Blog (179)
Pantimo
Ναι, διότι η «Μοσχα», το μοσχοβίτικο θέατρο, έχει μεταφερθεί κανονικά στο θέατρο της «ΟΔΟΥ ΚΕΦΑΛΛΗΝΙΑΣ» που το τρέχει η ΜΠΕΤΤΥ ΑΡΒΑΝΙΤΗ, εδώ και δεκαετίες , με παραστάσεις εκπληκτικές κατά βαση….Κι αυτό που παρασταίνεται φέρει υπογραφή ΣΤΑΘΗ ΛΙΒΑΘΙΝΟΥ και προέλευση ΑΛΕΞΑΝΤΡ ΠΟΥΣΙΚΝ
Pantimo
Υπάρχει η κακιά συνήθεια στις κριτικές, που περνάει και στο κοινό, να μη περιορίζονται στο συγκεκριμένο έργο, να μη συμπεριφερονται δηλαδή ΕΡΓΟΚΕΝΤΡΙΚΑ, αλλά στη συγκριση με κάτι προηγούμενο. Ειδικά, αν πρόκειται για νεόκοπους, ως προς την πλατιά αγορά, δημιουργούς, είτε συγγραφείς στο θεατρο ή σκηνοθετες στο σινεμά. Η ταση να κρίνουν και να συγκρίνουν κάτι με ένα άλλο.
Pantimo
Παρόλο ότι πρόκειται για έργο διασκέδασης, ας μου επιτραπεί να ξεκινήσω κάπως θεωρητικά αλλά θα φτάσω στο ψητό - έτσι κι αλλιώς για να ψηθεί καλά, χρειάζεται και κάποια προθέρμανση.
Pantimo
Αγριο πράγμα είναι η ενδοοικογενειακή βία…Αγριο πράγμα είναι κι ο φόνος…Αγριο πράγμα είναι κι η σιωπή του περίγυρου. Αγριο πράγμα είναι κι αυτό το μυστήριο «κάτι» και το άγνωστο που μεταβάλει τον άνθρωπο σε κτήνος και είναι ίσως το μόνο στοιχείο στο οποίο το έργο δεν κάνει σταση. Αυτό είναι και το πιο ανατριχιαστικό, αν στο συγκεκριμένο ερώτημα δεν υπάρχει απάντηση αν όλοι οι άνθρωποι είμαστε εν δυνάμει κτήνη. Το έργο βεβαια, το τελευταιο συγκεκριμένο το θίγει αλλά με τον δικό του τρόπο διότι όλο αυτό που μας εκθέτει είναι ανατριχιαστικό, είναι η βία των θυμάτων της βίας, η εκδίκηση που μόνο δι αυτού του τρόπου μπορεί να λαμβάνεται. .Σύμφωνα με το έργο..
Pantimo
Το «ΘΕΑΤΡΟ ΤΟΥ ΡΕΣΙΤΑΛ» είναι αυτό που λέγεται «VANYA», το έγραψε ο Βρετανός (με ιρλανδικές ρίζες ) ΣΑΪΜΟΝ ΣΤΗΒΕΝΣ, με ένα στοχασμό πάνω στον «Θείο Βάνια» του Τσέχωφ και τον μετέβαλε σε έργο του ενός προσώπου. Δεν διάλεξε όμως τον θείο Βάνια ή τον γιατρό Αστροφ από το τσεχωφικό έργο, για να τον μετατρέψει σε μονόλογο. Πήρε ΟΛΟ το τσεχωφικό έργο, το συγκεκριμένο τσεχωφικό έργο, και το ξανάγραψε, στη βάση ενός ρεσιταλ , για να παιχθεί από ΕΝΑ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΗΘΟΠΟΙΟ. Και στην ελληνική παράσταση, ο «κλήρος» έπεσε στον ΓΙΩΡΓΟ ΚΑΡΑΜΙΧΟ κι ήταν πραγματικά ΠΡΩΤΟΣ ΑΡΙΘΜΟΣ ΤΟΥ ΛΑΧΕΙΟΥ, τόσο για τον ίδιο όσο και για το έργο αλλά και για το «θέατρο- ρεσιταλ»
Pantimo
Είναι το υπέροχο έργο που ξέρουμε αλλά με άλλο, εντελώς διαφορετικό περιτύλιγμα
Pantimo
Οι «ΑΓΡΙΟΙ» του ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΑΛΟΥΜΠΗ είναι το αναφερόμενο κι ομολογώ ότι πρόκειται για πολύ δυνατό κομμάτι του ρεαλιστικού θεάτρου, σε όλα τα επίπεδα.
Και βασικά ξεκινάμε από το γράψιμο. Το θέμα καταρχάς, τους χαρακτήρες στη συνέχεια και φυσικά στη δομή, στη φόρμα επίσης
Pantimo
Κάθε τόσο ακούμε και μιλάνε , και με περισπούδαστο ύφος, για «διαχρονικότητες», και «σε πέντε χρόνια ποιος θα το θυμάται; «κλπ. Αυτό δεν είναι καινούργιο. Είναι σύμπτωμα του κάθε ενεστώτα που δεν σέβεται τον εαυτό του, λόγω χαμηλής αυτοεκτίμησης. Τα έργα του ΑΛΕΚΟΥ ΣΑΚΕΛΛΑΡΙΟΥ είτε εκείνα που έγραψε με τον ΧΡΗΣΤΟ ΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟ είτε με άλλους συνεργάτες είτε μόνος του, καθως κι οι ταινίες που εκανε σε δικα του σεναρια είτε διασκευασμένα από το δικό του θέατρο είτε γραμμένα απευθείας για την οθόνη, έχουν δώσει την απάντηση προ πολλού.
Pantimo
Αυτή είναι που πάνω από όλα μένει και παίρνεις μαζί σου φεύγοντας. Βέβαια, συνεπικουρούν κι άλλοι συντελεστές και θα τους αναφέρω παρακάτω. Όμως η παράσταση γίνεται δική της. Λέω η «παράσταση» κι όχι το «έργο» διότι περί του έργου έχω κάποιες ενστάσεις που αφορούν σε προσωπικά, ιδεολογικά περί θεάτρου ζητήματα. Όμως ο τρόπος με τον οποίο το ανέβασε ο ΚΩΣΤΑΣ ΓΑΚΗΣ και παραπέμπει σε ένα λαϊκό θέαμα κάνει την παράσταση κάτι παραπάνω από ευπρόσωπη.
Pantimo
Το ερώτημα αφορά στο τρόπο ανεβάσματος από την ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗ ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ ενός έργου, που στην «ορθοδοξη» μορφή του θα μπορούσε να είναι κι ετσι, θα μπορούσε να είναι κι αλλιώς.