Διότι διαβάζω συνέχεια για νουαρ, για νέο-νουαρ και διάφορα τέτοια…Βεβαίως και καταληγει στον τιτλο της ταινιας του Ρίντλεη Σκοτ με το Οσκαρ Σεναριου στην Καλι Κουρι αλλά , το έργο είναι ελληνικότατο, είναι ένα δράμα με σοβαρές συγκρούσεις, εξαιρετικά δοσμένες, για σχεσεις εντος κι εκτος ελληνικής επαρχίας,  και βεβαια υπάρχει και το αστυνομικό στοιχείο αν και το φονικό συντελείται στα ματια μας. Δεν μας καλεί να λύσουμε κάποιο αίνιγμα. Δεχομαι όμως ότι ο ορος περί «νουαρ», ισχύει αλλά για τον υπογράφοντα, η ελληνικότητα κι η κληρονομιά που διαχειρίζεται ο σκηνοθέτης ΑΛΕΞΗΣ ΑΛΕΞΙΟΥ με τη συνεργάτιδα του στο σενάριο, την ΑΦΡΟΔΙΤΗ ΝΙΚΟΛΑΪΔΟΥ, μας ταξιδεύει σε ελληνικές ρίζες. Το έργο εχει χρόνο και τόπο, οι ρίζες που λέμε κι αυτος ο τόπος έχει προϊστορία με το χρόνο να δείχνει πως σαν να μην άλλαξε τίποτα.

Στα ξένα φιλμ βεβαια, μαζί με τα «νουαρ»και τη «Θέλμα..» θα πρόσθετα και την «Κληρονόμο» του Γυίλιαμ Γουάιλερ  με την Ολίβια Ντε Χαβιλαντ, μόνο που από τη «Θαλασσα από γυαλί’ λείπει το ερωτικό στοιχείο, η ερωτική προδοσία, για αυτό και δεν το ενέταξα , μένουν, όμως,  μ όλα τα άλλα.

Διότι στη «Θαλασσα..» δεν χρειαζεται ερωτική προδοσία, έχει άλλες  κυρίως την προδοσία από γονιό, την κακοποίηση από γονιό, δεν είπα τυχαία το «Αμαρυλλίς», την ταινία του Ντίνου Δημόπουλου (που την απεχθανεται και την κακοποιεί ψυχολογικά ο πατερας της επειδή της χρεωνει τη χηρεία του), ούτε ανεφερα τυχαία τη «Στελλα Βιολάντη», το θεατρικό αριστούργημα του Ξενόπουλου, ένα κορίτσι που το κρατα απομονωμένο και κακοποιημένο  ψυχικά ο  βαναυσος πατερας της.. Εργο από το οποίο κάπου καταγονται όλα αυτά..Κι εδώ, από τα πλανα και την εξαιρετη σκηνοθεσία του Αλεξίου κι από τη φωτογραφια του ανεκτιμητου ΣΙΜΟΥ ΣΑΡΚΕΤΖΗ, όπου εκτός από την ατμόσφαιρα η οποία είναι απολύτως υποβλητική, την ατοσφαιρα της συγκεκριμένης επαρχίας, , εχουμε και τα πλάνα με τη βία του πατερα Ιατρόπουλου προς την κόρη, μεσα από τα οποία πλάνα εκδηλωνεται κι ένας απωθημένος ερωτικός σαδισμός. Όπως στου Βιολάντη.

Μόνο που όπως τα εργα εχουν ρίζες, ρίζες εχουν κι οι χαρακτηρες τους. Και στο συγκεκριμένο η βία κι η κακοποίηση δεν είναι μόνο γονεϊκές ούτε μόνο πατρικές, είναι και μητρικές, με τον δικό τους τρόπο , εξουκι η αντιδραση των γιών απέναντι στη μάνα, διότι είναι και συζυγικές. Μια κι αυτή η μανα, ω ςγυναίκα, κακοποιείτο από τον άντρα της. Εξού και πως το έβγαλε όλο αυτό, στραβά στα παιδιά της…

Αυτά είναι τα στοιχεία ουσιας, είναι αυτό που δίδασκε ο ΕΛΙΑ ΚΑΖΑΝ, να βρεις στο έργο, το μοχλό, τη ραχοκακοκαλια της ουσιας, του πριεχομένου και μετα να του φτιαξεις την κινηματογραφική του ραχοκοκαλια. Αυτή δημιοργείται όταν η κακοποιημένη   από τον ανδρα της γυναίκα, μενει χήρα, φευγει ένα ολογοημερο ταξίδι ηρεμίας, στην επαρχια, όχι μακρυα, στην Ευβοια. Στο Λευκαντι, διπλα στο Βασιλικό, κι επισης να συγχαρω και για την επιλογή του μερους, μη βλέπουμε τα ιδια και τα ίδια. Και να πω επίσης ότι εχει γίνει τρομερή αξιοποιηση του συγκρκειμένου χωρου, τον οποίο γνωρίζω από κάποια παιδικά καλοκαίρια, προσφερεται για μοναχικές διακοπές χειμωνιατικης απομόνωσης, κι εκεί τοποθετειται το δραμα..Με το χωρο, το κτήριο των ενοικιαζομένων δωματίων, φτιάχνεται εξαιρετικη συνάρτηση χωρου κι ανθρωπων που το κατοικούν αλλά κι εκείνων που το επισκέπτονται, κι η μοναχικη χήρα , που την αποφευγουν τα παιδια της, βρίσκει την υπεύθυνη του χωρου, σε ηλικία κορης της, να κακοποιείται, καταρχάς ψυχικα από το βαναυσο πατερα της. Οι κακοποιησεις πάνε κλιμακωτα, προϊδεαζουν, κάθε φορά και με κάτι πως θα συμβεί. Κτίζεται δηλαδή σεναριο πάνω τους. Κι ο ΑΛΕΞΗΣ ΑΛΕΞΙΟΥ το κινηματογραφεί με ένα εξαιρετικό αφηγηματικό τρόπο, με ένα υπεροχο ντεκουπαζ που οδηγεί σε θαυμάσιο μοντάζ (ΜΑΡΙΟΣ ΚΛΕΦΤΑΚΗΣ, ΛΑΜΠΗΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΗΣ -φαίνεται το..χερακι που εχει μπει) και καθηλώνει..Ολοι οι χαρακτηρες ξεκινουν από τα συναισθήματα και σταδιακά  τους πλησιάζουμε όλους μέσω αυτης της οδου ενώ παραλληλα τρεχει η πλοκή, πιο πολύ της αγωνίας παρά της ανατροπής στοιχείων, επέρχεται η κλιμάκωση , που είναι κυρίαρχη, κι ο θεατής εχει ταυτιστεί με το δραμα των ηρωων που βλέπει.

Αξίζουν ξεχωριστα συγχαρητήρια στη διανομή , στο casting (ΣΩΤΗΡΙΑ ΜΑΡΙΝΗ,ΑΚΗΣ ΓΟΥΡΖΟΥΛΙΔΗΣ), και για τους βασικούς ρόλους με τους οποίους ο σκηνοθετης κανει θαυματα, αλλά και στα επι μερους πως φτιάχνει ατμόσφαιρα. Κι εννοώ, ως προς τη διανομή, την επιλογή του ΝΙΚΟΥ ΓΕΩΡΓΑΚΗ, και του ΔΗΜΗΤΡΗ ΤΖΟΥΜΑΚΗ να είναι οι συγκεκριμένοι φιλοι, η συγκεκριμένη παρεα στο συγκεκριμένο χώρο, αυτού του ανθρώπου, του ΜΙΧΑΛΗ ΙΑΤΡΟΠΟΥΛΟΥ. Δίνει με διακριτικότητα στοιχεία για την ταυτότητα του καθενός είτε ως συμμετοχή στην υπόθεση (περίπτωση Γεωργάκη) είτε ως επισήμανση (με το εύρημα γυρω από τον Τζουμακη, ένα τόσο δα πραγματάκι, ένα ευρύτερο πλάνο στο τελος και καταλαβαίνουμε τα πάντα. Όπως και για τον ΘΑΝΟ ΤΟΚΑΚΗ και τον ΓΙΩΡΓΟ ΒΟΥΡΔΑΜΗ που επέλεξαν αυτούς για γιους. Επισημαίνοντας και τις μεταξυ τους αντιθεσεις .Κι αυτή την εποχη που βλέπω στο NETFLIX την τηλεοπτική βερσιον του «Ανατολικά της Εδέμ», παρακολουθώ τη διανομή για ρολους  αδελφων που βρίσκονται  σε αντιθεση, πως δουλευει το casting. Η ελληνικη επιλογή εχει πολύ ωραια αυτη την κόντρα, ο Τοκακης βεβαια είναι ο μοχλός κι εχει και τη σκηνή που ενεργοποιεί τη μάνα…Και τα δυο παιδια, κι οι δυο ηθοποοί, εχουν συλλάβει επακριβως τα συναισθηματα αυτων που εκλήθησαν να παιξουν.

Πάμε λοιπόν και στα βασικα διότι η ΒΑΓΓΕΛΙΩ ΑΝΔΡΕΑΔΑΚΗ, κενταει, παίζει με απολύτως κινηματογραφικους όρους, με συνθηκες φακού, τη γυναίκα αυτή με τα όσα κουβαλάει, τον διακριτικό τροπο με τον οποία σταδιακα τα φανερώνει και βεβαια τις κλιμακωσεις που είναι πολλαπλές και καθοριστικες και φυσικά ΔΕΝ θα γραψω για αυτές εδώ, διότι θα είναι σαν να σας λεω το έργο.Αλλο το «δίνω στοιχεία» κι αλλα «αποκαλύπτω». Εξαιρετική κι η κοπέλα, η ΧΡΙΣΤΙΑΝΑ ΜΑΤΕΛΣΚΑ ΤΟΚΑ, πόσο συντονισμένη, ποσο εναρμονισμένη με την Ανδρεαδακη, πόσο εσωτερική, με πόσες αφαιρεσεις στο να καταλήξει στην ουσία της έκφρασης που χρειάζεται.

Κι αφήνω τελευταιο τον ΜΙΧΑΛΗ ΙΑΤΡΟΠΟΥΛΟ με τον υπέρτατο θαυμασμό για την διαρκή εξέλιξη του και την κατακτηση των μεσων του και για το πως κραταει για έξω το αγριωπό αρσενικό και μεσα του το μπολιαζει με πληγωμένα αισθήματα, που όμως δεν μπορούν να του δώσουν και συγχωροχάρτι, μόνο να τον κανουν κατανοητό ως χαρακτήρα. Φοβερή εξισορρόπηση