Υπάρχουν κι αυτά ,κι αφθονούν ενίοτε κι είναι κι ωραιότατα. Απλά, όταν μιλούν για γαλλικό σινεμά αποφεύγουν να ονοματίζουν είδη, εκτός αν δεν τα ξέρουν…

...Και τη σκηνοθετική ωρίμανση του Ρουμάνου Κριστιάν Μουντζίου, ο οποίος.. με αυτή την ταινία ξεφεύγει από το στίγμα του «ευνοούμενου των Φεστιβαλ» ή του «κατασκευασμένου από τα Φεστιβάλ», αν κι εδώ πήρε το δεύτερο «Χρυσο Φοινικα» του στις Κάννες. Σε αυτό το φιλμ, όμως, οι Κάννες λειτούργησαν ΕΡΓΟΚΕΝΤΡΙΚΑ, όπως και στην «Ανόρα και σε μερικά ακόμα προσφατων ετων διότι  auteur δεν υπάρχουν κι αυτό που επί της ουσίας λείπει, είναι το ΕΡΓΟ!!!!!

Αμα θες να πας σινεμα για να αισθανθείς, να συγκινηθείς, να δεις όμορφους ανθρώπους και δυνατά συναισθήματα που μπορεί να απασχολούν κι εσένα και τους γύρω σου αλλά ο δικός σου κινηματογράφος αλλού αρμενίζει.

Εχει όλα τα στοιχεία μιας ωραίας αστυνομικής γαλλικής ταινίας που δεν είναι «αμιγώς» αστυνομική», κρύβει κι άλλα πράγματα.

Τα βασικά στοιχεία της έχουν να κάνουν με θέμα και με ατμόσφαιρα.

Φυσικά και για την ταινία θα μιλήσω κι όχι για το μυθιστόρημα του ΠΑΝΟΥ ΚΑΡΝΕΖΗ, από το οποίο προήλθε το φιλμ. Η λογοτεχνική αποστολή του έργου ολοκληρώνεται με την έκδοση του βιβλίου. Εδώ αναλαμβάνει η ταινία που προήλθε από αυτό.