Ανταποκρίθηκα στην πρόσκληση της σκηνοθέτη και σεναριογράφου ΑΝΝΑΣ ΡΕΖΑΝ  για ένα πολύ συγκεκριμένο λόγο: Με ευαισθητοποιούν τα θέματα που ένας ανθρωπος, πόσο μαλλον ένας καλλιτέχνης που το επιχειρεί μέσω της Τέχνης, κάνει το ταξίδι προς τα πίσω, ψαχνει να βρει τα όσα προηγήθηκαν και συνήθως αυτά τα προς τα πίσω ταξίδια δεν είναι ευχάριστα. Κρύβουν πόνο!

Διότι η «Κριτική», αν θέλει να είναι «Κριτική»  θα πρέπει να αναλύσει και να αιτιολογήσει κάποια πράγματα. Διαφορετικά, αν τα αποκρύψει, και μιλά με ασάφειες και γενικότητες, επειδή θα θεωρηθούν «spoiler», τότε δεν θα είναι κριτική αλλά στην καλύτερη περίπτωση διαφημιστική μπροσούρα. ΚΙ εδώ, αν θελεις να κάνεις κριτική, βάση κάποιων κανόνων, δεν μπορείς να μην θιξεις το επίμαχο σημείο κι αυτό είναι σεναριακό. Και δυστυχώς αφορά φινάλε. Κι οφείλεις να τα πεις.