• Αρχική
  • Blog
  • Κριτικές
  • ΕΥΡΩΠΑΙΚΗ ΑΚΑΔΗΜΙΑ
  • Περί Oscar...
  • ΞΕΧΑΣΜΕΝΑ...
  • ΑΦΗΓΗΣΕΙΣ
  • Επικοινωνία
  • μέγεθος γραμματοσειράς μείωση του μεγέθους γραμματοσειράς μείωση του μεγέθους γραμματοσειράς αύξηση μεγέθους γραμματοσειράς αύξηση μεγέθους γραμματοσειράς
  • Εκτύπωση
  • E-mail
  • Σχολίασε πρώτος!
Pantimo Pantimo

«I PLAY ROCKY» : Ο 50ΧΡΟΝΟΣ ΜΥΘΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΟΥ

21 Νοεμβρίου 2026
Κατηγορία Κριτικές
Διαβάστηκε 48 φορές

Η ταινία αυτή του ΠΗΤΕΡ ΦΑΡΕΛΥ,  δεν ξέρω πόσο ξεκινά από εκείνον αλλά κάνω αυτή την επισήμανση , επειδή ως ταινία, έρχεται να φωτίσει, σε όποιον θέλει να μαθαίνει σινεμά, που κρύβονται οι διαχρονικές αξίες.

Οι διαχρονικές αξίες της ταινίας είναι σαν να βγαίνουν από κάποιο από τα μαθήματα του ΗΛΙΑ ΚΑΖΑΝ περί Σκηνοθεσίας και σαν να έχουν σκοπό να κάνουν προβολά πάνω στον αυθεντικό «ΡΟΚΥ» , εκείνον του ΤΖΩΝ ΑΒΙΛΝΤΣΕΝ, που έκανε τον ΣΥΛΒΕΣΤΕΡ ΣΤΑΛΟΝΕ μύθο, και που ουσιαστικά είναι μια ταινία του Σταλόνε στην οποία έδωσε κινηματογραφική υπόσταση ο σκηνοθέτης εκείνος.

Τα μαθήματα του Καζάν, περί Σκηνοθεσίας, μιλούν  για το ότι σε ένα έργο ο σκηνοθέτης καλείται να βρεί το αρχικό σημείο, να εντοπίσει, κι εκεί να φτιάξει τη ραχοκοκοκαλιά. Κι όταν αρχίσει να υλοποιεί ,πρέπει και να αρχίζει να διαβάζει κάτω από το σεναριο κι από κει θα βγαίνει αυτό που λέμε Σκηνοθεσία και που πολλοί δεν καταλαβαίνουν. Υπάρχει ο ορισμός, λέγεται «ΤΟ ΛΑΝΘΑΝΟΝ ΚΕΙΜΕΝΟ» κι είναι αυτό που κρύβεται κάτω ή πίσω από εκείνο που λέγεται. Εκεί είναι όλο το μυστικό της έννοιας Σκηνοθεσία.

Ο ΠΗΤΕΡ ΦΑΡΕΛΙ στην ταινία που υπογράφει κάνει αυτό ακριβώς αλλά για λογαριασμό του «Ρόκυ». Του αρχικού. Ξέρει τι είναι , τι περιγράφει, τι δείχνει και ποια είναι η ουσία εκείνη που υποκρύπτεται. Ουσιαστικά δουλεύει για λογαριασμό του σκηνοθετη του «Ροκυ» , σαν ένα φόρο τιμής. Και το κάνει με σκηνή που πιθανόν να έχει ζητήσει να του γράψουν, η οποία είναι δηλωμένα σκηνοθετική, μπορεί δηλαδή να μην υπήρχε αρχικά στο σενάριο. Αλλωστε εκεί παίζεται κι η διαφορά ουσίας για το πως βλέπει τις ταινίες ένας σκηνοθέτης. Κι αυτό που τονίζει είναι στη σκηνή κλειδί, όταν ετοιμάζονται μετα από πολλές περιπετειες οι παραγωγοί του «Ρόκυ» κι ο άγνωστος σεναριογράφος που είναι ηθοποιός και θελει να παίξει ο ίδιος το ρόλο , σε πείσμα κάθε λογικής στουντιακής, επειδή είναι κομμάτι της καρδιας του, όταν λοιπόν παίρνουν την έγκριση κι έρχεται ο σκηνοθέτης, εκεί μπαίνει κι η σκηνή που θα καθορίσει τα πράγματα. Αυτό που επισημαίνουν τα μαθηματα Καζάν , κι αν δεν υπάρχει αυτή η σκηνή καλείται ο σκηνοθέτης να την επινοήσει και να την παραγγείλει. Η σκηνή λοιπον είναι ότι ο Τζων Αβιλντσεν, που προσλαμβάνεται, κάνει την επισήμανση που θα αλλάξει τη μοίρα του «Ρόκυ», και θα δικαιώσει πέραν του αναμενόμενου εκείνους που το πίστεψαν και βασικα τον αρχικό δημιουργό, τον Συλβέστερ Σταλόνε. Ότι το «Ρόκυ» δεν είναι ταινία πυγμαχίας, είναι ταινία για τον περιθωριοποιημένο άνθρωπο που ζητά να δώσει τη γροθια στο μαχί, επειδή πιστεύει!!. Αυτός ο περιθωριοποιημένος άνθρωπος είναι ο ίδιος ο δημιουργός κι ο Αβιλντσεν διαβάζοντας το «λανθανον κείμενο» δηλώνει ότι θα το στρέψει προς το δραμα της μοίρας του ανθρωπου που θελει να δωσει τη μαχη του και θεωρεί ως φραση κλειδι του σεναριου του αληθινου «Ρόκυ», όχι να κερδισει τον αγωνα, αλλά να Σταθεί όρθιος. Το «Δεν με νοιαζει να κερδίσω τον αγωνα αλλά αν στον 15ο γυρο εχω καταφερει να σταθω όρθιος τότε αυτό θα σημαίνει πως δεν ήμουν ένας ακόμα αλήτης». Εκεί πάτησε ο Αβιλντσεν, αρχικα τα έχασν οι παράγοντες, ειρωνευτηκαν και τα περι του ότι δεν θα είναι έργο για την πυγμαχία αλλά , το καζανικό «Λανθάνον κείμενο» οδήγησε στον ψυχισμό του περιθωριακού μποξερ της φτωχοσυνοικίας και το ότι καταφερε να σταθεί, στον 15ο γύρο, ΟΡΘΙΟΣ. Ο Ροκυ το αντιμετωπίζει ως νίκη διότι η νίκη για αυτόν είναι αυτό!!!Αυτό είναι και που έκανε τον «Ροκυ» διαφορετικό κι από τα εργα πυγμαχίας κι από τα περί happy end και american dream. Το happy end είχε να κάνει με τον προσωπικό αγώνα του ανθρωπου και τα δικα του όρια, αυτά είναι που τον δικαιωνουν. Δεν κερδισε, σταθηκε όμως όρθιος.

Αυτος ο εντοπισμός από μεριας Αβιλντσεν, από το πως διαβάζουν δηλαδή οι σκηνοθέτες ένα έργο, ένα σενάριο, είναι που έδωσε στον  «Ρόκυ» πανανθρώπινη διάσταση, απόλυτη καθολικότητα και τον έκανε παγκόσμιο. Κι όχι κατι τυπικά αδιάφορο   αμερικανικο για τους εκτός Αμερικής, το έργο λατρεύτηκε παγκοσμίως. Γιατι; Διότι στο Κέντρο ήταν ο Ανθρωπος.

Αυτή λοιπόν είναι η ουσία του πρωτου «Ρόκυ» κι αυτή την ουσία καταφέρνει να μεταφέρει ως ουσια και στη νεα ταινια. Ο καλά μελετημένος Φαρέλι.

Φυσικά, για να κανεις «Ρόκυ» πρεπει να εχεις βρει τον «Ρόκυ». Εδώ ερχομαστε στο επομενο θαυμα της ταινιας της τωρινής που είναι κι αυτο το οποίο λογικα επισκιάζει τα υπόλοιπα, μεσα από το μαθημα που παραδίδεται. Στο τι κανει ο «Ροκυ» που ανακλύφθηκε» για λογαριασμό του Ροκυ ως ηρωα αλλά και του Σταλόνε επίσης ως ηρωα, αρα ο ηθοποιός έχει να ισορροπήσει μεσα στο μυαλό του ότι παίζει δυο ανθρωπους οπου ο ένας αγωνίζεται για τον άλλο, ο ενας είναι υπαρκτός, ο άλλος επινοημένος, μόνο που κι ο υπαρκτός θα πρεπει να παιχθει ως επινοημένος

Ο ηθοποιός που επιλέχθηκε για το ρόλο ίσως είναι ένας ηθοποιός που θα μας απασχολήσει στα επόμενα χρόνια. Ο ΑΝΤΟΝΥ ΙΠΠΟΛΥΤΟ -στο ΠΟ πέφτει ο τονος. Ιππόλυτο. Αυτό τον ηθοποιό τον είδαμε να κανει σιωπηλα πάταγο στη μίνι σειρά «The offer» που είχε να κανει με τα παρασκήνια του «Νονού». Κι έπαιζε τον Αλ Πατσίνο. Στον οποίο είχε προσδώσει απίστευτα χαρακτηριστικά από το Μπρονξ κι από την αγωνιούσα φιλοδοξία.

Εδώ ο Ιππόλυτο έγινε  ο Σταλόνε, ΕΓΙΝΕ. Ο Σταλόνε όπως παίζει τον «Ρόκυ». Κι έγινε κατεπεκταση κι ο «Ρόκυ». Το να παίξεις την ΕΡΜΗΝΕΙΑ ενός ηθοποιού είναι κάτι ασύλληπτα δύσκολο. Πρέπει πρωτα να ανιχνευσεις εκείνον, ύστερα την περίπτωση του και στη συνέχεια το ρόλο για τον οποίο γίνεται η αναφορα όπου εδώ δεν μιλάμε για απλή αναφορα, μιλάμε για απολυτο και συνολικό ζητούμενο. Ζητουμενο είναι η ερμηνεία του ρόλου από έναν άλλο, αυτό είναι το σεναριο, αυτό ζητα το σεναριο, διότι αυτό είναι το έργο. Προσεχουμε τη διαφορα: Παίζει την ερμηνεια κι όχι το ρόλο απευθείας σαν να επροκειτο για ένα οποιοδήποτε remake. Εδώ να σε δω!! Τον όποιο «εσένα» που θα το νομίσεις εύκολο και θα εκτεθείς αν χρησιμοποιήσεις τη λέξη «μιμηση». Θα εκτεθείς  διότι θεμα του έργου είναι η ερμηνεια καθαυτή. Και τα στοιχεία που υποχρεωτικα θα δανειστείς οφειλεις να τα επιστρέψεις , να δεξεις ότι έγινες ο άλλος. Ενας άλλος. Να κανεις το θεατή να πιστεψει ότι θα μπορούσαν να είναι κι έτσι τα πράγματα, ότι θα μπορούσες να ησουν κι εσύ ο Σταλόνε, θα μπορούσες, αν ειχες γεννηθε κάποιες δεκαετίες πίσω και ήσουν στην τωρινη σου ηλικία προ 50 ετων, να ΄σουν εσύ ο «Ροκυ». Θα μπορούσε, κι εδώ πάλι ερχεται το σκηνοθετικό, να δειξεις ότι ήσουν σε συναρτηση με τους τότε, ότι καπως έτσι ήταν κι όλοι αυτοί τοτε κι εκεί πάμε σε μια συντονισμένη ερμηνεία συνόλου, με άριστους επιμέρους, με εξαίρετα σκηνοθετημένη διανομή, που την πιλοτάρισες. Ότι ήσουν ο πιλότος αυτής της δουλειας. Σε αυτήν περίπτωση, ο Ιππόλυτο, τα δάνεια τα εχει επιστρεψει με τόκο.

Για το όλο αυτό, με τον Ιππόλυτο και με τους ηθοποιούς που τον πλαισιώνουν  θα σταθώ στη συνεργασία σκηνοθετη και υπεύθυνου διανομής , ότι ξαναζωντάνεψαν «Ρόκυ με σημερινα δεδομένα κι από άλλη σκοπιά, και θα κάνω και μια επισήμανση περί ΜΟΝΤΑΖ, στο οποίο έχω αδυναμια ως ειδικότητα, στη διαφορετική χρήση του μοντάζ αναμεσα στις δυο ταινίες που δείχνει και την διαφορετική ταυτότητα κι ας πρόκειται για το ίδιο θεμα. Στο «Ρόκυ» του Αβιλντσεν, το μοντάζ κλιμάκωνε για να μας οδηγήσει στην αποθεωση της τελικής «μονομαχίας» στο ρινγκ. Μας έφερνε κοντα στον αγωνιστή ήρωα, μεσα από το βαρβαρο άθλημα που ήταν ο αυτοσκοπός του. Εδώ, μας πάει πιο αφηγηματικά διότι είναι άλλο το συναίσθημα που θελει να προβάλει και βεβαιως δεν κλείνει με την αποθέωση, την αποστασιοποιεί, την κανει σαν γεγονός, είναι σαν την παρέμβαση του Μπομπ Φόσσι στο είδος μιούζικαλ, στο «Καμπαρέ» όπου είχε απομονώσει τα μουσικά μέρη, τα μουσικά νούμερα,  και τα εδειχνε σαν νουμερα σε ταινία δραματικής αφηγησης κι όχι ως προέκταση των διαλογων και της δρασης όπως γίνεται στο είδος. ΚΙ εδώ την αποθέωση, τη βραδια των Οσκαρ, την κρατησε ως ένα μεθεορτιο συμβάν, ως επιλογο της ταινίας κι όχι ως κλιμάκωση. Διότι επελεξαν να αφαιρέσουν την κλιμάκωση του μεγαλου αγωνα, της τελικής βραδιάς…Δεν θα πω περισσότερα όχι για άλλο λόγο αλλά για το νιώσετε όταν το δείτε.

 

Tweet
Pantimo

Pantimo

Τελευταία άρθρα από τον/την Pantimo

  • «ΘΑΛΑΣΣΑ ΑΠΟ ΓΥΑΛΙ»: ΤΑΙΝΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΚΟΙΝΟ ΜΕ Ο,ΤΙ ΚΑΛΟ ΠΕΡΙΚΛΕΙΕΙ Η ΕΝΝΟΙΑ
  • «WILD HORSE NINE»: ΟΛΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΗΣΑΝ ΣΤΗΝ ΕΝΤΕΛΕΙΑ
  • «CLUB KID»: Η ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ ΩΣ ΒΕΡΟΛΙΝΟ ΚΙ Η ΠΟΛΛΟΣΤΗ ΗΤΤΑ ΠΕΡΙ ΠΑΡΘΕΝΟΓΕΝΕΣΗΣ…..
  • ΝΤΕ ΓΚΩΛ: A’ Μέρος Résistance (Αντίσταση), Β’ μέρος Liberté (Λευτεριά)
  • «ΘΥΣΙΑ» (Sacrifice): ΠΑΝΤΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΜΕ ΤΟ «ΓΚΡΟΤΕΣΚΟ»
Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: « «ΘΑΛΑΣΣΑ ΑΠΟ ΓΥΑΛΙ»: ΤΑΙΝΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΚΟΙΝΟ ΜΕ Ο,ΤΙ ΚΑΛΟ ΠΕΡΙΚΛΕΙΕΙ Η ΕΝΝΟΙΑ

Αφήστε ένα σχόλιο

Σιγουρευτείτε πως έχετε εισάγει όλες τις απαραίτητες πληροφορίες με το σύμβολο (*). Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.

επιστροφή στην κορυφή

ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΠΟΡΡΗΤΟΥ ΚΑΙ ΟΡΟΙ ΧΡΗΣΗΣ  ΠΟΛΙΤΙΚΗ COOKIES

Top
Copyright © pantimo.gr 2026 All rights reserved. Custom Design by Youjoomla.com
Αρχική