.

Ωστόσο, θα ξεκινήσω από την ταινία τη μία, που δεν έχει υποψηφιότητες και σε σκηνικά και μαλιστα η υποψηφιότητα της στα Κοστούμια είναι όλως ιδιαίτερη, μια κι αντι για τα Σκηνικά, σχετίζεται με τα Οπτικα Εφφέ κι επειδή είναι sequel, όπου μόλις στο Νο 3 παίρνει υποψηφιότητα, αρα αναγνωρισιμότητα από τον κλάδο των Ενδυματολόγων για τα Κοστούμια, κάτι που στις δύο προηγούμενες δεν συνέβη, κι  ας ήταν η ίδια ενδυματολόγος και στα τρία φιλμ, αν και στα δύο προηγούμενα συνυπέγραφε με συνεργάτες. Εδώ επισήμως τα ανέλαβε μόνη της. Είναι η ΝΤΕΜΠΟΡΑ ΣΚΟΤ, που είχε πάρει Oscar Κοστουμιών για τον «ΤΙΤΑΝΙΚΟ» το 1998 , κι αυτή είναι η δεύτερη υποψηφιότητα της, μεγάλο διάστημα είναι αλήθεια από την προηγούμενη φορά. Κι η ταινία φυσικά είναι το «AVATAR: ΦΩΤΙΑ ΚΑΙ ΣΤΑΧΤΗ» (Avatar:Fire and ash). Ποια είναι λοιπόν η διαφορά εδώ και προτείνεται για το Oscar στην τρίτη ταινία και σε καμιά από τις δυο προηγούμενες; Δεν είναι ότι τα κοστούμια βρίσκονται υπο την άμεση εξάρτηση και προσαρμογή των οπτικων εφφε, διότι αυτό συνέβαινε και στις προηγούμενες ταινίες. Εχει να κάνει με το γεγονός της δυναμικής εισόδου της νέας φυλής που είναι μια πολεμική φυλή οπότε τα ρούχα πρέπει να διαθέτουν μια «επιθετικότητα», σε αντιθεση με των δυο προηγούμενων φιλμ που είχαν να κάνουν με το δάσος και τη θάλασσα, δηλαδή με την αρμονία σε σχεση με τη φύση αρα και με την απορρόφηση τους κατά κάποιο τρόπο. Εδώ πρέπει να διακρίνονται ,να απειλούν, τα χρώματα τους να είναι έντονα και σκοτεινά, κι αυτά που φορούν, ναι αυτά τα ψηφιοποιημένα, πρέπει να είναι σαν πανοπλίες εφαρμοσμένες πάνω τους σαν να ήταν ζωγραφική πάνω στα σώματα. Σε ο,τι φορούν, από κορυφής μέχρις ονύχων, ισχύει απολύτως η ταυτότητα. Το οπτικό εφφέ στο πως επηρεάζει και καθορίζει το κοστούμι.

Και πάμε τωρα στα τέσσερα κοινά, σε αυτά στα οποία συναντάμε αναγνώριση επιτεύγματος και στα κοστούμια και στα σκηνικά. Και το πως αυτονομούνται κι αποκτούν αξία αυθύπαρκτη.

Εχουμε τον εμφανή «FRANKENSTEIN», ενδυματολόγος η Νεοζηλανδή ΚΕΗΤ ΧΩΛΕΫ. Τον χαρακτηρίζω «εμφανή» διότι το κοστούμι είναι αντιπροσωπευτικό αυτού που ξέρουμε, φωνάζει «χρώμα» κι «εποχή» αλλά τι χρωμα και τι εποχή; Οπερα. Η επιρροή είναι η οπερα. Τα κοστούμια είναι εποχής αλλά σαν να προορίζονταν για «όπερα» κι όχι για δραμα εποχής κι ειδικά μεταφυσικού μυστηρίου. Ωστόσο, δεν το αφηνει κι αυτό το στοιχείο απέξω, στον «Φρανκενσταϊν» βάζει στοιχεία πανκ στα κοστούμια του, τον «αγριεύει» με αυτό τον τρόπο, στο «τέρας», η ενδυματολόγος συνεργάζεται στενά με το τμήμα  μακιγιάζ, πως αλλιώς θα εναρμονιστουν; Όπως το πρόσωπο του τέρατος είναι σαν κομμάτια που ενώθηκαν, έτσι και στα ρούχα του υπάρχουν κομμάτια παράταιρα που καταλήγουν σε ρούχο  κι όλο μαζί συνιστα αρμονία. Τα πολυτελή ρουχα που τους περιβάλλουν είναι πάνω σε αυτή τη λογική. Στο χρώμα, την ενυπωσιακή μονοχρωμία την κρατά για την κοπέλα, για να υπογραμμίζει τον ποθο  στα μάτια του τερατος αλλά και του Φρανκενστάιν μα και του θεατή. Κυριαρχο χρωμα- πλαισιο είναι το χρυσίζον , οι υπογραμμίσεις γίνονται με το κόκκινο και με το βελουδένιο πράσινο.

Στην συνύπαρξη των Κοστουμιών με τα Σκηνικά, στο «ΑΜΝΕΤ»,  έχουμε το ρούχο να είναι αυτό που αναλαμβάνει να προσωποποιεί το πένθος. Ξεκινάμε από το σπίτι που όλα είναι ουδέτερα, τα κοστούμια συνυπάρχουν απόλυτα με το σκηνικό, σαν απρόσωπα, σαν ένα με το χώρο, σιγά – σιγά,  καθως χτίζεται το δραμα και μπαίνουμε στη διαδικασία του πένθους, το κυρίαρχο πρόσωπο, που είναι η Αγκνες, έχει και το κυριαρχο ρούχο, μονόχρωμο, του οποίου οι αποχρώσεις διαφοροποιούνται καθοδον, αναλογα με την ψυχολογική περίσταση ενώ δεν παύουν όλα τα ρούχα να χαρακτηρίζονται από μια θεατρικότητα (κι ας υποδεικνύεται ως θεατρικότητα ρεαλιστικών διαθέσεων), σαν να είναι κοστούμια ρόλων, ειδικά στην περίπτωση του «Σαίξπηρ», αυτό γίνεται ακόμα πιο εμφανές.΄  Ενδυματολογος η εκ Πολωνίας προερχόμενη ΜΑΛΓΚΟΣΙΑ ΤΟΥΡΖΑΝΣΚΑ

Στο «MARTY SUPREME» όλα έχουν καθοριστεί – εκπορευτεί από το σκηνικό. Στις επιταγές του κινούνται οι πάντες. Κι όταν λέμε σκηνικό, εννοούμε τους χώρους στους οποίους κινούνται τα πρόσωπα, την εποχή αλλά και το χρώμα, το επιλεγμένο χρώμα, που είναι κατασκότεινο. Από τη Νέα Υόρκη ερχονται τα κοστούμια..Ποια Νέα Υόρκη; Αφενός του τέλους δεκαετίας 40 κι αρχες δεκαετίας 50, όμως σε κάτι πιο σκοτεινό και καθημερινό, καμία σχεση με αποχρωσεις για μια ταινία ρετρό, ρούχα αντρικά, συγκεκριμένης κοινωνικής τάξης, ταπεινής, χαρακτήρες τυχοδιωκτικοί, μπλεγμένοι σε βρωμοδουλειές ή έτοιμοι να εμπλακούν προκειμενου για τη φιλοδοξία, όπως ο κεντρικός χαρακτήρας που τα ρούχα του καθορίζουν διακριτικά και καθόλου φωναχτά το ποιος είναι και τι επιδιώκει. Πως ντυνεται, με ποιους θα ήθελε να μοιάζει. Οι γήινοι τόνοι κυραρχούν στα κοστούμια, προέκταση του σκηνικού χρώματος κι έτσι φτιαχνεται ένας ολόκληρος κόσμος, συγκεκριμένης περιοχής, συγκεκριμένης περιοδου. Και τα ρούχα των αιθλητων του πινγκ πονγκ, τα διεθνοποιημένα, εντάσσονται στην αισθητική πληρότητα του συνόλου. Ενδυματολόγος η ΜΙΓΙΑΚΟ ΜΠΕΛΙΤΣΙ, μισή Αμερικάνα, μισή Γιαπωνεζα, μεταφέρει στα ρούχα , κουλτούρα Νέας Υόρκης.

Ας σημειωθεί ότι οι ενδυματολόγοι των ταινιών «Frankenstein», «Αμνετ» και «Marty Supreme» ανήκουν στις καινούργιες δυναμεις και προτείνονται πρώτη φορά για Oscar,

Η πεντάδα κλείνει, έτσι όπως άνοιξε: Με οσκαρούχα βετεράνα και μαλιστα των δυο Oscar και ειδικής ταυτότητας. Με την ΡΟΥΘ ΚΑΡΤΕΡ , την Αφροαμερικάνα των Oscar, που βραβεύτηκε για τα δυο «Black panther», κι όπως η πρωτη με την οποια ανοίξαμε την 5άδα, η Ντέμπορα Σκοτ είναι η μόνιμη του Τζέημς Κάμερον, έτσι κι η Κάρτερ είναι η σταθερή του Ράυαν Κούγκλερ (αν κι έχει δουλέψει και με άλλους, και με ομόχρωμους, περίπτωση Σπάικ Λη, και με λευκούς όπως ο Σπήλμπεργκ κι εχει διακριθεί με υποψηφιότητες και στον «Μάλκολμ Χ» και στο «Amistad», αντίστοιχα. Η ταινία, φυσικα, είναι οι «ΑΜΑΡΤΩΛΟΙ» (Sinners), το πονημα του Κούγκλερ που αναστατωσε κοσμο και ταραξε νερά, με τις 16 υποψηφιότητες κι η μία είναι για την ενδυματολόγο- ή μάλλον, για να μην ξεχνάμε τον Εργοκεντρισμό, για τα ΚΟΣΤΟΥΜΙΑ.

Και τι κάνει εδώ με τα Κοστουμια; Πρωτα από όλα υπογράφει είδος που πιθανόν θα το βρουμε παρακάτω μπροστά μας, το «Southern Gothic», που υπαρχει ήδη ετσι κι αλλιώς αλλά εδώ παίρνει μια πιο επίσημη  μορφή. Φαντασματα και βρυκόλακες αλλά σε πλαίσιο ουδέτερο, κοινωνικού χαρακτήρα, με εντονο το τοπικό χρώμα. Ρούχα της εργατικής τάξης για το Νότο του ’30, ρούχα πολυτελών συμμοριών για εκείνους που ερχονται από το κοσμοπολίτικο και τυχοδιωκτικό συνάμα Σικάγο , εκεί που ανθεί η «μαυρη» μουσική,  αλλά είναι υπο επιρροή συμμοριών και τα ρούχα υπονοούν με τα χρωματα τους τις δυο κυρίαρχες συμμορίες: της ιταλικής επιρροής με τα κομψευόμενα ή τις τραγιάσκες που παραπέμπουν στις ιρλανδικές, κι γίνονται ένα με τα ρούχα των εργατων και με τα χτυπητά των night club στο Δελτα του Μισισιπή , τα διαφορετικά χρωματα, στον κάθε ένα από τους διδυμους αδερφους για να διαχωρίζονατι χωρίς να δηλώνονται, κι η επέλαση φαντασμάτων και πνευματων και βρυκολάκων, με ρούχα διαχρονικά κι απόκοσμα, να αισθανόμαστε, ανάμεσα στους άλλους, ότι αυτοί είναι οι Απέθαντοι.

Και καλά οι Ενδυματολόγοι κι οι casting directors…Αν και για τους πρωτους δεν είμαι απολυτα σίγουρος, για τους δευτερους είμαι πιο πεπεισμένος ότι θα πάνε στο “Sinners”..Οι πρωτοι θα συγκινηθούν κι από τον «Frankenstein», οι Σκηνογραφοι θα ψηφίσουν το κοστούμι με τη μεγαλύτερη επιρροή από το Σκηνικό…ΚΙ εδώ παίζουν 4..Ποιο έχει το βάρος; Οι Ηθοποιοί θα πήγαιναν άνετα στον «Αμνετ» αλλά μπορούν να κρατήσουν την ψηφο τους για την ηθοποιία της πρωταγωνίστριας και στο κοστούμι να πάνε σε κάτι πιο «ενδυματολογικό» με πρωτο το «sinners» και δευτερο τον «Frankenstein». Το ότι «κατεβαίνει» έργο που έχει να κανει με τις δυνάμεις των οπτικών εφφέ, των ηχοληπτών, των μακιγιέρ κι εννοώ το τρίτο «Avatar» που για πολλούς ακόμα μπορεί να είναι και το πιο unique κοστούμια από τα 4, ας μην το προσπεράσουμε ελαφρά τη καρδία…