Η ταινία αυτή από πλευράς διανομής είναι καθαρά οσκαρική. Ερχεται και δίνει τις βάσεις του τι σημαίνει διανομή ρόλων και πόσο μπορούν πάνω της να βασιστούν οι επίλοιποι δημιουργικοί συντελεστές που αναλαμβάνουν δράση .
Ο ΜΑΚΗΣ ΓΑΖΗΣ, αυτός είναι ο «ιστορικός υπεύθυνος» , έχει κάνει μια διανομή που φέρνει έτοιμη σκηνοθεσία στο τραπέζι. Δεν έχει δουλέψει ως μάνατζερ, δηλαδή να εχει απλώς βρει δουλειά σε ηθοποιούς, υπάρχει μια διανομή που έχει έτοιμους τους ανθρώπους, μια διανομή που έχει δει τους ρολους καθως επιλέγει τα πρόσωπα.
Και κατά παραβαση μιας δικής μου αρχής, που την έχω διδαχτεί, της αποφυγής αναφοράς τηλεφωνικού καταλογου, θα κανω την εξαιρεση διότι θελω να τους συμπεριλαβω όλους. Καθώς με την επιλογή τους φτιάχτηκε μια σκηνοθεσία. Βήμα βήμα
Την οποία ανέλαβε ένας μοντέρ, ο ΘΟΔΩΡΗΣ ΑΡΜΑΟΣ, επόμενος «οσκαρικός» της υπόθεσης για να στήσει πανω σε αυτά τα πρόσωπα και γύρω από αυτά καθώς και τις παράλληλες δράσεις,, μια ταινία αγωνίας, που θυμίζει την περίπτωση Σοριν Ματέι, τότε , το 1998, που εισεβαλε από το φωταγωγό στο διαμέρισμα αυτος ο εκ Ρουμανίας παρανομος, κρατησε σε ομηρια την οικογενεια που συζητούσαν τα περί επικείμενου γαμου, κατεφυγε στην τηλεφωνική επικοινωνία μέσω τηλεόρασης, η Αστυνομία κι οι Αρχες αλλού για αλλού, κι είχε αναλάβει ο Νίκος Ευαγγελάτος τις διαπραγματεύσεις, και τελικώς η κοπέλα που εμενε στο σπίτι , η Αμαλία Γκινακη, είχε πεσει νεκρή.
Αυτό είναι το μισό .Διότι η ταινία κάνει μυθοπλασία. Και παντρευει το εν λόγω περιστατικό με ένα άλλο, χωρίς να συνδέονται τα δυο περιστατικά στη πραγματική ζωή, την κλοπή πολεμικού υλικού από κάποια στρατιωτική «βάση».
Αυτά τα δυο υλικά ανακατεύει το σεναριο που γραφει ο σκηνοθετης ΣΕΡΙΦ ΦΡΑΝΣΙΣ, ο οποίος τωρα ντεμπουτάρει και από αυτή την κριτική τον καλωσορίζω μια και δειχνει ότι θα μας φανεί χρήσιμος. Συνεργάτιδα του στο σεναριο εχει την ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΜΠΕΗ. Θα σταθω στο σκηνοθετικό του Σεριφ Φρανσις, μια κι είναι αυτός που τα δυο ακριβα κομματια που κρατα στα χερια του, τη διανομή και το μοντάζ, έδειξε πόσο καλά ξερει να τα συντονίσει και να τα ελέγξει. Και στα πλαίσια της καλής συνεργασίας, με ένα τρόπο ακόμα και να τα κατευθύνει Ώστε με τη συνδρομή του σεναριου, τουλάχιστον σε επίπεδο ταιριάσματος ρόλων και προσώπων, να στησει την ταινια και να θελήσει μεσα από εκεί να βγαλει τις καταστάσεις. Δεν είναι σενάριο βάθους χαρακτήρων, είναι σενάριο επισημάνσεων μια και το είδος είναιη δράσηκαιστα δικά της πλαίσια πρεπει να φανούν όσα εχουν να φανούν.
Η διανομή του πρόσφερε σπουδαία πατήματα, είναι η καινούργια μου μελέτη στο τελευταίο διαστημα, και προσπαθώ να δω τη διορατικότητα των υπεύθυνων διανομής που κοιτάζουν πρόσωπα και τα μεταβάλουν σε ρόλους.
Ο ΟΡΦΕΑΣ ΑΥΓΟΥΣΤΙΔΗΣ ως κατ’οικον απαγωγέας είναι συγκλονιστικός, η επιλογή του εδωσε πατηματα στους πάντες. Είναι ό,τι καλύτερο στο σινεμα εχει κάνει ,σε δραματικό ρόλο. Ο Αυγουστίδης βοηθιέται κι από το σεναριο, εχει ρόλο. Εχει δυνατές σκηνές, ξεσπάσματα, κι ουδέποτε υπερβάλει. Χωρίς ναφοβαται να παίξει. Επόμενος, ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΠΕΝΟΣ. Και σε αυτ’ον δίνει το σεναριο πάτημα και προϊστορία, ως κάτι σαν αντίθετο του ρόλου του Αυγουστίδη,τον μεταχειριζεται εξαιρετικά λιτά τον αιφνιδιασμένο νεόκοπο δημοσιογράφο, που κουβαλά κι ένα βάρος προσωπικό κι ο Μπένος ηταν η τελεια ανταποκριση στη διανομή, στην ανάθεση.
Ακολουθεί η ΡΕΝΙΑ ΛΟΥΙΖΙΔΟΥ. ΕΧει να παίξει κατασταση. Εντος σπιτιού, ως μία από τους ομήρους. Η μάνα. Το μοντάζ τη σέβεται απεριόριστα και προβάλει με τον καλύτερο τρόπο τις κλιμακώσεις της και την αλήθεια των συγκινήσεων της. Ο ΝΙΚΟΣ ΨΑΡΡΑΣ. Παλι η λιτότητα, θα γίνω κουραστικός αλλά για σινεμά μιλάμε κι έτσι πρέπει, μια πολύ ωριμη ερμηνεία, σαφεστατα και τον εχει παρακολουθησει ο Γαζής στην εξελιξη του όλα αυτα τα χρόνια, ένα εξαιρετικά ΥΠΑΙΝΙΚΤΙΚΟ παίξιμο που αφήνει να γινουν αντιληπτά με τη διακριτικότητα που ορίζεται, όλα τα υπόγεια που διέπουν. ΕΡΡΙΚΟΣ ΛΙΤΣΗΣ. Εξουσία αλλά και φόβος μέσω..γουρουνιας. Μοναδική σύνθεση. Βγήκε, ήταν έτοιμος. ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΛΑΛΟΣ. Η κινηματογραφική αντίληψη της παρουσιας του, πόσο κινηματογραφικός, πόσο…Κλιντ! Με το απαραίτητο δραματικό υπόβαθρο. ΚΑΛΛΙΟΠΗ ΧΑΣΚΑ. Αυτο το κορίτσι το έχω προσέξει από τα σηριαλ. Ξερει να κραταει το μέτρο. Τελεια επιλογή της ομήρου. Τέλεια όμως κι η σεναριογραφική επεξεργασία της εξελιξης του ρόλου της, ως σεναριακός χειρισμός απαγκίστρωσης από την πραγματικότητα. ΠΟΛΥΔΩΡΟΣ ΒΟΓΙΑΤΖΗΣ. Ολη η αγωνία των όσων συμβαίνουν, χωρις να δηλώνονται, βγαινει στο παιξιμο του, που είναι κυριως εκφραστικό. Αμηχανία, αγωνία και πολλά σχετιζόμενα. Μπράβο στο Μάκη Γαζή και για τον ΘΟΔΩΡΗ ΣΚΥΦΤΟΥΛΗ. Το μυστηριώδη τυπο που είναι χωμένος στους μηχανισμούς και γνωρίζει πράγματα. Ρόλος εμφάνισης. ΒΑΣΙΛΗΣ ΡΙΣΒΑΣ. Όταν γραφεις και σεναρια διαχειριζεσαι με πρόσθετο τρόπο τον εαυτο σου ενώπιον του φακού. Άλλη μια πινελιά στην τελεια σύνθεση. ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΑΡΑΜΠΑΜΠΑΣ. Το «κόντρα» του ζευγαριού στη σχεση με την ηρωιδα. Μικρος ρόλος μεν, ΚΙ ΟΜΩΣ δε…Μα και το πέρασμα της ΡΑΣΜΥ ΤΣΟΠΕΛΑ ως γραμματεως, ναι, ηταν αυτό που συμβαίνει και στις αμερικανικες ταινίες. Πως ολοκληρώνεται ένα «πόστο»
Αφησα τελευταια τη ΜΑΡΙΑ ΝΑΥΠΛΙΩΤΟΥ. Επειδή εβλεπα το ρόλο με μια συγκεκριμένη θέση και σταση και μου έλειπε κάτι που χρειαζομουν παραπάνω για αυτόν. Το φιναλε, στην οικογενειακή της αναφορά, ήταν που όχι μόνο εφερε την ολοκλήρωση αλλά δικαιολόγησε κι αιτιολόγησε αναδρομικά κι όλο το παιξιμο του ρόλου από μέρους της.
Δεν σταματω όμως εδώ. Διόι η τελεια διανομή με το τελικο μονταζ και την εξαιρετική διαχειριση από τον σκηνοθετη δεν θα εφτανε. Υπάρχει κι όψη, υπάρχει και ηχος, για να βγει ωραία μια ταινία. Στην οψη η Καλλιτεχνική-Σκηνογραφική διεύθυνση , που υπογράφεται από τον ΜΙΧΑΛΗ ΣΑΜΙΩΤΗ και βοηθούς και συμβούλους όπως διαβάζω, έχει κανει εκπληκτικη δουλειά. Κατά βάση με την αντίθεση των δυο χώρων, του μεγαλου τηλεοπτικού πλατό και του μικροαστικού διαμερίσματος, κι ως προς το τελευταίο, εκείνο που τραβάει την προσοχή είναι αφενός η εντύπωση της στενότητας κι αφετέρου η μη ορατη πραγματικότητα, μια και καταφερνουν κι εισχωροούν κάμερες για λήψεις, αρα υπήρχε χωρος να κινηθούν και με αξιο τρόπο το έκαναν να φαίνεται μικρό, μικροαστικό.
Η φωτογραφια του ΡΑΜΟΝ ΙΓΝΑΣΙΟ ΜΑΛΑΠΕΣΤΑ, επισης σε οσκαρικό επίπεδο (όπως και το ντεκορ) έδωσε ρεστα με τις λήψεις, τις γωνίες, τους φωτισμούς, τα κοντινα πλάνα, που επέτρεπαν στους ηθοποιούς να φαίνονται στις εκφρασεις τοςυ και συγχρόνως να τις βιωνουν σε ατμόσφαιρα. Και σε ομοιογένεια. Το φωτισμένο πλατό και το σκοτεινιασμένο διαμέρισμα, να εχουν αλληλουχία.
Τελος στον ΗΧΟ ο ΚΩΣΤΑΣ ΒΑΡΥΜΠΟΠΙΩΤΗΣ κι ο ΠΑΝΟΣ ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ κι ο ΑΡΗΣ ΛΟΥΖΙΩΤΗΣ με ο,τι ανέλαβε ο καθένας, είτε να σχεδιάσει είτε να ηχογραφήσει είτε να αναμείξει και να παντρεψει και να χώσει μεσακ αι τη μουσικη την κινηματγραφικότατη μουσική του COTI K, που συμβάλλει απεριοριστα στην ολοκλήρωση του Ηχου, υποβάλει, δεν αποσπά.
Με απλά λόγια: Το είδος των ταινιών που χρειάζεται παραυτα η ελληνική κινηματογραφια για να αναπνεύσει και να μη δινει βαση στους «σουσουδισμούς» και στους «auter-ισμούς». Είναι μια ταινία για να την ευχαριστηθεί ο κόσμος.