Αυτές είναι μερικές από τις σκέψεις με τις οποίες μπορεί να φύγει ο θεατής από την παράσταση του έργου «ΤΟ ΔΕΝΤΡΟ ΠΟΥ ΜΑΤΩΝΕΙ», από την σύγχρονη αυστραλέζικη θεατρική παραγωγή, μια χωρα που δεν ξέρουμε και τόσα πολλά για το θεατρο της κι όταν λέω θεατρο εννοώ πιά τα το έργο. Λιγα αυστραλεζικα έργα εχουμε δει στη δική μας Σκηνή, συγκριτικά μεάλλων χωρών.Ο ΚΑΡΟΛΟΣ ΚΟΥΝ είχε φερει ισως πρώτος τη γνωριμία με το αυστραλέζικο θέατρο, με «Το καλοκαίρι της 17ης κούκλας» του ΡΕΙ ΛΩΡΕΛ, που είχε γινει και ταινία με την Ανν Μπαξτερ, η οποία είχε ζήσει ένα μεγαλο διαστημα εκεί κάτω… Ενώ ξέρουμε το σινεμά, τη μουσική, την τηλεόραση, τις σειρές και μαλιστα με υψηλού επιπεδου δείγματα και μαλιστα πολλά κι όχι ένα και δυο ούτε περιστασιακά. Εν τούτους το ρεπερτόριο τους ειναι γωστό μονο στους μυημένους
Το συγκεκριμένο έργο είναι γραμμένο από άθρωπο που εχει υπηρετήσει το θέατρο όχι μονο με το λόγο αλλά πατώντας και στη Σκηνή, τον ηθοποιό ΑΝΓΚΟΥΣ ΤΣΕΡΙΝΙ, ο οποίος ακούγεται πολύ ως συγγραφέας. Κι ο λόγος του είναι σκληρός αλλά και ποιητικός, είναι αφαρετικά γραμμένος, η βαση και το περιεχόμενο βγαίνουν μεσα από τη βία.
Μια μητέρα, μαζί με τις δυο κόρςε της δολοφονούν κυριολεκτικά τον τύραννο, σύζυγο και πατέρα, που τις κακοποιούσε , μια συμπεριφορά βάναυση και διαρκής, για την οποία κανείς δεν μιλούσε. Τον βγαζουν από τη μέση με ένα φριχτό και βίαιο τρόπο .Και μαλιστα ο τρόπος αυτος λεκτικά όχι μόνο δηλώνεται αλλά κι επαναλαμβάνεται στη διαρκεια εκτυλιξης της παραστασης.
Με αυτό τον τρόπο ο συγγραφέας μας φερνει αντιμετωπους με την απόλυτη βία, την αηδία γυρω από αυτήν, την αγανάκτηση, το μη περαιτερω. Το σημαντικό είναιότι μας τα μεταφερει με ένα ωμό διαλογο που είναι γραμμένος σε ποιητικό ύφος-ω,ναι , Γίνεται!!! Μας το εχουν διδάξει κι οι κλασικοί.. Τι να πρωτοθυμηθούμε; Τον «Ορεστη» του Ευριπίδη» και τον «Τιτο Ανδρονικο» του Σαιξπηρ ή το πως ξεσκίζουν οι επιβητορες τον Σεμπαστιαν στο «Ξαφνικα πέρσι το καλοκαιρι» του Τενεσή Γουίλιαμς.
Ο ποιητικός τρόπος του συγγραφέα δεν είναι κάτι γενικό κι αόριστο, έτσι για να πούμε. Με τον τροπο που το γραφει πετυχαίνει την αποστασιοποίηση που το κανει όμως ακόμα πιο ανατριχιαστικό. Δεν αναπαριστουν οι σκηνές ούτε ακολουθει αφηγηματικη γραμμη φορμας καλοφτιαγμένου έργου. Τα πρόσωπα παρεμβαίνουν με τις αφηγησεις τους κι όταν η κατασταση κλιμακώνεται κι όταν φτάνει η ωρα να λογοδοτησει κι ο περίγυρος τότε τα προσωπα συνομιλούν με τίτλους μάρτυρες και λένε οι ίδιοι (οι ίδιες!!!) τα λόγια τους για λογαριασμό τους.
Από τη μια η βία, η κτηνωδία της ανθρωπινης φυσης..τα βεβαρυμένα dna, διότι κι η Αυστραλία δεν είναι μόνο Σύδνεϋ και Μελβούρνη κι εξελιγμένος πολιτισμός και τεχνολογία, είναι και τα ενδότερα, η αγροτική κι απομονωμένη, από μεσολάβηση ερήμων κι από καταβολές κάποιων καταδίκων που την πρωτοκατοίκησαν..Οπως η Αμερική δεν είναι μόνο Νεα Υόρκη και Λος Αντζελες, είναι και το βαθύ κρατος των προκαταλήψεων, της απομόνωσης, της εκδηλούμενης βίας από κληρονομιά αποίκων…
Κι όμως ο συγγραφέας περισσότερο βγαζει τις καταστάσεις ως ζυμωμένες με τη σκληράδα και λιγότερο τους ανθρωπους. Θα τολμούσα να πω ότι η απογοήτευση εκδηλώνεται όταν έρχεται η ωρα να μιλήσει περίγυρος. Το «δεν ηξερα»,»δεν είχα καταλάβει», αυτό που συμβαίνει και σε μας, εδώ, στα σπίτια που όταν κλείνει η πόρτα γίνεται της κολάσεως με την ενδοοικογενειακή βία αλλά προς τα εξω δεν βγαίνει μια και οι έξω κάνουν το κορόιδο κι αναπαράγουν την εικόνα που θελουν οι φορείς της βίας, είτε από υποκρισία είτε από τον τρόπο που εχουν να διαχειρίζονται και να «διοικούν» τους φοβους των τριγυρω.
Το αφαιρετικό γραψιμο είναι μεγα προσον του έργου και σε βαζει και σε άλλες σκέψεις, αυτές περί θεατρου. Οτι τελικά, το θεατρο επέζησε έναντι ισοπεδωτικων κινδυνων κι οι λόγοι είναι δύο: Αφενός η αμεσότητα που αποδεικνύεται αναντικατάστατη, αφετερου όμως ο Λόγος. Στην παραστση του «Δεντρου που ματώνει» καταλαβαίνει κανείς ακριβως αυτή την αξία του Λόγου. Η οποία , χωρις να δηλωνεται με ρεκλάμες, ακουμπά σε μια μεγαλη αναγκη του κοινού, να ακούσει πραγματα κι λοχι να τα δει κι αυτά θεαματοποιημένα. Γι αυτό και βλέπουμε να κερδίζουν έδαφος στο σημερινό θεατρο, τετοια εργα, με λιγα πρόσωπα, όχι μόνο για λόγους οικονομίας αλλά και για να επικεντρωθούμε σε αυτά που θα ειπωθούν…Το θέαμα το κρατούν για άλλες περιπτωσεις διότι δεν υπαρχει κανένας λόγος να το απαρνηθούμε. Η πρόζα όμως εχει τα δικά της όπλα. Το σκηνικό (ΝΟΝΑ ΣΟΥΝΤΗ) είναι πολύ μεσα στο πνεύμα, μπορει κι εκφράζει την αφαιρεση του συγγραφέα δινοντας με ένα ποιητικό εικαστικό τρόπο την αηδία της βίας και στο πάει και λεκτικά. Και θα πίστωνα την αφετηρία, τη γεννηση όλου αυτού στο ότι μεταφραστρια και υπεύθυνη για την εικαστική αντίληψη χωρου είναι το ίδιο πρόσωπο, η ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ ΔΑΛΑΜΑΓΚΑ-ΚΑΛΟΓΗΡΟΥ, από εκεί μας ερχεται το σήμα. Κι ο ΑΛΕΞΙΟΣ ΚΟΤΣΩΡΗΣ ως σκηνοθέτης της παραστασης οφείλει και πετυχαίνει να τα παντρεψει όλα αυτά μεταξύ τους, να εναρμονίσει, εικαστικό και λεκτικό, με κοινό παρονομαστή , με εργαλείο, την αφαίρεση
Η ΑΝΤΙΓΟΝΗ ΚΟΥΛΟΥΚΑΚΟΥ σε ένα πολύ απαιτητικό ρόλο ανταποκρίθηκε γενναία. «Θυσίασε» την ομορφιά, την εμφάνιση, τον «ιταλικό» αέρα και τα μετέβαλε σε πόνο, σε στέγνωμα, σε σκληρότητα, σε άνθρωπο που η κακοποίηση στέγνωσε το μέσα του.
Τα δυο κορίτσια που τη συνοδεύουν, αν και με εμφανή την απειρία, εντούτοις εδωσαν εξετασεις σε κάτι δύσκολο, σε κάτι σκληρό που ζητά από τον ηθοποιό τα σπλάχνα του, και κατάφεραν κι αυτές να σταθούν: ΠΕΝΥ ΔΙΟΝΥΣΙΩΤΗ, ΚΑΛΛΙΟΠΗ ΠΕΤΡΟΠΟΥΛΟΥ