Από περιεχόμενο και διαχείριση περιεχομένου, από πλήρη εναρμόνιση του «γράφω σαν σκηνοθέτης και σκηνοθετώ σαν συγγραφέας» όσον αφορα στον Μακ Ντόνα, που έβαλε υπογραφή τελεσίδικη στον εαυτό του, όπου αυτή τη φορα τα εφερε στην πλήρη, στην απόλυτη εναρμόνιση, τα έκανε όλα ένα πργμα ενιαίο κι αξεδιάλυτο,  και επίσης στο είδος, στο ότι ένα είδος το μετεβαλε σε προσωπικό κι ας πέρασε από κάποιους παράδρομους των αδελφων Κοέν-δεν έχασε ποτε το δρόμο του.

Κι από τον ΤΖΩΝ ΜΑΛΚΟΒΙΤΣ στην ερμηνεία του οποίου υποκλίνομαι, ο οποίος όλα τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της ηθοποιίας του, τα έβαλε σε τέτοια σειρά, σε τέτοια τάξη, τα μετέβαλε σε ερμηνευτικό μπούσουλα στο πως να κινηθεί,  με τόσο δημιουργική έμπνευση που δίνει ένα μάθημα τεχνικής η οποία μεταλλάσσεται σε προσωπική, διδάσκεται μεν αλλά παραμένει αμίμητη.

Που εντάσσεται; Ως είδος… Κατασκοπικό το λενε, δεν είναι κι ας εχει έντονο το στοιχείο. Δυο τυποι, της CIA, με τρισάθλια πολιτεία και με «καμάρι» τους τη δολοφονία του Κένεντυ, είτε απευθείας είτε ως εμπλοκή, ερχονται στη Χιλή, 1973, για να προετοιμάσουν το πραξικόπημα που ανετρψε τον Μαρξιστη Προεδρο Σαλβατόρε Αλιέντε, ο οποίος και δολοφονήθηκε.

Τους βαζει λοιπόν αυτους τους αθλιους σε παιχνίδι και καταστασεις μαυρης κωμωδίας. Όπως περίπου έκανε στην «Αποστολή στη Μπριζ»  Όχι καθαρόαιμης κωμωδίας. Γελάς όμως, παρολο ότι διακρίνεις τι ακριβώς είναι. Οι διαλογοι που τους εχει γραψει ο προικισμενος ΜακΝτονα  είναι τοσο υπονομευτικοί, τόσο «υποσκαπτικοί» (αν μου επιτρεπεται η λέξη), τόσο ευφυεις στο σχόλιο τους αλλά και τόσο ξεκάθαροι στη δήλωση χαρακτηρα.

Και προχωρα η υπόθεση, με όλη την κυνικότητα, με τον προσέγγιση χωρων στους οποίους συχνάζουν αριστεροί, εξαιρετικά το εύρημα με την μπουατ που τραγουδα ο Βίκτωρ Χαρα , Χιλιανος μάρτυρας, εξαιρετικό και το περιβαλλον, σκηνοθετικά, εικαστικά και σκηνογραφικά στο που τοποθετείται αυτή η μπουατ, εξαιρετικό το ωμό παιχνίδι με τις δυο αριστερές φοιτητριες, ακόμα πιο εξαιρετική η ανατροπή που δείχνει ότι ο Μάρτιν Μακ Ντόνα ήταν σε θεικων διαστασεων έμπνευση.

Όλα γίνονται κωμικά κι όλα είναι αποκρουστικά στην ωμότητα τους, στο περιεχόμενο της, ένας κυνισμός απερίγραπτος που καθως γραφεται ,ταυτοχρόνως και σκηνοθετείται , κι οι  ηθοποιοί οφειλουν μια κάποια ευγνωμοσύνη, που όλη αυτή η σκηνοθεσία περνα μεσα από το γράψιμο των ρόλων και τους δίνει δυνατότητες υψηλής δημιουργίας. Διότι είναι εξαιρετικός στο καθαρα στηρικτικό του κομματι ο ΣΤΗΒ ΜΠΟΥΣΕΜΙ, είναι θαυμα ο ΣΑΜ ΡΟΚΓΟΥΕΛ αλλα ως συνεταίρος στο πρακτοριλικι κι επισήμως συμπρωταγωνιστής, επισκιαζεται υποχρεωτικά – και για λόγους δομής- από το ρόλο του Μάλκοβιτς κι αναγκαστικα από τον ίδο τον Μαλκοβιτς που καταθετει μια ερμηνεία γεμάτη μπολιασματα λεπτομερειών, τεχνικής, εκφρασεων, λιτότητας που επιδεικνυει το πτυχίο της κι όχι τη φιγουρα της. Ο Τζων Μαλκοβιτς καταθετει ένα σπουδαιο προσωπικό μάθημα.

Στη σκηνοθεσια, στην εικόνα της και στην παράταιρη διαθεση της , εχει συμβάλει η σκηνογραφική επιλογή, κυριως στο Ραπα Νουι, στα Νησια του Πάσχα και στα λατρευτικα αντικείμενα, εχει συμβάλλει η επιλογη του τοπίου, κι αυτό την κανει να διαφερει από άλλες ταινίες περί Χιλής ως ντεκορ  κι ως ατμόσφαιρα ,εχει συμβάλλει η φωτογραφια του πως διαμορφωσε φωτιστικα τις διαθεσεις , εχει συμβάλει απεριοριστα το μονταζ που κρατησε την ισορροπία όλων αυτων των ιδιαιτερων  πραγμάτων που συμβαινουν κι ερχονται από διαφορετικα είδη, κι εχει συμβάλλει κι η μουσική του ΚΑΡΤΕΡ ΜΠΕΡΓΟΥΕΛ η οποία «χατζιδακίζει» αρκετα μπορώ να πω, θυμίζοντας και το «Bleu» (Βρώμικα παλικάρια) αλλά κυρίως το «Αποψε αυτοσχεδιαζουμε» που στο σινεμά είχε γινει γνωστό χαρη στον Μαξιμίλιαν Σελ όταν χρησιμοποίησε βασικα μοτιβα της μουσικής εκείνης στο υποψήφιο για ξενόγλωσσο Oscar “The pedestrian”( Der Fußgänger), απονομής 1974, γνωστό στην τοτε Ελλάδα ως «Περιπλανώμενος ένοχος» με ένα Ναζί που ερχόταν καλή η ωρα όπως οι δυο αυτοί της CIA, στην Ελλάδα όπου είχε προβει σε σφαγες  και σε λεηλασίες κατά την Κατοχή..

Δεν γράφω περισσότερο διότι ένα από τα μαθήματα κριτικής που είχα πάρει από την «Αλκη Θρύλο» (Ελένη Ουράνη) ήταν το «όπως οι ευτυχισμένοι άνθρωποι δεν έχουν ιστορία έτσι και τα τέλεια έργα, καποιων ειδων ή μορφών, δεν χρειαζονται τα πολλά λόγια διότι θα τα υπερφορτωσουν   κι αυτή την υπερφόρτωση επαίνων δεν την χρειαζονται, είναι τελεια από μόνα τους». 

ΥΓ Π¨αντως αυτο το σύμπλεγμα της δουλοπρεπους υποταγής στον αγγλικό τιτλο, κάπου πρέπει να συμμαζευτεί