Η ταινία αυτή του ΠΗΤΕΡ ΦΑΡΕΛΥ, δεν ξέρω πόσο ξεκινά από εκείνον αλλά κάνω αυτή την επισήμανση , επειδή ως ταινία, έρχεται να φωτίσει, σε όποιον θέλει να μαθαίνει σινεμά, που κρύβονται οι διαχρονικές αξίες.
Καταρχάς, να σημειώσω ότι άλλο τίτλο ήθελα να βάλω αλλά φοβήθηκα μην παρεξηγηθεί και δεν ήθελα επ’ ουδενί να συμβεί κάτι τέτοιο. Το βάζω όμως τωρα, ως φραση μεσα στο κείμενο, στον πρόλογο : «Από το «Αμαρυλλίς» και τη «Στέλλα Βιολάντη» στο «Θέλμα και Λουιζ»
Κι ήταν γεμάτο «παγίδες». Ως θεμα παρακινδυνευμένο κι ως παρακινδυνευμένη προσέγγιση, ως ανησυχίες μήπως και το συγγραφικό του ΜΑΡΤΙΝ ΜΑΚΝΤΟΝΑ υπερβεί το κινηματογραφικό και δεν επέλθει χημεία, μήπως κι ο ΤΖΩΝ ΜΑΛΚΟΒΙΤΣ παρασυρθεί σε κάποια περισσή επίδειξη τεχνικής. Αντ’ αυτού, ή κι αντ’αυτων, ΑΓΓΙΞΑΝ ΤΗΝ ΤΕΛΕΙΟΤΗΤΑ. Από όλες τις απόψεις
Εξαιρετική έκπληξη αυτή η ταινία, και ΘΕΜΑΤΟΣ και ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΟΣ προπάντων ανανέωσης επιγραμματικής δήλωσης «what’s the story-or the movie-about?». Περι τίνος πρόκειται δηλαδή, περί του τι λέει το θέμα, περί του τι πραγματεύεται η ταινία.