«ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ ΠΕΙΡΑΙΑ» του ΜΑΝΟΥ ΧΑΤΖΙΔΑΚΙ  στο «ΠΟΤΕ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ», θεωρούνται κι επισημαίνονται  ως το Νο 1 υπόδειγμα της έννοιας «ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΟ Τραγούδι». Σε ποια σκηνή μπαίνει, τι πιάνει από το φιλμ και τι εκφραζει, στίχοι του ίδιου του συνθέτη,  πως η μελωδίαα του ,γίνεται αναγνωρίσιμη από την πρώτη νότα και  πως τελικά διαχέεται , χαρακτηρίζει και υπογράφει ολόκληρη την ταινία. Δεύτερο αντιπροσωπευτικό τη τάξει , θεωρείται για παρόμοιους λόγους το «Que sera,sera» από την ταινία του Χίτσκοκ «Ο άνθρωπος που γνώριζε πολλά» των Τζέι Λίβινγκστον (μουσική) και Ραίη Εβανς (στίχοι) όπου το τραγουδι γίνεται κωδικός της λύσης του αστυνομικο-κατασκοπευτικού μυστηρίου. Και τρίτο, το «The way we were» όπου εκεί μπαίνει κι η σκηνοθετική ευφυία του Σύντνεϋ Πόλλακ και σε συνεργασία με τον σεναριογραφο Αρθρουρ Λωρεντς και το τμήμα μοντάζ, μεσα σε τρία λεπτά , ως τραγούδι τίτλων , λέει όλη την προϊστορία των δυο κεντρικών χαρακτήρων, πριν αρχίσει το έργο. Πως ζούσε ο κάθενας ως τη στιγμή της συνάντησης, που ερχονται όλα  ως αναθύμηση της ηρωίδας εξου κι ο νοσταλγικός τόνος της μελωδίας (μουσικη Μάρβιν Χάμλιστς, στιχοι Αλαν και Μαίριλυν  Μπέργκμαν) . Κι υπάρχει κι ένα τέταρο, που εξετάζεται διαφορετικά, είναι το «Moonriver» από το «Πρόγευμα στου Τίφανυ» (ο αρχικός,ελληνικός τίτλος της ταινίας ήταν «Τίποτε δεν είναι πιο ωραίο από την αγάπη»), όπου η μελωδία του τραγουδιού (σύνθεση ΧΕΝΡΥ ΜΑΝΤΣΙΝΙ) απλώνεται και διαποτίζει ολόκληρο το φιλμ και το μεταβάλει και σε score της ταινίας και καταλήγει σε διπλό Oscar ο Μαντσίνι, όπως κι ο Χάμλιστς στην ταινία του Πόλλακ. Στιχοι τραγουδιού Τζωνυ Μερσερ. Ας σημειωθεί πως και τα 4 τα τραγουδησαν οι πρωταγωνίστριες των ταινιών τους, Μελίνα Μερκούρη, Ντόρις Ντέι, Μπάρμπρα Στρέηζαντ,και η Ωντρεϋ Χέπμπορν που το εισηγείται ως σολο κιθαρα αλλά στο φινάλε αποθεώνεται από χορωδία ως score πια της ταινίας.

Σε αντίθεση με τον Α’ Ανδρικό ρόλο, που μέχρι να ανοίξει ο φάκελος, κάποιες ψυχές θα έχουν πάει στην …Κούλουρη, ο Α’ Γυναικείος είναι προβλέψιμος μέχρι…πλήξεως.

Δες τωρα αυτή την ταινία του ΠΑΟΛΟ ΣΟΡΕΝΤΙΝΟ κι αναλογίσου. Θέμα, βάθος, επισήμανση, ελαφράδα στο χειρισμό, σεναριακή υποστήριξη, συναίσθημα ως τα μύχια, κοινωνική αναφορά ως εκεί που δεν παίρνει κι ένα πορτραίτο Προέδρου Δημοκρατίας , πολύ δικό τους που θα το θέλαμε και δικό μας

Τα ατού, τα επιτεύγματα και τους κινδύνους θα αναλύσουμε  μέσα από εδώ, μέσα από τους κανόνες αξιολόγησης πάνω στο θέμα ΕΡΜΗΝΕΙΑ και πως πιθανολογείται να τα δουν  οι των διαφόρων κλάδων

Στα βραβεία του Σωματείου τους εκδήλωσαν εικόνα και καρδιοχτύπησαν πολλούς ενώ ξεσήκωσαν κάποιους άλλους

Σήμερα μπήκαμε στη φάση της υπεροχής του «ΜΙΑ ΜΑΧΗ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΑΛΛΗ» , ξεφευγοντας σύμφωνα με τις ενδείξεις από τη χθεσινή «ισοπαλία» με το «Αμαρτωλοί»

Περί Σωματείων ο τίτλος, όπως θα καταλάβατε. Και πριν προχωρήσω στα επιμέρους για το τι εννοώ, η γενική ματιά δηλώνει ότι ως προς  το «Sinners» δεν υπάρχει Σωματείο που να το αφήνει απέξω.

Καλωσορίζουμε την νέα κατηγορία της «ΔΙΑΝΟΜΗΣ ΡΟΛΩΝ», τη γνωστή ως casting. Η κατηγορία είναι καινούργια ως προς τα OSCAR, που από φετος την έχουν κάνει βραβείο, αγαλματάκι, κανονικό , με πεντάδες όπως και στις άλλες κατηγορίες. Στα Oscar είναι καινούργια, όχι όμως και στην κινηματογραφική βιομηχανία και στα όσα συναποτελούν μια ταινία

Πρώτη ένσταση, η λέξη «ειδος». Είναι ειδος οι ταινίες με σχέσεις ομοφυλόφιλων ή είναι μια συγκεκριμένη θεματική , που εμπνέεται από κοινωνική βάση, όπως συμβαίνει και με άλλα έργα, διαφορετικής θεματολογίας; Όχι, δεν είναι «είδος»!!!

Και θα τα παρω με τη σειρά, και θα αρχίσω από το πρώτο, με τη σειρά που ανακοινώθηκαν, διότι το «πρώτο», εκτός των άλλων, συμπτωματικά προσφέρει κι ένα μάθημα που σπάνια δίνεται η ευκαιρία αλλά χρειάζεται να το ξέρει ο καλλιεργημένος θεατής για να εντοπίζει ή να κατανοεί διαφορές.