Ο οποίος είναι και καλλιτέχνης, είναι και οικογενειάρχης, πατέρας.
Από την άλλη, η αναφορά και μόνο του θέματος, δεν λέει και τόσα πολλά, στο βαθμό που εχουμε δει πολλά σχετικα έργα, να ξεσκεπάζεται κάποιος υπερανω υποψίας και να γίνεται ρημαδιο η οικογένεια.
Αν περιοριστεις σε αυτό, θα βγαλεις ένα έργο της σειρας και τιποτε περισσότερο.
Διοτι καπου πρεπει να εστιάσεις. Εστιαζει στη γυναίκα του. Η οποία είναι μουσικός. Και χανει τη γη κάτω από τα πόδια της. Και τι θα πει στο περιβάλλον της, τι θα πει στη μάνα της, τι θα πει στο παιδί..Ολα ακολουθούν την πεπατημένη. Παρα τις φιλοτιμες προσπάθειες να ανακατεψει προσωπα γυρω από την ηρωιδα, την αστυνομικό φερειπειν που ερχεται σπίτι για να τον συλλάβει και της βαζει μια δικη της ιστορία για να ξερουμε ποια είναι, κι επίσης τη βαση για μια σχεση με την ηρωιδα και την αστυνομικό, που όμως κι αυτή δεν αναπτυσσεται.. Όπως δεν αναπτυσσεται κι η σχέση με έναν αντρα που προσπαθει να συμπαρασταθεί..Επίσης τη μητερα της, που τι ακριβώς προσθέτει, καθώς κι ένα ηλικιωμενο ζευγαρι που στο τελος φερονται σαν παππούς και γιαγιά ενώ στην πραγματικότητα είναι κοινωνικοι λειτουργοί.
Ναι. Το ζουμί ποιο είναι; Από δραματουργικής πλευρας;
Όλα αυτά τα πρόσωπα που υπεισέρχονται, σε τι συνεισφέρουν;
Δευτερον, αυτή η πολυγλωσσία των διαλόγων σε τι εξυπηρετεί; Γιατι μιλούν σε τόσες γλωσσες; Αναρωτιέμαι στις πολλές χωρες της Ευρωπης που κυριαρχεί το ντουμπλάζ, πως θα το διαχειριστουν όλο αυτό με τις γλωσσες , από χωρα σε χωρα; Αφού ούτε σε αυτό, στην πολυγλωσσία, κάνει focus ώστε να μας περάσει την αίσθηση μιας κάποιας αποξένωσης.. Εξηγω γιατι αναρωτιεμαι για την Ευρωπη και το ντουμπλάζ, η κάθε χωρα ποια γλωσσα θα θεωρει κυριαρχη ώστε να το «μετατρέψει» στη δική της και να κρατησει τις άλλες αν υποθεσουμε ότι δηλωνουν την αποξένωση, κάτι που δεν διαφαίνεται, δεν δειχνει πρακτικά να ισχύει.
Μιλώ ως αποτέλεσμα. Μην αρχίσουν ι όποιοι υπερασπιστές, αν υπάρχουν, να μιλήσουν για προθέσεις.
Δίνω σημασία στο συγκεκριμένο, λαμβανοντας υποψη που παίζονται τα εργα. Δεν μπορείς να μη λαβεις υπόψη σου ότι στην Ευρωπη κυριαρχεί το ντουμπλάζ, δεν τις βλέπουν τις ταινίες όπως τις βλέπουμε εμείς. Δεν εχουν ακουσει στη Γαλλια, στην Ιταλία, στην Ισπανία, στη Γερμανία, στην Πορτογαλία, στην Κεντρική κι Ανατολική Ευρωπη, τη Μερυλ Στρηπ ούτε τον Μαρλον Μπραντο ούτε εχουν δει Σαιξπηρ με τη φωνή και την προφορα του Λόρενς Ολίβιε, μόνο με την εκφραση του. Δεν μπορούμε λοιπόν να τα βλέπουμε τα φιλμ σαν αυτιστικοί.
Για αυτό και σταθηκα στην πολυγλωσσία του φιλμ ως αποσταθεροποιητική μηχανή.
Και το άλλο, που αποσυντονίζει πλήρως είναι αυτά τα πηδήματα μεσα στο χρονο. Το μπρος-πίσω και το γιατί.. Τι φωτίζει;
Αυτά είναι τα στοιχεία περιεχομένου για τα οποία μπορούμε να πούμε ότι αυτή η ταινία της Αυστριακής ΜΑΡΙΑ ΚΡΟΫΤΣΕΡ, η οποία είχε κάνει τον εξαιρετο «ΚΟΡΣΕ» για την Ελισαβετ της Αυστριας, τη «Σίσσυ», μπάζει νερα. Αποσυντονίζει, χωρίς κερδος.
Ελα, όμως, που δεν είναι όλα για πέταμα.
Διότι η ταινία, χαρη στη σκηνοθεσια ως προς το στησιμο κι όχι ως προς την αφηγηση (σεναριο και σκηνοθεσία υπογραφονται από το ίδιο προσωπο), σε κερδιζει και σου επιβάλλεται. Σου επιβαλλεται τόσο ώστε να θες να την παρακολουθησεις. Απλά, δεν σε ολοκληρώνει.. Η φωτογραφία με το ζυγισμα των πλάνων της και τη διακριτικη της ατμόσφαιρα, μια διαρκή αισθηση φθινοπώρου κι η διανομή της με την εξαιρετη ΛΕΑ ΣΕΫΝΤΟΥ, που υπερασπίζεται την ηρωίδα και το θεμα, σου επιβάλλεται. Επίσης, η αναθεση του ρόλου της μητερας στην ΚΑΤΡΙΝ ΝΤΕΝΕΒ δίνει βαρυτητα ονόματος αλλά δεν κερδίζει από τη σεναριακή χρήση. Η όλη διανομή, όλοι οι ρόλοι, υπηρετούνται από καλούς προσληφθεντες. Ολοι τους υπηρετουν με ευαισθησια την κοινωνική ενσυναίσθηση του περιεχομένου, Χωρίς κηρυγμα. Χωρις όμως και κάποιου ειδους ανατροπή από το σεναριο που να κανει το έργο διαφορετικό κι όχι «τετριμμένο». Βεβαίως κι η σκηνή του πιτσιρικου με τον πατερα είναι πολύ όμορφη, διοτι επισημαίνει μια πλευρα, που δραματουργικα τη χρειαζόμαστε, αλλά τα κενα της σεναριακής επεξεργασίας και του τρόπου εστιασης στο θεμα, δεν αφηνουν πολλα περιθωρια. Μενει σαν μια προσωπική νίκη της Λέα Σεϋντού που προσπαθει να προσδωσει το κάτι παραπάνω.