Η παρεξηγηση, όμως μπορει να εχει να κάνει με τον τρόπο χειρισμού της θεματικής ο οποίος να παγιώνεται σε καποιες συντεταγμένες και τελικά πολλά από αυτά τα φιλμ να μοιάζουν «προβλέψιμα» ή «κλισεδαρισμένα».

Η ταινία ξεκινά με στοιχεία γνώριμα, που θα μπορούσαν να την ενταξουν στις «κλισεδιάρες». Αν και πολύ σύντομα ο σεναριογραφος σκηνοθέτης της , ο Βρετανός ΧΑΡΥ ΛΑΪΤΟΝ, αρχίζει να παίζει με στοιχεία της αφήγησης που χωρις να «φωνάζουν», ελκύουν. Η διανομή με τους δυο αντιθετους, ο ένας ο πανεμορφος και σεξυ που γίνεται ελκυστικός διότι αυτό θελει το σεναριο Η επιλογή το βοηθά. Τα νυχτερινα και οι μοτοσυκλέτες. Τα μηχανάκια να δίνουν το παρόν στις νυχτερινές καταστασεις κι ο σκηνοθετης να φτιάχνει δι αυτού του τρόπου ένα αισθησιακό μυστήριο. Ωστόσο, ναι, τα διχτυα , η σαγήνη  δεν φτάνυν για να πεις το έργο ξεχωριστό.

Καθοδον, η εξελιξη του, το σεναριο του, ο τρόπος χειρισμού τής σχεσης των δυο, ενός «μετριοπαθους» ομφυλόφιλου έως και συνεσταλμένου, που ζει με την οικογένεια κι η γνωριμία με ένα τυπά, ο οποίος λιγώνει  και παρτενέρ και θεατές  με την παρουσια του και μόνο. Κι όπως τον εχει πανω στη μοτοσυκλέτα και ντυμένο αναλογα. Για να αποδειχτεί αρετα πιο κάτω ότι σε αυτό του επιβήτρα συνέβαλε και ηθοποιία οι κινήσεις, οι σιωπές, η σταση του σωματος, ουσιαστικά ερμηνευουν το ρόλο από τις αφαιρεσεις στις οποίες εχει προβει το σεναριο. Κι ο Σκαρσγκαρντ δεν αφηνει  σπαταλημένη καμία λεπτομέρεια.  Παίζουν το παιχνίδι το ερωτικό, αφηνουν να φαντασιωθούν και αγριάδες, δεν τις δειχνει, στην προσέγγιση το παει, αλλά ο τρόπος διαχείρισης είναι διαφορετικός. Και καθως το κτίζει αρχίζουν και προβάλλονται κι ερωτήματα. Διότι γίνεται ένα εργο πάνω στην έννοια «σχέση», πάνω στην έννοια «κτητικότητα» , πάνω στην έννοια «ελεγχος», πάνω στην έννοια «αναγκη» αλλά και πάνω στις παρεξηγήσεις των εννοιών και στους φόβους που γεννα η δεσμευση όταν αυτος που θα εκδηλώσει το φοβο, τον εχει προηγουμένως απαξιώσει. Και στην κρισιμη στιγμή θα κάνει πίσω. Και σε αυτή την κρίσιμη στιγμη ο άλλος μπορει να μην αποδειχτει και τόσο ευάλωτος. Με άλλα λόγια, είναι πολύ πιο βαθυ από ό,τι αρχικώς θέλει να φαίνεται ή του επιτρέπεται να φαίνεται, επειδή παραγονται, ειδικά στην Αγγλία, πολλές ταινίες τετοιας θεματικής κι οι περισσότερες, λίγο ως πολύ, μοιάζουν μεταξυ τους. Αυτή διαφερει διότι είναι στηριγμένη στην ανθρώπινη ανασφαλεια. Στο φόβο μήπως κι η επιθυμία γίνει ιδιοκτησία. Αυτά είναι τα στοιχεία του έργου, τα οποία ο σκηνοθέτης χειρίζεται με μετρο και κάνουν το έργο αξιοπρόσεκτο Παιζει πολύ με την αντιθεση των δυο βασικών, ο ένας ειναι υπερβολικά ωραίος , ο ΑΛΕΞΑΝΤΕΡΣ ΣΚΑΡΣΓΚΑΡΝΤ  κι αποπνεει μια υποκωφη σεξουλική βιαιοτητα που φαντασιώνει, ο άλλος, που κρατει και το ρόλο ουσιαστικά του κεντρικού ήρωα, ο ΧΑΡΡΥ ΜΕΛΙΝΓΚ είναι για τον σκηνοθετη ο ενδεδειγμένος ως παθητικός  για να παρακολουθήσουν μεσα από αυτόν την ιστορία, με αυτόν να ταυτιστουν οι πολλοί ώστε να μπορούν να απολαμβανουν τον άλλο, αυτό που κάνει με τις σιωπές ο κεντρικός ηρωας.

Αλλωστε το ποιος ήταν ο κεντρικός ήρωας από τους δυο, γίνεται ολοφάνερο στο φινάλε, δεν μπορω να πω περισσότερα γιατι θα είναι σαν να λεω μην πάτε να το δειτε, θα σας το πω εγω».

Οι λεπτοι χειρισμοί των ευαισθητων χορδων και ισορροπιών, είναι που κανουν τη διαφορετικότητα και ταυτίζουν θεατές ή με τον ένα ή με τον άλλο, πάνω στις θέσεις που πρεσβεύει το έργο. Αυτος είναι κι ο χειρισμός του τίτλου, που σημαίνει «σέλα», τη σέλα της μοτοσυκλετας, που κάθεται πισω ο συνοδηγος, η αρραβωνιαστικιά, η γκόμενα και μπροστά ο ξενοιαστος καβαλλάρης κυβερνά το σκάφος. Στον χαρακτήρα αυτού που καθεται πίσω και στον συμβολισμό του , κάνει την  «παρέμβαση» του ο τίτλος