Με τη θεωρία του …auteur, αντιμετωπίστηκε αυτή η ταινία γύρω από την προσωπικότητα και τη δράση του Πορτογαλου θαλασσοπόρου Φερδινάνδου Μαγγελάνου (όπως τον μαθαιναμε στο σχολείο). Με τη θεωρία του auteur, όπου αρκετοι της διεθνούς κριτικής ξεκινούσαν να μιλήσουν για τον σκηνοθέτη ΛΑΒ ΝΤΙΑΖ, που είναι Φιλιππινέζος (διεθνής παραγωγή την οποία οι Φιλιππίνες έτρεξαν στα διεθνή fora , καθώς και για το Oscar, το διεθνές- εννοείται πως δεν πέρασε)και συνέχιζαν με το τι θελει να πει ο ποιητής και ποιες είναι οι προθέσεις του και κατέληγαν, αν όχι σε ύμνο, πάντως σε διάθεση επαίνου, επί των…προθέσεων
Το ιαπωνικό φιλμ «Kokuho» (Κοκούο- όπως το ακούμε) «ΕΘΝΙΚΟΣ ΘΗΣΑΥΡΟΣ» ως ελληνικός τίτλος, που καθρεφτίζει και περιεχόμενο, είναι ταινία, για να πεις άπειρα πράγματα γύρω από το σινεμά και την αξια των επι μερους ειδικοτήτων στις ταινίες, στη συγκριμένη ας πουμε, όπου χωρίς την πρωτοκαθεδρία του Μακιγιάζ, αυτό το έργο δεν θα μπορούσε να γίνει.
«Χρονια προσμένω τη στεριά/να ζαλιστώ» μας λεει ο ποιητής , αυτός που υπήρξε φάρος στη δική μου ζωή, ο ΝΙΚΟΣ ΚΑΒΒΑΔΙΑΣ. Και με αυτό εννοούν, όπως μου είχαν εξηγήσει ναυτικοί όταν δούλευα παιδάκι τα καλοκαίρια που καθόμουν από το Σχολείο, στο Γιαχνί Σοκάκι, στην Τρούμπα, σε επιχείρηση τροφοδοσιών, τη μακρά παραμονή στη θάλασσα.Ναι, αυτήν ακριβως. Κι όταν ο ναυτικός επιστρέφει και πιάνει λιμάνι, για ένα μεγάλο διάστημα δεν τον βαστούν στέρεα τα πόδια του όταν περπατά στο έδαφος ή κι όταν στέκεται. Λογω της μακρας παραμονής στο νερό, το βήμα έχει χάσει τη σταθερότητα του.
ΚΙ αυτή ήταν μια ευχή των ναυτικών «πεθύμησα λίγο τη ζάλη της στεριάς ».
Αν και το ντοκυμαντέρ το αποφεύγω για κριτική διότι ως «ΕΙΔΟΣ» δεν το κατέχω, δεν ξερω τους κανόνες του και ποια είναι τα στοιχεία στα οποία πρεπει να εδράζεται κανείς ώστε να φτάνει στο σημείο να του κάνει και κρτική…Εγώ τη Μυθοπλασία γνωρίζω, αυτην έχω σπουδάσει και με τα δικά της είδη ασχολούμαι ως κριτικός.
Ναι, διότι η «Μοσχα», το μοσχοβίτικο θέατρο, έχει μεταφερθεί κανονικά στο θέατρο της «ΟΔΟΥ ΚΕΦΑΛΛΗΝΙΑΣ» που το τρέχει η ΜΠΕΤΤΥ ΑΡΒΑΝΙΤΗ, εδώ και δεκαετίες , με παραστάσεις εκπληκτικές κατά βαση….Κι αυτό που παρασταίνεται φέρει υπογραφή ΣΤΑΘΗ ΛΙΒΑΘΙΝΟΥ και προέλευση ΑΛΕΞΑΝΤΡ ΠΟΥΣΙΚΝ
ΛΕΥΤΕΡΩΘΗΚΕ κι έγινε αυτόνομη- και στη συνέχεια κι αυθύπαρκτη- ΜΑΡΙΝΕΛΛΑ κι όχι «η Μαρινέλλα του Καζαντζίδη»