Θα του περάσει γρήγορα. Και τότε θα καταλάβει όχι τόσο ότι έσφαλε, ούτε ότι βιάστηκε αλλά ήθελε να ξορκίσει τον πόνο που είχε φωλιάσει μεσα του. Εμφανίζεται όμως ο Σαιξπηρ , καθώς συμβαίνουναυτά,, πάνω στο απόγειο της συντριβής , κι όλα παιρνουν τη σειρά τους. Το κάθε πράγμα δίνει την απάντηση του. Ο κάθε πόνος που μπορεί να αισθάνθηκε θεατής αρχίζει και μαλακώνει .Και μπαίνει σιγα σιγα στην περιοχή της Τέχνης. Στην οποία ήδη βρισκόταν. Αλλά ,δεν είναι όλοι οι θεατές ίδιοι. Άλλος μένει και το απολαμβάνει ως δράμα, άλλος συναισθάνεται το ανθρώπινο, ξεφευγει κι αντιδρα άδικα.
Όταν λοιπόν ερχεται ο Σαίξπηρ και μέσα από το αβασταχτο πένθος φέρνει τον «Αμλετ», τοτε πια καταλαβαίνουμε πολλά κι εννοώ επί του καλλιτεχνικού. Οτι η ιστορία που παρακολουθούμε δεν είναι του Σαιξπηρ αλλά αυτής της γυναίκας, της Αγκνες. Η σκηνοθέτης ΚΛΟΕ ΖΑΟ, μεσα από το σεναριο που συνεγραψε η ίδια σε συνεργασία με την ΜΑΓΚΥ Ο’ΦΑΡΕΛ,η οποία είναι η συγγραφέας του βιβλίου από το οποίο προήλθε το σενάριο, εκεί πάνω το εντοπίζει με συνέπεια, την ιστορία αυτής της γυναίκας αφηγείται, και προτάσσει ένα συγκλονιστικό χαρακτήρα, πολύ προχώ για ένα καιρό αλλά και για άλλους, τα περιθώρια ελευθερίας που του άφηνε του Σαίξπηρ για να κάνει τα δικά του, κατανοώντας τις ανάγκες του, κι εκείνη έμεινε μόνη να αντιμετωπίζει τα δεινά και κάποια στιγμή η ζωη την λύγισε. Κι ήλθε η Τεχνη για να την συνεφέρει.
Δεν έχει άλλα να πω επί της υπόθεσης. Το έργο είναι δικό σας.
Επί της ταινίας θα πω για την ωραία δουλειά που έχει γίνει, από την αγγλική ατμόσφαιρα μιας εποχής, που δεν έγινε από Εγγλέζους στο σύνολο-και τι με αυτό; Όταν κατανοείς και συναισθάνεσαι τον χώρο και το χρονο κι ορμας να τον αποδώσεις καλλιτεχνικά, τότε όλα τα προβλήματα λύνονται.
Είναι αυστηρα και συγκλονιστικά δομημένη η ταινία, η Κλόε Ζάο δεν φοβήθηκε το δράμα και τα ξεγλυστρήματα προς συγκίνηση που μπορεί και να την κατηγορήσουν για μελό, έχει τον απολυτο έλεγχο, δείχνει ότι ξερει τι θέλει να κάνει. Από το πως ας πούμε σκηνοθετεί το περιβάλλον, δεν του δίνει ομορφιά και πλούτο ταινίας εποχής, όμως τα σκηνικά προτείνονται για Oscar διότι τα λιτα σχεδια τους και τα χρωματα τους είναι καμωμένα για να φιλοξενήσουν αυτή την ανέχεια που βιώνουν οι ψυχές των χαρακτήρων.Η ΦΙΟΝΑ ΚΡΟΜΠΙ της λανθιμικής «Ευνοούμενης» είναι και πάλι εδώ μαζί με τη συνεργάτιδα της ΑΛΙΣ ΦΕΛΤΟΝ Τα δε , επίσης υποψήφια για Oscar κοστούμια, της Πολωνής ΜΑΛΓΚΟΣΙΑ ΤΟΥΡΖΑΝΣΚΑ, είναι καμωμένα με μια θεατρική λογική, σαν να θέλουν να υποδείξουν το θέατρο του Σαίξπηρ, ότι είναι ρουχα που θα μπορούσαν να φορούν επί Σκηνής αν το σεναριο που βλέπουμε ήταν θεατρική παράσταση, Τον Σαιξπηρ, ας πούμε, τον ΠΟΛ ΜΕΣΚΑΛ τον εχει συνεχως ντυμένο με κοστούμι σαν ρόλου. Η δε κεντρική ηρωίδα της ΤΖΕΣΙ ΜΠΑΚΛΕΫ, είναι σαν να φορά σε όλη την ταινία ένα και μόνο κοστούμι. Ένα σκούρο μπορντό που διστάζει κι αναμεσα στο καφε γίνεται σαν έμβλημα, το οποίο μπορεί και να παραλλάσσεται με ένα δυο ακόμα, ίδιας κοψιας, διαφορετικής, ΑΝΕΠΑΙΣΘΗΤΑ, αποχρωσης .. ή θα μπορούσε να είναι το ίδιο κοστούμι σε όλη η διάρκεια του έργου και να το «δουλεύουν» με τον τρόπο τους οι φωτισμοί . Το συνειδητοποιούμε για τα κοστούμια όταν φτάνουμε στο θέατρο του Στάφορντ..Στην οαρασταση του «Αμλετ», το ως είναι ντυμένοι…
Θα σταθώ και στις άλλες υποψηφιότητες, πρώτα στη Μουσική του ΜΑΞ ΡΙΧΤΕΡ, για το πως η μελωδία δουλεύει την απλότητα και τη βραδύτητα μέσα από τα εγχορδα, συνοδεύει συναίσθημα…
Θα σταθω όμως ξεχωριστά στο casting, που το υπογράφει η ΝΙΝΑ ΓΚΟΛΝΤ, όχι μόνο για την πρωταγωνίστρια ΤΖΕΣΙ ΜΠΑΚΛΕΙ που είναι το θείο δωρο της ταινίας, ή για τον ΠΟΛ ΜΕΣΚΑΛ που με τη γοητεία του δίνει ένα επιπλεον πάτημα στην ηρωίδα που τον αγαπα, τον κατανοει, τον ανεχεται αλλά και κάποτε εξεγείρεται…μέσα απ΄τη διανομή μπορείς να δειξεις πραγματα χωρις να χρειαστεί να τα πεις με λόγια και να φλυαρήσεις. Θα σταθω όμως σε κάτι άλλο του casting: Σε εκείνο το φινάλε, στο θεατρο του Στανφορντ , καθως παίζεται ο «Αμλετ» κι η συγκίνηση είναι μεσα από την κεντρική ηρωίδα που μεταδίδεται στο ακροατήριο και βλέπουμε τι φάτσες, τι φυσιογνωμίες έχουν επλεγεί, οι οποίες συμμετέχουν, παίζουν κανονικά στο δραμα και τη συγκίνηση της σκηνής, κι αναλογα ντυμένοι βεβαια από την ενδυματολόγο, σε αυτή τη σκηνή καταλαβαίνεις γιατί μεταξύ σκηνοθετών και casting director υπάρχει μια χρόνια διεκδίκηση περί του τι και το ποιος.. Η σκηνή αυτή είναι όλη της διανομής κι είναι σαν η γυναίκαο που την έκανε, η ΝΙΝΑ ΓΚΟΛΝΤ, να σκηνοθετεί κανονικά, να εχει παραδωσει σκηνοθεσία στην σκηνοθέτη ή αν θέλετε, τελειο υλικό για να σκηνοθετήσει χωρίς προσκόμματα.
Για τους άλλους ηθοποιούς της διανομής δεν θα πεις παρα το ότι είναι «εκεί», η ΕΜΙΛΥ ΓΟΥΟΤΣΟΝ με τη διακριτική συγκίνηση της αλλά πάνω από όλα κι ολους η ΤΖΕΣΙ ΜΠΑΚΛΕΪ. Η αληθεια στη δραματικότητα της είναι αφοπλιστική, σου κόβει την ανασα, παίζει μεσα από την ψυχή της, παίζει ΛΙΤΟ σινεμά σαν να είναι η Παξινού στο θέατρο.
Ο ΠΟΛ ΜΕΣΚΑΛ «χάθηκε» κάπου αναμεσα στην εκτίμηση περί του αν ο ρόλος είναι συμπρωταγωνιστικός ή καθαρα στηρικτικός. Εκεί πραγματικά μοιράστηκαν οι εντυπώσεις και κερδισμένη με πάθος δεν βγήκε καμμιά. Και δεν είναι αριθμητικό το πρόβλημα. Είναι πως γίνεται ολοφάνερο και δηλώνεται κι αυτό πρέπει να στηριχθεί ότι το έργο είναι της γυναίκας του Σαίξπηρ κι όχι δικό του. Ακομα κι .οταν τον έχουμε ως Αμλετ και ως φαντασμα αυτοπροσώπως. Πάλι εκεί είναι οι επιπτώσεις της Τέχνης του, πάνω στην ηρωίδα, τη σύζυγο.
ΚΑΙ ΜΙΑ ΣΚΕΨΗ:
Κατέληξα σε μια σκέψη. Επειδή θυμήθηκα και τον «ΕΡΩΤΕΥΜΕΝΟ ΣΑΙΞΠΗΡ» έργο 100 ο/ο διαφορετικό από τουτο, εκείνο έπαιζε με τη μεγαλοφυία του Σαίξπηρ και με τους κώδικες των έργων του κι είχε να κανει με τη μεγαλοφυία και την σαιξπηρική καταρτιση του Τομ Στόπαρντ. Και στα δυο έργα, τα εντελώς αντιθεταμεταξύ τους, και καμιά συγγένεια ως σινεμά των ειδών, ωστόσο ήταν κι εκείνο πάνω στη γυναίκα του Σαίξπηρ, στη μούσα του. Και για τις τραγωδίες και για τις κωμωδίες.. Στην Γκουινεθ Πάτροου. Εκεί ήταν στο «κόμεντι».Βλέποντας και τούτο λοιπόν, σκέφτομαι πως ο ίδιος ο Σαίξπηρ ως ρόλος ισως να μην έχει και πολλά πραγματα για να αναδείξει, την αξία την εχουν τα έργα του και μεσα από εκει βγαίνουν οι καταστάσεις, οι εμπνευσεις του, τα πρότυπα του. Μέχρι στιγμής αυτό βλέπουμε. Κι αν κάποια στιγμή κάποιος εμπνευστεί ένα δράμα με τον Σαίξπηρ σε κατασταση ήρωα κάποιου από τα μεγαλα έργα του, πάλι φοβαμαι ότι κι εκεί η συγκριση με το έργο θα είναι συντριπτική, ποιος συγγραφέας-σεναριογραφος θα μπορεσει να φτιάξει τον Σαιξπηρ ας πούμε σε ιστορία Αμλετ και να μη συγκριθεί , να μη φανεί λιγότερο; Ενώ με την επιρροή πάνω σε γυναίκες, είτε στη «12η νυχτα» και στο «Ρωμαίος και Ιουλιέτα» περίπτωση Στόπαρντ και Πάλτροου, είτε με τη τραγωδία του «Αμλετ» αλλά πάνω στην ασημη γυναίκα του όπως η περίπτωση Κλόε Ζαο- Μάγκι Ο’Φαρελ- Τζέσι Μπάκλει, βλέπουμε πόσο ισχυρά αποδίδει. Πιο πολύ οι επιπτώσεις κι οι επιρροές παρά ο ίδιος καθαυτός. Αυτή είναι μια σκέψη κριτικού, με αφορμή την ταινία, δεν εχει σχεση με κριτική της ταινίας.