο ΜΟΝΤΕΡ, αυτος που θα καλλιεργήσει με τα πλανα που θα ενωσει, θα κοψει και θα ράψει, όλη αυτή την ψευδαίσθηση. Με τα πλανα φυσικά του διευθυντή φωτογραφίας κι ετσι περναμε παλι στη συλλογικότητα του κινηματογραφου.

Τα πλανα με το βλέμμα του σκύλου γίνονται υπόθεση μοντάζ, πάμε πίσω στα πειραματα των Σοβιετικων, του Αιζενσσταιν και του Κουλεσωφ και των άλλων που ακολουθησαν- μην το κανουμε εδώ μάθημα ιστορίας.

Στα πειραμαα αυτων ανακαλυφθηκε, δημιουργηθηκε, θεριεψε και τρανεψε το μονταζ, και μας χαριζει το σινεμα τα απίστευτα, ένα από αυτά είναι κι η σχέση του ηθοποιού με τα ζωα.

Για τον ηθοποιό να εχει να αναμετρηθεί με ζωακι, δεν είναι ότι το ζωντανό θα του κλεψει την παρασταση όπως έλεγαν οι ακαταρτιστοι, είναι πως ο κόπος από δικης του μεριας γίνεται πολλαπλός, διότι πρεπει να γινει ταυτοχρονα και πομπός και δεκτης, χωρις τη βοηθεια συμπαίκτη με συνείδηση.

Ο ΜΠΡΑΝΤ ΠΗΤ δίνει στην ταινια ένα εκπληκτικό δείγμα συνυπαρξης με ζωο, με σκυλο όπου σε όλη σχεδον την  ταινία, παιζουν αποκλειστικα οι δύο τους ,κάνει μια guest παρενθεση ο ΤΖ.Κ.ΣΙΜΜΟΝΣ. Και μετα μένουν παλι τα δυο τους.

Κι εχουν να παιξουν μια κατασταση επιβιωσης, τη σχεση ανθρωπου και σκυλου σε καθεστως κινδυνου κι επιβιωσης, φοβου περί εκατερωθεν  απώλειας…

Με ένα αεροπλανο μικρό που κυβερνα, συνταξιουχος πια ο άλλοτε των Ειδικων Δυναμεων,  ταξιδευει συντροφια με το σκυλο του. Κι ο πιλοτος, στη διαρκεια της πτήσης παθαινει καρδιακή προσβολή την οποία δεν βλέπουμε , σε σημείο που εκνευρίζεσαι με όσα επακολουθούν διοτι αναρωτιέσαι που τη βρηκαν αυτοί που την περιεγραψαν. Τα λέει ΟΛΑ στο τελος. Βεβαια, δεν μας λέει το πως μετα από την καρδιακή προσβολή στη διαρκεια της πτησης, ο καρδιακός ήρωας τρεχει πανω-κατω, ανεβαιοκατεβαινει βουνα, πέφτει σε παγωμενα νερα και σε χειμάρρους, γκρεμίζεται και τραντάζεται, σακατεύεται κι επανερχεται, κι όλα αυτά με συνθήκες εμφράγματος; Αυτό δεν εξηγείται ούτε όταν ερχεται η εξηγηση. Είναι το σημείο καμπής για τον υπογραφοντα, ότι εξ ατιας αυτης της λεπτομερειας, που για τον σχολαστικό υπογραφοντα δεν είναι λεπτομερεια αλλά απαραιτητη σεναριακή προϋπόθεση, εν τουτοις ας πουμε ότι κυριαρχησε η συμβαση της περιπέτειας. Θα γινόταν Δεκτό!! Ηταν αναγκη , όμως,να τον βαζει να παθαινει καρδιακή προσβολή; Ας ευρισκε κατι άλλο, πιο συμβατικό, ώστε να γίνει πιο πειστικό.

Προσπερνώντας τη λεπτομέρεια του σχολαστικού υποφαινόμενου, βλέπουμε τη σχεση του ανθρωπου με το σκυλο και πραγματικα θαυμασα τα πλανα του Οσκαρουχου (για το πρωτο «Avatar») Ιταλού ΜΑΟΥΡΟ ΦΙΟΡΕ, που μας δίνει εκπληκτική εικόνα της Αλασκας και της φυσης της γενικότερης κι όχι μόνο του πάγου όπου  στην πραγματικότητα δεν είναι Αλάσκα αλλά η Νέα Ζηλανδία, , θαυμασα το μονταζ της ικανότατης ΝΤΟΝΤΥ ΝΤΟΡΝ, που ήταν υποψηφια για Oscar στο “Memento”, όλη αυτή τη συνύαρξη- σχεδόν «συνομιλία» του Μπραντ Πητ με το σκυλο, και φυσικα θαυμασα και τον ΜΠΡΑΝΤ ΠΗΤ για το πως έπαιξε όλες αυτές τις σκηνές, με τι συναίσθηση ψυχολογικης λεπτομερειας, σε ποιον απευθυνεται, τι αντιμετωπίζει αλλά και τι εισπράττει. Να συμπρωταγωνιστείς χωρις να εχεις επι της ουσιας παρτενερ.

Τέλος θαυμασα και τον σκηνοθέτη ΝΤΕΗΒΙΝΤ ΑΓΥΕΡ. Ως θαυμαστης του σινεμά των ειδων, είχα εκτιμήσει τις περιπετεωδεις ταινίες του, τη διαχείριση του υλικου, ειδικά τις συνεργασίες με τον Τζεισον Στέιθαμ.. Εδώ τον είδα να κανει κι ένα βημα παραπέρα, να διαχειριζεται και συναίσθημα. Βεβαιως και στις περιπετιες του τις καθαροαιμες, υπήρχαν τετοια σημεία (και με το  λιτο τροπο του ο Στέιθαμ μπορούσε κι εδειχνε τα όσα συναιθηματα του επετρεπε το ειδος αλλά κι η συμβαση των ηρωων που ερμηνευε), εδώ όμως υπάρχει αυτό το χτίσιμο που καταληγει σε ένα φιναλε άκρως συναισθηματικο, βαθια ανθρωπινο και όχι πρωτοβαθμια μελωμένο. Φαίνεται κι από την επιλογη και καθοδηγηση της ηθοποιού του φιναλε (που κανει κι εισαγωγή στην αρχη), της ΑΝΝΑ ΛΑΜΟΕ. Θα επανελθω στη συμβολή της μοντέζ διοτι έχει να κανει και με την από δικη της μεριας καθοδηγηση του υλικού.

Διότι, δεν θα κρύψω , ότι το ενδιαμεσο της επιβιωσης, σεναριακα οδηγούσε και στη νυστα. Δεν ήταν ξεχωριστό, δεν ηταν εμπνευσμένο. Γινόταν και οριακά μονότονο. Οι κινηματογραφικοί παραγοντεες, όμως , που ανεφερα , του εδωσαν υποσταση. Τα ματια του σκυλου, που τα πλάνα και το μοντάζ τα μετετρεψαν σε εκφραστικα,  να κοιτούν το παιξιμο του Μπραντ Πιτ.

Ζήτω το πείραμα Κουλέσωφ με την…ηθοποια του σκυλου, τιμή και δόξα στον Αιζενσταιν που μετετρεψε το μονταζ σε Επιστήμη. Αυτά τους μαθαινουν στις Σχολές όταν τους βαζουν να βλέπουν περιπετειώδη φιλμ, να μαθαινουν πως να δίνουν υποσταση και περιεχομενο και βαθος στο είδος περιπετεια. Και ρυθμό φυσικα…δηλαδή όλο τον Αιζενσταιν