Η αφορμή ήταν το γεγονός πως την τελευταια του ταινια, την «ΑΠΕΙΡΗ ΓΗ», στο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ, την ειχα δει υπο την ιδιοτητα μέλους επιτροπής, και είχα εισηγηθεί, και πέρασε ομοφωνα, τη διακριση της ανδρικης ερμηνείας σε πρωτοεμφανιζόμενο ηθοποιό, τον Αλέξανδρο Ντάβρη, κι αυτό ήταν και το ζητούμενο, οι πρωτοεμφανιζόμενοι

Και με αφορμη αυτό, τωρα που περασε το αφιερωμα στην πλατφορμα, ξανακοίταξα, κι έκανα σταση σε αυτό το σημείο. Διότι όταν μιλάμε για σκηνοθετες , ας μη φλυαρουμε με το γενικόλογο περί auteur,αλλά ας κοιταμε λιγο και τη σκηνοθεσία.  Στο ότι ο Μαζωμεος ενώ εχει ένα θεμα με την ολοκλήρωση της υπογραφής στις ταινίες, στο να φερει γυροβολιά το άνισο, έχει παράλληλα και κάποια προσόντα  και θελω να σταθω σε αυτό. Τα καταφερνει με τους ηθοποιούς ενώ οι ρόλοι δεν προέρχονται από μεστά ή ολοκληρωμένα σεναρια. Το σφύριγμα για το εναρκτήριο λάκτισμα του συγκεκριμένου άρθρου ήρθε από την ταινία «ΕΞΟΡΙΑ», εχοντας κατά νου τη διακριση στην ανδρική ερμηνεία για την «απειρη γη».

Και στην «Εξορία» έχουμε περιπτωση ηθοποιού που ο Μαζωμένος του δίμει την ευκαιρια να φανεί , όπως  και στην «άπειρη γη»  με τον Νταβρη. Κι αναφέρομαι στον ΣΤΕΦΑΝΟ ΚΑΚΑΒΟΥΛΗ, ο οποίος επωμίζεται σχεδόν ολόκληρη την ταινία – το «σχεδόν» είναι καταχρηστικό, ολόκληρη είναι η πραγματικότητα , και τα συνέδεσα στο μυαλό μου τα δυο φιλμ, για να καταλήξω σε δυο κοινούς παρανομαστές, στην ανδρική ερμηνεία και στην κοινή υπογραφή σκηνοθέτη.

Του Κακαβούλη βέβαια είναι πολύ πιο σύνθετο πραγμα, πολύ πιο δύσκολο και χωρς άλλοθι επιείκειας. Εχουμε ένα ρόλο πρωτότυπο, που δεν σηματοδοτείται σεναριακά όσο θα έπρεπε. Ο πρωτοτυπος ρόλος εχει να κάνει με το θέμα των ναυαγών που έρχονται από τρίτες χώρες δίχως χαρτιά και με άθλια μεταχείριση, μόνο που αυτός είναι μια άλλη περίπτωση, είναι ναυαγός από Ελλάδα. Προφανως κι ήθελε να την κάνει, ο σεναριο δεν τον αναλύει πολύ, τον βρηκαν αναίσθητο και ταλαιπωρημένο στα ανοιχτα, τον περισυνέλεξαν  κι είναι ένας Ελληνας λαθραίος μετανάστης που δεν ήρθε αλλά πήγε να φυγει…Και τον καρτερουν οι αναλογες περιπτειες.

Στο ΚΑΚΑΒΟΥΛΗ θα σταθω στο ότι με λιτότητα ανταποκρίθηκε στον βασανισμένο και ταλαιπωρημένο ηρωα του, παρόλο ότι επαναλαμβάνω πως τα πατήματα ήταν και δεν ηταν πατηματα. Ωστοσο, όπου το σεναριο έδινε κατασταση πιάστηκε από εκεί, και καλά μαλιστα και συμπεριφερθηκε με ελεγχομενο τόνο συν μια παρουσια φυσική που ο φακός  ο κινηματογραφικός ξέρει να τη φερνει  στα δικά του  νερά , ανάλογα με το τι επιθυμεί.

Κι η φωτογραφια του ΦΩΤΗ ΜΗΤΣΗ κάνει μια σύνθετη δουλειά γυρω από αυτόν , πλαισιωσης και προώθησης. Καταρχάς υπάρχουν σκληροι φωτισμοί που δίνουν  μια άλλη διάσταση στα γλυκά χαρακτηριστικά του ορωταγωνιστή. Τον σκληραίνουν!!. Διότι αυτή είναι κι η αισθητική της ταινίας. Σκληρές αντιθεσεις στους φωτισμούς, παρεμβαίνουν στο τελικο φως και κανουν το προσωπο του πρωταγωνιστή να φαίνεται πιο τραχυ, με αποτελεσμα να τον βοηθα στην αποδοση αποτελεσματος σχετικά με αυτό που θελει η ταινία και υποθετει το σεναριο. Όπως επίσης κι οι φωτισμοί γυρω από το σώμα , που τον δείχνουν σαν ταλαιπωρημένο άγαλμα, στην έννοια της ποιητικής διάστασης του τιτλου «εξορια». Αυτό φαίνεται έκδηλα και στο μονοπλάνο, της ερωτικής συνεύρεσης των δυο ανδρων, Κακαβουλη και Σαββιδακη, ένα μονοπλανο, στατικό, από απόσταση, που σαν να κρυφοκοιταζει αυτό που φωτίζει το οποίο είναι τραχυ, οι φωτισμοί το υποβοηθουν, χωρίς να το «φωνάζουν». Η φωτογραφία στην υπηρεσια μιας αντιληψης κι ο πρωταγωνιστής απέναντι. Σε κάτι φαινομενικά φωτεινό κι εσωτερικά βαθιά σκοτεινό.