Οι κατηγορίες της ΜΟΥΣΙΚΗΣ, όπως και του ΤΡΑΓΟΥΔΙΟΥ (θα κάνουμε ανάλυση αυτής της κατηγορίας εν ευθέτω χρόνω), θα επαναλαμβάνω κάθε χρόνο, ότι χρήζουν ιδιαίτερης προσοχής και ξεκαθαρίσματος κάποιων πραγμάτων. Διότι οι πιο πολλοί αγνοούν τον βασικό κανόνα και για τις δύο αυτές κατηγορίες: Ότι τα ΚΡΙΤΗΡΙΑ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗΣ είναι ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΑ κι όχι ΜΟΥΣΙΚΑ ή, ακόμα χειρότερα , τουλάχιστον στην κατηγορία του Τραγουδιού, δισκογραφικά. Δεν έχουν καμία σχέση με την «κομματάρα», τη «θεματάρα» και το «soundtrack» κι άλλα τοιαύτα που  νομίζουν μερικοί ότι έτσι τη βγαίνουν στην …Ακαδημία. Καλύτερα να μελετήσουν και να μάθουν. Διότι η ΜΟΥΣΙΚΗ στον κινηματογράφο αξιολογείται με κινηματογραφικούς κανόνες κι όχι με κανόνες αυτοκινητάδας στην παραλία και το stereo να παίζει την «κομματάρα». Η οποία ως κινηματογραφική αξιολόγηση μπορεί και να προσπερνιέται άνετα από τους κινηματογραφιστές.

Η φετινή σοδειά ίσως δώσει καλύτερη ευκαιρία σε κάποιον μελετητή του κινηματογράφου να κατανοήσει τα περί ΗΧΗΤΙΚΟΥ ΜΟΝΤΑΖ καθώς και τη διαφορά του από τον ΗΧΟ, τη διαφορά δηλαδή του sound editingαπό το sound mixing. Και τούτο, επειδή για σπάνια φορά συνέπεσαν οι πεντάδες, οι ίδιες ταινίες που προτάθηκαν στη μία κατηγορία, προτάθηκαν και για την άλλη.

 Ο ΓΚΙΓΙΕΡΜΟ ΝΤΕΛ ΤΟΡΟ αναδείχτηκε νικητής του ΣΩΜΑΤΕΙΟΥ ΣΚΗΝΟΘΕΤΩΝ για την ταινία του «Η ΜΟΡΦΗ ΤΟΥ ΝΕΡΟΥ» κι είναι πλέον ανοιχτός ο δρόμος για το ΟΣΚΑΡ. Μετά, μάλιστα, κι από το ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΠΑΡΑΓΩΓΩΝ που έδωσε το χρίσμα στο ίδιο φιλμ, ο δρόμος είναι ολάνοιχτος. ‘Η μήπως δεν είναι;

Τα προηγούμενα αρκετά χρόνια, όταν η νέα στρατηγική στο Χόλυγουντ, έστρεψε τα στούντιο προς τα blockbusters κατ’ εξακολούθησιν , αναβαθμίστηκε κι η κατηγορία αυτή. Με την έννοια ότι το Οσκαρ των Οπτικών Εφφέ έγινε κάτι σαν το βραβείο του ensemble cast στο Σωματείο Ηθοποιών. Πως δηλαδή επιβράβευε το καλύτερο blockbusterδια των ΟΠΤΙΚΩΝ ΕΦΦΕ του. Όπως κι οι Ηθοποιοί στο Σωματείο τους δια του ensemble cast ουσιαστικά πριμοδοτούν την καλύτερη, γι αυτούς, ταινία.