Δεν θυμίζει τίποτε από εκείνα παρα μόνο το ζήλο, την ατμόσφαιρα και τη συνέπεια, κάνει δικό του ειδος μεσα σε μια σχολή
Ο «ΦΑΚΕΛΟΣ 137» συνδυάζει το ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ – ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟ με την ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΗ ΑΦΗΓΗΣΗ, και το θέμα είναι εμπνευσμένο από τις εξεγερσεις εκει κατά το 2018 με τα «Κίτρινα Γιλέκα» που είχαν ξεσηκωθει κι είχαν αναστατωσει το Παρίσι κι όχι μονο, με τη βία του κρατους να κανει μια ελεεινή επίδειξη καταστολής. Σε εκείνο το χρονικό γεγονός τοποθετεί την ταινία. Και πως θα της δωσει χαρακτηρα ντοκουμεντου πριν προχωρησει στα επομενα,;
Πιάνεται λοιπόν-ουσιαστικα αυτή είναι κι η κύρια έμπνευση- από την «αστυνομία της αστυνομίας», μια υπηρεσια ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ, μεσα στην Αστυνομία που στήθηκε για να ελεγχει τη βία των αστυνομικών σε περιπτωσεις ρατσισμού, διαδηλώσεων κι ό,τι άλλο..
Μέσα λοιπόν από αυτή την υπηρεσία επιχειρει να προχωρησει στη δραματοποιηση, να βγαλει ένα κοινωνικό δραμα, με συγκρούσεις που να δικαιολογουν το ενδιαφερον των θεατων εφόσον θα τους καλέσουν να πανε σινεμα και να το δουν ,και συγχρόνως, με στοιχεία αστυνομικού χαρακτήρα , να του δωσει και μια τετοια προοπτική, μια τέτοια όψη, ένα υφος αστυνομικής ταινία, όπου εδώ το «αστυνομική» ως όρος και ειδος, κυριολεκτει!!
Και ξεκινάμε από ένα νεαρό που είχε έρθει με την οικογενεια του στο Παρίσι για να διαδηλωσουν και τον σακατεψαν οι αστυνομικοί, χαρη στον υπέρμετρο «ζήλο» τους.
Μια αστυνομικός, γυναίκα επιλέγεται από το σεναριο ως κεντρική ηρωιδα , μια αστυνομικός , η οποία σαν άλλος Σαρτζετακης του «Ζ», θελει να προχωρησει την ερευνα και να την φτασει στα άκρα.
Το σεναριο που συνυπογραφει ο σκηνοθετης με θεσμικό συνεργατη σεναριογραφο, τον ΖΙΛ ΜΑΡΣΑΝ, προσέξτε σε πόσα σημεια το ψαχνει ώστε να γίνει ένα πλήρες , ολοκληρωμενο έργο, κι όχι μια καταγγελία κηρυγματος. Να υποκειται σε είδος, να τηρει τους κανόνες του είδους και συγχρονως να ξεψαχνίζεται εσωτερικα.
Του εχει λοιπόν ηρωίδα γυναίκα.Στη γυναίκα αυτη, την αστυνομικό, για να καταλαβουμε τον χαρακτήρα της και να δικαιολογηθουν δραματουργικα οι ενέργειες της, της εχει φτιάξει μια πλήρη ζωή. Την οικογενειακή κατασταση, τη σχέση με το γιό, με τον πρώην σύζυγο με την νυν του πρωην, όπου κι αυτούς τους εχει τοποθετημένους στην Αστυνομία. Όχι το γιό. Αυτος θα ριξει καποια στιγμή την ατακα της κοινωνικής διαπίστωσης. Μεσα από τη σχεση με τον πρωην συζυγο και τη νυν συντροφο του, θα διευκολύνει τη διοδο και προς την άλλη πλευρα. Ω, βεβαίως. Διότι έχει και την άλλη πλευρα. Για να τα δουν εκείνοι που θυμώνουν με «Φιορδ» ή με την «Πατρίδα». Εχει απολύτως τη μερια και των αστυνομικών και το πως αισθανονται που δεχονται αυτές τις επιθεσεις από το Σωμα, καταθετουν τις δικες τους αγωνίες και τους δικους τους κινδυνους, και θεωρούν τους συναδελφους που στελεχωνουν αυτή την υπηρεσία για «προδότες». Για ατομα καταπτυστα. Κι αυτό, στη διαρκεια της ιστορίας και της εξελιξης της πλοκής κλιμακωνεται μαζί με τη δραση. Διότι αν δεν δειξεις και τις δυο μεριες πως θα προχωρησεις στις συγκρουσες για να αξιοποιηθεί δραματικα το θεμα; Διότι βεβαιως εχει από την άλλη και τη μερια των θυματων , της οικογενειας του θυματος. Και πόσο αξιόπτυστη βλέπουν κι αυτοί την αστυνομικό, που δεν προχωρησε την υποθεση τους, τη θεωρουν και την καταγγέλλουν και την προπηλακίζουν για συγκάλυψη. Δεν την αφηνουν ουτε από το σουπερ μαρκετ να ψωνίσει
Να η κλμακωση του δραματος, να ο εμπλουτισμός του ρόλου πριν μιλήσουμε για ερμηνεία.
Και βέβαια τωρα πως θα γίνει ώστε αυτή η αστυνομικός, που βρίσκεται μεταξύ σφυρας και άκμονος, να τα κουμανταρει, να τα φερει γυροβολιά, καθως από παντου οι πιεσεις είναι ασφυκτικές. Με κυριοτατη την προσπάθεια αποδειξης δόλου κι όχι τυχαιου τραυματισμού στη διαδήλωση..
Όλα αυτα λοιπόν ο Ντομινικ Μολ τα βάζει κάτω, οδηγεί την ιστορία μεσω της ηρωίδας, φτιάχνει ένα ρόλο γεματο αποχρωσεις κι η ΛΕΑ ΝΤΡΟΥΚΕΡ που επιλέγεται, έχει να παιξει όλο αυτό, σε συνθήκες ντοκουμέντου κι όχι υπερ-ηρωικής περιπέτειας. Αρα, εδώ τι ζηταμε; Αφαίρεση, Αφαιρεση, Αφαιρεση. Η Ντρουκερ ξεσκονίζει το ρόλο, αποβάλει τα εξωτερικά, κρατα εσωτερικά, μεταβάλει την ηρωίδα σε άνθρωπο και το παίξιμο σε συμπεριφορά και πολύ απλά παίρνει την ταινία πάνω της κι από τα 8 ΣΕΖΑΡ για τα οποία προτεινεται το φιλμ (εννοείται πως μεσα σε αυτά περιλαμβανονται τα μεγαλα ήτοι σκηνοθεσια, σεναριο, ταινία, έχουμε και τα άλλα, εχουμε τη φωτογραφία με αυτην ατμοσφαρα ντοκουμεντου και με εξαιρετη απεικόνιση των νυχτερινών αλλά και των ημερησίων, κυριως των εσωτερικών χωρων, και βεβαια το μονταζ ) αυτή που κερδίζει είναι η Λέα Ντρουκερ, είναι αυτή που συμπυκνώνει, κατά τους Γαλλους κινηματογραφιστές, ολόκληρη την ταινία. Και το στερεί από την Ιζαμπελ Υπερ στην «πιο πλουσια γυναίκα του κόσμου» που τη «δίνουν» οι Γαλλοι της Κινηματογραφικής Ακαδημίας στον συμπρωταγωνιστή της, Λοράν Λαφίτ.