Είναι απαραίτητο το συγκεκριμένο για την εξέλιξη του είδους, καλές κι άγιες οι παλιές κωμωδίες αλλά δεν μπορεί να μένουμε αποκλειστικά προσκολλημένοι σε αυτές, χρειαζόμαστε και το καινούργιο, για να εμπλουτίζεται κι η Ιστορία καθώς θα προχωράει.
Η κωμωδία του Ακη Δήμου εχει σουρεαλιστική βάση στις καταστάσεις και σατιρικό περιεχόμενο. Σε μια κρεβατοκάμαρα εκτυλίσσεται η υπόθεση, χωρίς να πρόκειται για κωμωδία κρεβατοκάμαρας. Η επιλογή του χώρου σηματοδοτεί το σουρεαλισμό της διάθεσης. Σε αυτήν την κρεβατοκάμαρα θα μπαινοβγαίνουν τα πέντε πρόσωπα της ιστορίας, μια κρεβατοκάμαρα επίσης «σουρεαλιστική» αφού σουρεαλιστικοί είναι κι οι άνθρωποι. Κι αυτοί που την «κατοικούν» κι αυτοί που την επισκέπτονται. Ενας υπουργός που περιμένει την εύνοια, μια σύζυγος παλαβιάρα γαλλικής σουσουδίστικης διάθεσης με αδυναμία στα παπούτσια, κάπου από εκεί τα «τακούνια» του τίτλου, μια οικογενειακή φίλη, που γράφει εξωτικά μυθιστορήματα και περιμένει να της τα κανουν σηριαλ, ένα λαμόγιο αντιπολιτευόμενο με αποψη και υπουργικό παρελθον κι ένας πορωμένος νεαρός δημοσιογράφος. ΚΙ όλα αυτά, συμβαίνουν στην επέτειο ενός γάμου, και πάνω από όλα στην αναμονή της αφιξης του Πρωθυπουργου, που θα τους κάνει την τιμή ενώ το σπίτι δεν έχει..νερό, δεν εχει να ξυριστεί ο κύριος υπουργος, το σπίτι είναι αυθαιρετο της συμφορας πάνω σε μπαζωμένο ρεμα. Και μέσα σε όλα αυτά υπαρχει κι ένα ακαταλληλο δι ανηλίκους, το παρελθον ανάμεσα στην κυρια υπουργου και τον επισκέπτη λαμόγιο.
Αυτά είναι τα υλικά. Ο συγγραφέας δεν πάει τόσο στο να μας μπερδεψει, με όλο αυτό το ανακατο, διαβλέπει τον κίνδυνο, επιχειρει και πετυχαίνει να τονισει την διογκωση. Αυτων που συμβαίνουν, των συμπεριφορών των χαρακτήρων και του περιεχομένου που καταλήγει αν κι εξ αρχής επισημαίνεται, στην πολιτική διάθεση-κατασταση της σύγχρονης Ελλάδας …
Συγγραφικά τα θετει με αξιοπρεπή και πολιτισμένο τρόπο, δεν αποσκοπεί στο χοντρό γελιο, τις «χοντραδες» τις κάνουν οι διογκώσεις. Καταρχάς με την καλή έννοια-οι διογκώσεις αυτές. Για να πάει και στο γκροτέσκο.
Το κάνει και με ένα σκηνικό (ΜΑΡΙΑ ΦΙΛΙΠΠΟΥ), που είναι ακριβώς η περιγραφή της σουρεαλιστικής διάθεσης της κωμωδίας και της επιλογής της κρεβατοκάμαρας ως του ενός σκηνικού στο οποίο θα παιχθεί η κωμωδία. Αυτά που έχει ορίσει και μαζέψει η σκηνογραφος, οι χρωματικές επιλογές, η ηθελημένη ακαταστασία ,βοηθούν πολύ στην όψη μιας κωμωδίας τέτοιου τυπου που φωτιζεται κι αναλογα από τον ΝΙΚΟ ΣΩΤΗΡΟΠΟΥΛΟ, για να είναι εύληπτη η όψη, μιας καλοκαιρινής σουρεαλο-γκροτεσκ κωμωδίας. Και για τα κοστούμια της ΑΛΕΞΙΑΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗ θα πω τα ίδια, κυρίως για εκείνα των δυο γυναικών αλλά και για το παντελονι-σακακι και την ασορτί ζωνη τα ρουχα του νεαρού Φιλιππίδη.
Τωρα όλο αυτό πως εχει στηθεί. Από τη μια μερια έχουμε ένα θίασο οποίος κουβαλα πάνω του, κατι χαρούμενο. ΑΙΜΙΛΙΟΣ ΧΕΙΛΑΚΗΣ, ΑΘΗΝΑ ΜΑΞΙΜΟΥ, ΜΑΡΙΑΝΝΑ ΤΟΥΜΑΣΑΤΟΥ, ΑΛΕΚΟΣ ΣΥΣΣΟΒΙΤΗΣ, ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΦΙΛΙΠΠΙΔΗΣ. Ως πεντάδα, ιδανική. Μένει να δούμε την εκτέλεση. Από τη άλλη, εχουμε το στησιμο της παραστασης, τη σκηνοθεσία. Και σκηνοθεσία δεν είναι μονο η κυκλοφοριακή ρυθμιση επί Σκηνής , είναι και η «αναγνωση» του έργου, η αναγνωριση του ειδους του, της ταυτότητας του και τι θελεις να αναδειξεις. Τη σκηνοθεσία συνυπογραφουν ο ΜΑΝΩΛΗΣ ΔΟΥΝΙΑΣ κι ο ΑΙΜΙΛΙΟΣ ΧΕΙΛΑΚΗΣ. Ως βασική επιλογή εχουν την μοντερνα αισθητική και την κωμική διαθεση απεναντι στ σκηνικό που θα επιτρέψει στην ιδιαζουσα κωμωδία να βρει το ρυθμο της και το ύφος της, ο τονισμός του ποπ στοιχείου ώστε να λειτουργησει η σουρεαλα , ο γρηγορος ρυθμός ως βασικός για την κατασταση τρελοκομείου κι όλοι οι τονισμοί που θα στειλουν στο θεατή το μήνυμα της πολιτικής καταστασης και των συμπαρομαρτούντων της.
Ως κριτικός ενοχλούμαι πάντα με τις κριτικές εκείνες οου παρεξηγούν το ρόλο τους και θελουν να υπαγορεψουν κείμενο στο συγγραφέα, σκηνοθεσία στο σκηνοθέτη, ερμηνεία στον ηθοποιο. Κι όχι στο να διαβασουν αυτό που είδαν και στο τι είδαν να λειτουργεί ή να μη λειτουργεί Εγω είμαι οπαδός της δευτερης σχολής.
Με βαση λοιπόν αυτή τη «σχολή» είδα τον φρενήρη ρυθμό και τον υπερτονισμό , άλλοτε να λειτουργουν κι άλλοτε όχι. Κι ενώ οι ηθοποιοί είναι στα πόστα τους και στους ρόλους τους και στο πνευμα αυτών, σαν να χρειαζονταν που και που μια διαιτησία πάνω στη διαφορά του αν έχεις έργο γραμμενο «ακαδημιακά» να το οδηγησεις στη σουρεαλα και στο γκροτεσκ με τον τρόπο ερμηνείας ή αν εχεις έργο γραμμένο σουρεαλιστικό, να ακολουθησεις δρόμο σαν να παιζόταν μια κυριλε αστική κωμωδία ώστε τα παραλογα να γίνονταν έτσι πιο εμφανή. Στην αλα «Πάστα Φλωρα» εκφορά της Μαξίμου, σε κάποιες υπερ το δεον φωνασκίες της Τουμασάτου και σε μερικές εκφραστικές υπογραμμίσεις του Χειλάκη, φανηκαν αυτά τα λίγο παραπάνω, την ιδια στιγμή που ΚΑΙ ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΑΥΤΟΙ ΗΘΟΠΟΙΟΙ, ήταν απολύτως μεσα στο κωμικο πνευμα των ρόλων τους . Ενώ στην περίπτωση του Συσσοβίτη που δεν είναι φυσει κωμικός ηθοποιός, ο λιτος τροπος του έκανε την πονηραδα του χαρακτηρα να φαίνεται εμφανέστερα. Πολύ καλή η εντύπωση και για το νεότερο της παρέας , τον Δημητρη Φιλιππίδη, ο οποίος έδειξε και παρουσια και συντονισμό, λίγη δουλίτσα ακόμα με τη στιξη (όχι την άρθρωση, αυτή είναι αψογη) και θα βρει καλά τον δρομο του. Και θα πω ξανα για το ρούχο του, αυτό το υπεροχο «κεραμιδι» καλοκαιριού, και με αυτό θα κλείσω.