Αυτά όλα ως προ-εισαγωγή, επειδή έχουμε την περίπτωση του συγγραφέα ΜΑΝΟΥ ΘΗΡΑΙΟΥ, ο οποίος μετα την περσυνή επιτυχία που τόσο ευχαριστα ξάφνιασε, οι «Λέξεις των άλλων», μας φερνει το καινούργιο του έργο, την «Φωκια». Και θα προτιμούσα να ασχοληθώ με το καινούργιο, ως κάτι αυθύπαρκτο και υπό την ιδιότητα φυσικά του ΕΡΓΟΚΕΝΤΡΙΚΟΥ, όπου κοιτάμε το έργο, τι λέει το έργο, αντι να μιλάμε για αλλα έργα του εκάστοτε δημιουργού. Με τις «Λέξεις των άλλων» τελειώσαμε, τάρα δουλειά μας είναι η «ΦΩΚΙΑ»
Κι εδώ βεβαιως και μπορούμε να μιλήσουμε για συγγραφέα, βεβαίως διότι κάποιος το έγραψε αλλά να μιλήσουμε για το τι είναι αυτό το καινούργιο έργο, ποιο βήμα κάνει ο συγγραφέας του, σε τι πάει να δοκιμαστεί.
Και το δευτερο βήμα είναι δύσκολο μια και δεν ληθαργεί ούτε επαναπαύεται σε μια προηγούμενη επιτυχία ώστε να τη μεταβάλει σε συνταγή και να σταθμεύσει.
Το νέο βήμα έχει δυο σκέλη, δυο πόλους, ΄πολύ ερεθιστικούς για ένα νέο συγγραφέα ο οποίος επιχειρεί να δοκιμάσει αλλά και να ελέγξει τις δυνάμεις του.
Το νέο βημα, είναι μονολογος. Κανονικού έργου. Όχι μονόπρακτου. Δύσκολο! Ειδικά όταν ο μονόλογος αυτός (εδώ που τα λεμε, σχεδόν κάθε μονόλογος) είναι εσωτερικός. Δηλαδή μιλα ο κεντρικός ήρωας που βρίσκεται επι σκηνής, όχι ως να μας διηγείται ή αφηγείται κάποια ιστορία αλλά σαν να απευθύνεται κάπου. Κι απευθύνεται σε ένα μωρό. Το οποίο είναι μεσα στο καροτσάκι. Φυσικά και δεν το βλέπουμε. Το έχει πάρει όμως ο μπαμπάς, μπαμπάς είναι όπως μαθαίνουμε γρήγορα από το κείμενο, και το έχει πάει βόλτα στην παραλία. Κι εκεί έχει να του πει πολλά.
Κι αυτός ο μονόλογος μας βγάζει από το ρεαλιστικό διάλογο ενός διαμερίσματος στα Πατήσια και μας μεταφερει στο ποιητικό θέατρο, σε ένα έργο που προσπαθεί να σκάψει στα εσωτερικά, στα εσώψυχα, του ηρωα του. Κεντρικός ήρωας σε μονόλογο- μήπως είναι πλεονασμός ως έκφραση; Όχι ακριβως, αν και το σκέφτηκα. Διότι μέσα από την αφήγηση βλέπουμε ότι εμπλέκονται κι άλλα πρόσωπα σε αυτά που μας λέει ο ήρωας απευθυνόμενος στο μωρό του.. Δεν έχει σημασία αν δεν τα βλέπουμε, σημασία εχει ότι χάρη στον επεξεργασμένο θεατρικό λόγο τα αισθανόμαστε, τα νιώθουμε, είναι ανάγλυφες οι περιγραφές, είναι σαν να βλέπουμε να παίζονται οι σκηνές τους μπροστά μας , απλά καλούμαστε να κάνουμε οι ίδιοι τη διανομή των ρόλων ώστε να τους δώσει μορφή το μυαλό μας. Είναι ένας βαθιά ψαγμένος μονόλογος κι είναι αληθινή πρόκληση για τον συγγραφέα. Καθότι, χωρίς το κοινωνικό, ώστε να μας βαλει ενώπιον τέτοιων θεμάτων, μας καλεί να δούμε το θεατρο στην ποιητικη του μορφή και να προσπαθήσουμε να χωρέσουμε άλλα πράγματα. Τις εσωτερικές επιθυμίες του ανθρώπου, τις ανατροπές τους, τις προδοσίες, τα χαμένα ή κερδισμένα χρόνια, το αέναο ταξιδι ή μαλλον το ταξίδι μιάς αέναης αναζήτησης που κάποτε κουράζει κι άλλοτε εξοπλίζει διότι δεν παυει να είναι βαση του ανθρώπου…Κι ο συγγραφέας δοκιμάζεται σε αυτό το δύσκολο τομεα , του μινιμαλιστικού θεάτρου…Με το έργο αυτό, καλεί τον κόσμο, τους θεατές να επιβιβαστουν για ένα εσωτερικό ταξίδι….Πιστεύω ότι εδώ ο Θηραίος έβαλε τις βάσεις του παραπέρα του, να ανιχνεύσει και να προχωρησει και να κατακτήσει στο τελος, γατί όχι; το ποιητικό θέατρο, το οποίο όπως δειχνει δεν τον εχει αφησει ασυγκίνητο. Του δίνει συγγραφικές προκλήσεις και για το γράψιμο και για τη φορμα και για το περιεχόμενο και για την ύφανση όλων αυτών.
Το δεύτερο σκελος του φετινού συγγραφικού προχωρήματος , είναι το να φτιάξει μέσα από το μονόλογο, ένα κείμενο για την ανάδειξη ηθοποιού. Επειδή είναι μονόλογος και θα παίξει στη Σκηνή μόνος ένας άνθρωπος, δεν σημαίνει πως υποχρεωτικά του έχεις γράψει και ρόλο αναδειξης. Μπορεί να του εχει γραψει ρόλο διήγησης, όπου κι εκεί πάλι υπάρχουν κανόνες θεατρικοί, κανόνες συγγραφείς και τρόποι αναδειξης ηθοποιών μέσα από έργα διήγησης. Εδώ, όμως, δεν εχουμε κάτι τέτοιο. Εδώ η αφήγηση είναι «δράση». Ο ήρωας που λέει την δαιδαλώδη συναισθηματικά ιστορία του και την απευθύνει σε αυτό το «μυστηριώδες» μωρό, είναι ρόλος αναδειξης. Ο Θηραίος ως συγγραφέας δείχνει κάτοχος αυτού. Κι ο ΒΛΑΣΗΣ ΠΑΣΙΟΥΔΗΣ γίνεται Αποκάλυψη. Διότι εδώ μπαίνουμε στα δυσκολα. Ναι, στο προηγούμενο έργο του εκτίμησα την άνεση, την αλήθεια, τη μη επιτήδευση, την παρουσία, του είχα επισημάνει, επειδή μας ειχαν κι ένα βιντεο στην παράσταση, για κινηματογραφικά προσοντα, ότι τον θελει ο φακός, να μην το αφήσει ανεκμετάλλευτο. Στο τωρινό έργο έρχεται και δείχνει ότι δεν είναι μόνο φακός, μα είναι κι η Σκηνική Παρουσία. Ο Πασιούδης εξουσιαζει πολύτως τη Σκηνή, το ρόλο, τον εαυτό του, την τεχνική τους, το λόγο του και τις ανάσες του, χρωματιζει χωρις επίδειξη, η δεξιοτεχνία όμως, προβάλλεται από μόνη της κι εδώ έχουμε πλέον ένα άλλο θεμα. Τη συνευρεση συγγραφέα και ηθοποιού όπου ο ένας εξελίσσει το γραψιμο του και προς μεριά δημιουργίας υψηλών ρόλων κι ο έτερος ανταποκρίνεται δίνοντας τις άπειρες διαστάσεις αυτού του εγχειρήματος. Ξαφνικά ο ηθοποιός, ο Πασιούδης, βρίσκεται να είναι συν-δημιουργός στο συγγραφικό πόνημα του Θηραίου. Αλλωστε συνυπογράφουν στη σκηνοθεσία, κι αυτό τι σημαίνει; Ποια είναι η σκηνοθεσία σε ένα τέτοιο έργο; Και γενικότερα; Αλλα ειδικα εδώ; Ποια είναι η Σκηνοθεσία; Οι συγγραφικές κατευθυνσεις του ενός κι οι ερμηνευτικές εμβαθύνσεις του άλλου.