Οι πολλοί αυτοί, είναι ο θεατρικός συγγραφέας (ΧΟΣΕ ΛΟΥΙΣ ΑΛΟΝΣΟ ΝΤΕ ΣΑΝΤΟΣ), διότι από τη Σκηνή ξεκίνησε η θραμβευτική του πορεία, 3 (ΤΡΕΙΣ) Σεναριογράφοι (ΓΙΟΛΑΝΤΑ ΓΚΑΡΘΙΑ ΣΕΡΑΝΟ, ΜΑΝΟΥΕΛ ΓΚΟ’ΜΕΖ ΠΕΡΕΪΡΑ, ΧΟΑΚΙΝ ΟΡΙΣΤΡΕΛ) εκ των οποίων ο ένας είναι κι ο σκηνοθέτης της ταινίας, ο Περέιρα, ο οποίος έχει βάλει και στο σεναριο το χεράκι του, να του δίνει το ντεκουπαζ του ρυθμού..
Ως ΕΡΓΟΚΕΝΤΡΙΚΟΣ δεν εχω κανένα θέμα, αντίθετα μου δίνεται η χαρά να ασχοληθώ απευθείας με το έργο το οποίο είναι αυτό που εχει την όποια αξια.
Κι η αξια είναι κατά βαση ψυχαγωγική αλλά με περιεχόμενο, με ουσία, με πολιτική, με Ιστορία και με γνωση των κανόνων και των κωδίκων, προπαντός του μέτρου. Και το μέτρο στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι ό,τι πιο επιβεβλημένο διότι αυτό που συμβαίνει είναι καθαρα κωμικό, εμπεριεχει όλες εκείνες τις διογκώσεις που κάνουν το είδος κωμωδία, συγχρόνως, όμως, παίζει σε δραματικό γεγονός, την εγκαθιδρυση της Δικτατορίας στην Ισπανία, λίγες μερες μετα τη νίκη του Στρατηγου Φράνκο, με όλα τα συνεπακόλουθα.
Υπάρχει εύρημα που στήνει το μύθο, εξού και προηγήθηκε θεατρική θητεία, και μάλιστα στα ΓΚΟΓΙΑ της Ισπανικής Ακαδημίας, το ΕΚ ΔΙΑΣΚΕΥΗΣ ΣΕΝΑΡΙΟ ήταν το ένα εκ των δυο που βγήκε από την τελετή με τρόπαιο, το άλλο ήταν τα ΚΟΣΤΟΥΜΙΑ, που έδωσαν ατμόσφαιρα κι εποχής και είδους και χώρου και χαρακτήρων αλλά και κοινωνικού θέματος, κοινωνικής αναφοράς.
Σε ένα πολυτελες ξενοδοχείο, το «Πάλας» ης Μαδριτης -γιατι στους υπότιτλους και γενικά παντού το «Πάλας» θελουν να το…γαλλοποιούν και να το λενε «Παλάς», στη ληγουσα τονίζεται μόνο εκείνο της Βουκουρεστιου επειδή είχε ως έμβλημα την Θεα Αθηνα, την Παλλαδα). Τα υπόλοιπα όλα είναι «Πάλας» με τονισμό στην παραλήγουσα διοτι σε καμμία γλωσσα του κοσμου δεν υπαρχει αυτή η λεξη-αν σουσουδιζουν και νομίζουν ότι το προφερουν γαλλικά, στα γαλλικά το «παλάτι είναι “palais”), στο «Πάλας» της Μαδριτης , λοιπόν, όπως ακούμε να το λενε κι οι Ισπανοί στην ταινία, εχουμε αλλαγή σκηνικού. Το πολυτελες ξενοδοχείο εχει μετατραπεί σε νοσοκομείο για περίθαλψη τραυματιών. Και δεν λειτουργεί ως ξενοδοχειακή μοναδα. Το καθεστως όμως ή δεν εχει παρει χαμπάρι ή δεν το αφορά, επιθυμεί να παραθεσει πολυτελες δειπνο σε επιτελείς του καθεστωτος και στον ίδιο τον Πρόεδρο-Δικτατορα Φρανκο και τη σύζυγο του. Ο μαιτρ, πρεπει να κοψει το λαιμό του και να βρει προσωπικό, και δη μαγείρους που να ανταποκρίνονται στις απαιτήσεις του πολυτελούς μενού. .
Κι εδώ πιάνουν δουλειά οι Ισπανοί…Σακελλάριοι και επινοούν το στοιχείο, το εύρημα, που θα δώσει πνοή και στροφή στο εργο και θα το κανει ξεχωριστο. Ποιο είναι αυτό; Ότι όλοι οι πρωτοκλασάτοι μάγειροι είναι αριστεροί κι είναι όλοι στη φυλακή. Πως θα γίνει δειπνο; Πρεπει να βρουν τρόπο να τους αποφυλακίσουν προσωρινά;..
Κι εκεί αρχίζουν οι «Σακελλάριοι» και μπλέκουν τις καταστάσεις, το παράλογο με το ανησυχητικό, την προέκταση στους ανθρωπους στους χαρακήηρες, ώστε να δίνουν υλικο για σάτιρα αλλά και για πλοκή κι η πλοκή για κλιμάκωση κι η κλιμάκωση για σκέψη, να εισπράττεται το δραματικό του πραγματος μεσα από την ευχαρστη παρακολούθηση και να αποκτα ένα πανανθρωπινο μήνυμα η κωμωδία, πιάνοντας σε έκταση όλα τα καταπιεστικα στοιχεία ενός φασισμού, φτάνοντας και στις προσωπικές σχέσεις. Κι ένα φινάλε τόσο μα τόσο όμορφο, τόσο μα τοσο εξυπνο, αφου εχει προηγηθεί μια κλιμακωση..τι να πεις . Εξου και το ¨Γκόγια» Εκ Διασκευης Σεναριου.
Οι ηθοποιοί είναι χαρμα, δεν τους ξερουμε για να αραδιάσω ονόματα, αλλά ως θεσμικός -Ακαδημαϊκος να πω ότι στα «Γκογια» ήταν υποψήφιοι ο ΑΛΜΠΕΡΤΟ ΣΑΝ ΧΟΥΑΝ που παίζει τον μαιτρ, μα τι αποχρώσεις, τι μάθημα διακριτικότητας είναι αυτό που παραδίδει, τι μετρο, η ΕΛΒΙΡΑ ΜΙΝΓΚΕΖ που παιζει την κομμουνιστρια μαγείρισσα μανα του καταδικου, και για πρωτοεμφανιζόμενη η ΝΟΡΑ ΕΡΝΑΝΤΕΖ που υποδύεται τη νεαρή τραγουδιστρια-νοσοκομα, νυφη της κομμουνίστριας…
Είναι έργο που όχι, δεν το καταπίνεις αμάσητο, επειδή κυλάει ευχαρστα, καλο είναι απολαμβάνεις όλες τις μπουκιές του διότι είναι τοσο μα τοσο νόστιμες, τοσο ευρηματικες, τοσο συναρπαστικές.